Kendime karşı utanç ve öfkeden nasıl kurtulurum?
26F yaşındayım ve geçen Mayıs ayında intihar düşüncesi nedeniyle psikiyatri koğuşuna yatırıldım. Geçtiğimiz Mayıs ayından bu yana zihinsel olarak gelişme kaydedemedim ve geriye doğru gidiyormuşum gibi hissediyorum. Hayatımı yeniden inşa etmem gerekiyor çünkü her şeyi kaybettim ve nereden başlayacağımı bilmiyorum. Kendime kızıyorum çünkü hayatımı daha iyi planlamalıydım ama şimdi herkes başarılı ve ben hala yatakta çürüyorum. O kadar utanıyorum ve kendimi mağlup hissediyorum ki neredeyse bir yıl öncesinden kendimi toparlayamıyorum. Geçmişteki hatalarımdan utanıyorum. Geri dönemeyeceğimi hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Sorumluluk ile kendimi kaybetmek arasında bir yerde
31 yaşındayım ve son zamanlarda sanki tüm bu yılları kendimi veya hayatımın nereye gittiğini gerçekten anlamadan geçirmişim gibi geliyor. Kendim ve ailem için daha iyi bir şeyler inşa ...
23, diploma yok, istikrarlı bir iş yok, tamamen kaybolmuş...
23M yaşındayım ve kendimi hayatta sıkışmış gibi hissediyorum. Diplomam yok. Yaklaşık 2-3 yıl üniversiteye gittim ama bana göre olmadığı için okulu bıraktım. Ondan sonra internette ...
Bu kadar gergin olmak normal mi?
Ben ve istihdam danışmanım, giriş seviyesi laboratuvar asistanı olarak işe birlikte başvurmuştuk. Her ne kadar bilim alanında çalışmaya pek ilgim olmasa da, seçilmeyeceğimi düşünsem d...
20 milyon kişi üniversite diploması seçimi konusunda çe...
Bunu okuyan herkese merhaba, şu anda Birleşik Krallık'ta Üniversiteye kayıtlı 20M'im. Başlangıçta bir Lisans Fizyoterapi programında bir yıl çalıştım, kişisel olarak hastane ortamına ...
Hayat hedefi San Francisco'ya taşınmak ve yeni bir al...
Şu anda Doğu kıyısında yaşayan 5 yıldan fazla deneyime sahip bir Ürün Müdürüyüm. Birçok nedenden dolayı kariyerimden ve konumumdan son derece mutsuzum. Evde ve işte mutsuz olmaktan kay...
Kariyer seçiminde kayboldum
Merhaba tüm 24M burada. Kariyer seçiminde biraz kaybolmuş hissediyorum. Liseden hemen sonra çalışmaya başladım. Bir yaz için çevre düzenlemesine başladım. Daha sonra bir yıllığına...
Kendimi 26 yaşında bulmaya çalışıyorum
Evet, yani 26 yaşındayım. Geçtiğimiz birkaç yılda çok şey yaşadım. Babamı altı yıl önce alkolden kaybettim. Yıllar geçtikçe kötüleştiğini ve alkolün neden olduğu felç geçirdi...
Sınırlamalarım nedeniyle kendimi desteklemenin bir yolunu...
Kronik ağrılarım ve hafızamla ilgili sorunlarım var. Kendi yerimi almaya yetecek kadar maaşlı yapabileceğim bir iş bulmaya çalışıyordum. yaşam tarzım açısından saatte sadece 26 saat ...
Lisans üniversitesi tercihimden pişmanım
Ben (22 ay) Güneydoğu Asya'lıyım ve orada nispeten bilinmeyen bir üniversiteye gittim ve yakın zamanda bu yıl BT bölümünden mezun oldum. Gittiğim özel üniversite, covid sonrası bir şirk...
Gençlik Gelişimi/Program Direktörü/Yönetici tükenmiş ...
Merhaba!!! 47 yaşındayım ve kariyerimin çoğunu rekreasyon ve gençlik geliştirme alanında çalışarak, programlar, kamplar, spor ligleri ve topluluk girişimlerinde çalışarak geçirdim. İ...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
1. find a therapist
2. stop comparing your self to others. everyone has their own struggles and their own paths in life. the more you keep comparing the more you lose yourself and fall into a pit
3. find/make good friends and family. surrounding yourself with a strong support system has been known to increase hope, joy, and motivation in life.
4. suicidal ideation is no joke and it doesn’t simply go away just like that. give ur self grace and be patient, what you went through was traumatic especially when being hospitalized, again seek a therapist and slowly work on increasing little pockets of joy in your life (talking to friends, doing an activity that makes you feel joy/productive, etc.
5. Shame and anger are normal reactions to feel. you can’t just get rid of that, instead, you make the conscious decision to accept those feelings and live despite them. not letting them control your life and what you do and how you live is the goal.
these arent steps, just some ideas i’m spitballing.
25M. Spent multiple stints in the psych ward for bipolar. Just recently started my first “real job” and am planning to finally move out of my parents house this year. I don’t have much actionable “advice” except to keep moving forward, give yourself credit for the wins, and above all, don’t compare yourself to others. I know plenty of “normal” people our age who are still trying to define what success looks like to them. I promise (almost) no one has it figured out by now. Just keep moving forward and be kind to yourself!