Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Gerçekten buna değer olan sanat kariyerleri mi?
Bir yıl sonra mezun oluyorum ve sanatı neredeyse tüm hayatım boyunca bir tutku olarak yaşadım. Animasyon yapmayı bilmesem de animasyon sektörü ilgimi çekiyor. Gerçekten sanat yapıp yapmama...
Gerçekten buna değer olan sanat kariyerleri mi?
Bir yıl sonra mezun oluyorum ve sanatı neredeyse tüm hayatım boyunca bir tutku olarak yaşadım. Animasyon yapmayı bilmesem de animasyon sektörü ilgimi çekiyor. Gerçekten sanat yapıp yapmama...
32F, hep doktor olmak istemişti. Artık sağlık ve finans ...
32 yaşındayım ve hayatım boyunca doktor olmayı istedim. Bu, ailevi yükümlülükler ve küçükken destek eksikliği nedeniyle gerçekleşmedi. Bunun yerine bir sağlık merkezi kurdum, iyi para...
tam zamanlı ve lisansüstü eğitim içeren yarı zamanlı ...
23 yaşındayım ve biraz. Ülkemde 10'dan az kişinin çalıştığı bir alanda bir buçuk yıllık tecrübem var. Aynı zamanda yüksek lisansımı da yapıyorum, aynı alanda değil ama bağlantı...
NEET Aspirant'tan BT Sektörüne geçme kararı alırke...
Şu anda bir Neet adayıyım ve memleketimdeki kolejde arabuluculuk yapıyorum. Neet'e 3 yıl ara verdim (bu yıl dahil) ve buna paralel olarak aynı şehirdeki üniversitede lisans yapıyorum. Şimdi...
26A Hayatta ilerlemek istiyorum ama nereden başlayacağım...
26 yaşındayım, Toronto'da yaşıyorum. Tam zamanlı olarak mutfak ortamında çalışıyorum ve her ne kadar yeterince rahat idare etsem de hayatımın bu şekilde devam etmesini istemiyorum. Humbe...
yoruldum patron
İşe alma oranları 2008-2009'daki durgunluk seviyelerine ulaştı; bu da yaklaşık bir hafta önce 2001'dekinden daha kötüydü. İşler o zamanki gibi kaybolmuyor (tartışılabilir), ancak çal...
Hangi kariyerlere girmeyi umabilirim?
Bilgisayar bilimi lisans derecem var, deneyim açısından herhangi bir geri dönüş teklifi sunamayan iki stajyerliğim var (başlangıçta inanılmaz para ödedikleri söylenemez). Onun dışında...
Pek çok alanla ilgileniyorum ve harika bir vizyonum var ama...
O kadar çok ilgim var ki, ama hiçbir ilgi kalıcı değil. Gerçekte ne için yaratıldığımı nasıl bulurum
Finans Rolleri - Açıklık İsteniyor
Herkese merhaba, 31 yaşındayım ve Avustralyalıyım. Yirmili yaşlarımın başında idari işe girdim ve sayılarla çalışmaktan hoşlandığıma kendime şaşırdım! Gelecekteki kariyer kararl...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.