Kendimi o kadar sıkışmış hissediyorum ki hayatta. Zaman geçiyor ve ben yaşamıyorum.

Temel olarak baÅŸlık. Geçen sene boÅŸ bir yıl geçirmek için üniversiteyi bıraktım. Sonbaharda okula baÅŸlamam gerekiyordu ama olaylar oldu ve ertelenmek zorunda kaldı. Ocak ayında 19’da baÅŸlıyorum, geri döneceÄŸim için çok mutluyum ve bunu sabırsızlıkla bekliyorum ama buna raÄŸmen hala sıkışmış hissediyorum. Son birkaç aydır her gün geride kaldığım için kendimi azarlıyordum ve piÅŸman olmak yerine hedeflerime doÄŸru ilerlemeye odaklanmam gerektiÄŸini fark ettim. Okula baÅŸvurdum, kabul edildim, derslere kaydoldum ve gitmeye hazırım ama hâlâ kendimi tatmin olmamış hissediyorum.

Bunu yaparak hedeflerime bir adım daha yaklaştım ve artık bekleme oyununu oynamam gerekiyor. İtiraf etmeliyim ki, günümün büyük bir kısmını içeride ve telefonumda kıyametler arasında gezinerek geçiriyorum ki bunun da hissettiklerimle büyük ilgisi olduğunu düşünüyorum. Evimden sadece işe gitmek için çıkıyorum ve hiç arkadaşım yok çünkü okula gitmiyorum ya da onları yapmak için ortak bir buluşma alanım yok.

Şu anda kendimi inanılmaz derecede sıkışmış ve hayatımdan tatminsiz hissediyorum. Boşa gittiğimi hissediyorum ve neden olduğundan emin değilim. Dürüst olmak gerekirse artık hedeflerimin ne olduğunu bilmiyorum, hayattan daha büyük bir hayalim ve uğruna çalıştığım hırsım yok, sadece kafam karıştı ama hayatımın bu kadar durgun olmasından dolayı mutsuz olduğumu biliyorum. Hayatımı gerçekten yaşıyormuşum gibi göstermek istiyorum, şu anda sadece zamanın geçmesini bekliyorum ve üniversite başlayana kadar günleri geri sayıyorum, böylece kendimi daha az işe yaramaz hissedebilirim. Ben yaşamıyorum, sadece zamanın geçmesine izin veriyorum ve boş boş oturuyorum. Her günüm aynı görünüyor ve her gün birbiriyle iç içe geçiyor. Hiçbir şey yapmadığım için son üç aya dair kayda değer bir anım yok. Kendimi her gün uyanmayı dört gözle bekletmek ve güne karşı bu heyecan hissine sahip olmak istiyorum. Bunun yerine hayatımın nasıl göründüğüne dair korku ve varoluşsal bir krizle uyanıyorum.

Artık nasıl anılar yaratacağımı, nasıl yaşayacağımı bilmiyorum, takılabileceğim, gezip ulaşabileceğim insanlar yok. Uyanıp günü geçirmek için sabırsızlanıyorum; bunun yerine kendime sadece bugünü, sonra haftayı ve sonra ayı atlatmam gerektiğini söylüyorum. Ben mutluluğu ve yaşamanın bir yolunu arayan kayıp bir ruhum, bu yüzden hayatım hakkında o kadar da kötü hissetmiyorum. Bu kadar sıkışmış hissetmeyi nasıl bırakacağımı bilmiyorum. Bir kez daha diploma alma hedefime bir adım daha yaklaştım ama günlük hayatım aynı ve bundan nefret ediyorum. Yaşamak istiyorum ama ne istediğimi, nasıl yapacağımı bilmiyorum. Lütfen yardım edin.