Kendimden çok fazla şey mi bekliyorum?

22 yaşındayım ve lisans derecemi tamamlamak için son bir dönemim var. İskandinav dil bilimi, edebiyatı ve benzeri alanlarda uzmanlaşmış bir filoloji derecesidir. Bunu seçtim çünkü çalışmalarımla ilgili başka bir ilgim yoktu ve çalışmaktan bıkmış ve yorulmuş olsam da bunu tamamlayacağımı umuyorum. Etkili çalışma tekniklerinden yoksun olduğumu hissediyorum, dolayısıyla bilgimle kazanabileceğimden daha kötü notlar aldığımı hissediyorum. Tezimi yazarken zorlanıyorum ve sürekli ruhsal çöküntüler yaşıyorum.

2 yıldır kurumsal olarak müşteri hizmetlerinde çalışıyorum. Aslında verilerle çalışmayı sevdiÄŸimi, kaba iÅŸ arkadaÅŸlarına sahip bir barista olmaktan (kiÅŸisel deneyim) ve yapacak üretken hiçbir ÅŸey yapmaktansa kurumsal ortamı tercih ettiÄŸimi görmek gözlerimi açtı. ”Kurumsal yaÅŸam dönemine girdiÄŸim” dönemde, ruh saÄŸlığımla ilgili bütünsel bir terapistin yardımına baÅŸvurdum. Kendi imajım ve ailemle olan iliÅŸkilerim ile ilgili pek çok çözülmemiÅŸ içsel ikilemi aÅŸmamda bana yardımcı oldu ve bir yıllık düzenli istiÅŸarelerden sonra, birçok sorunumdan kurtulabileceÄŸimi hissediyorum – ama aynı zamanda kimliÄŸimin büyük bir kısmını kaybetmiÅŸim gibi geliyor. Hiçbir zaman peÅŸinden koÅŸacak belirli bir hayalim olmadı ama her zaman daha sanatsal bir insan olduÄŸumu düşünmüşümdür. Bil bakalım ne oldu, bu arzu benim kendi içsel baskımdı, ama kendim üzerinde çalıştıktan sonra artık ifade edecek hiçbir ÅŸeyim kalmadı.

Henüz diplomamı bitiriyorum çünkü okulu bırakırsam yüklü miktarda parayı iade etmem gerekecek. Ama başka planım yok. Üniversitenin bana öğrettiği tek kullanışlı beceri, öğretim dilinin kendisidir. Aslında dil öğrenmeye çok ilgi duyuyorum ama öğretmen olmayı nasıl başarabileceğimi bilmiyorum. Sonuçta her zaman bir yan koşuşturma olabilir.

Ama ayrıca nereden ve nasıl devam edeceÄŸime dair hiçbir fikrim yok. Hiçbir ÅŸey yapmak için motivasyonum ya da ruh halim olmadığından gün boyunca hobilerimin hiçbirinden pek keyif alamıyorum. Yurt dışına taşınmak isterdim ama normal bir diplomam olmadan bunu yapmaktan korkuyorum ve yalnızlıktan korkuyorum (sanırım bu beni birçok hayalimi gerçekleÅŸtirmekten alıkoyuyor). Åžanslıyım ki memleketimde beni destekleyen bir ailem ve sosyal çevrem var ama siyasi ve ekonomik durum çok üzücü. Ancak diÄŸer birçok ülkeyle karşılaÅŸtırıldığında, AB’nin en zayıf ülkelerinden biri olmasına raÄŸmen hâlâ AB’de olma ayrıcalığına sahibim. Bazen dikiÅŸ veya marangozluk gibi daha pratik bir ÅŸey öğrenmek isteyip istemediÄŸimi merak ediyorum, ancak ilgi alanlarımın peÅŸinden gitmek için ilk adımları atma konusunda sıfır motivasyonum var – bunlar sadece yüzeysel ilgiler gibi geliyor, temelde son birkaç yıldır her ÅŸey gibi. Bunun geçici bir dönem olduÄŸunu biliyorum ama A noktasından B noktasına nasıl gidebileceÄŸimi bilmiyorum.

Bu yaÅŸta sadece bir ipin ucunda hayatta kalmam tamamen normal mi?

Herkesin fikrini/tecrübelerini gerçekten takdir ediyorum, teşekkür ederim