Kendi başarınız yerine başkasının başarı versiyonunu yaşadığınızı nasıl anlarsınız?
Ve bunu hissetseniz bile, sizi bu çok acı verici kendini keşfetme yoluna gerçekten iten şey nedir?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Ne çalışacağımı ya da ne yapacağımı bilmiyorum
Merhaba ben 20 metreyim ve üniversitede hangi alanda uzmanlaşmam gerektiği ya da üniversitenin benim için uygun olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok ve sadece bazı genel tavsiyeler arı...
Biraz fiziksel olduğunuz ancak yıpratıcı işlerin olmad...
Şu anda bir çağrı merkezinde çalışıyorum ve bütün gün oturmaktan kesinlikle nefret ediyorum. Günün büyük bölümünde insanlarla yüz yüze etkileşimde bulunarak dolaşabileceğiniz bi...
4 yıllık derecelere eşdeğer olan katı 2 yıllık derece...
30'lu yaşlarındaki insanların 2 yıllık diploma almak için devlet üniversitesine gitmeleri uygun mudur? Sağlam bir seçenek mi ve 4 yıllık bir derece için yeterli olacak mı? 2 yıllık dipl...
19A doğru düzgün bir işi yok, sosyal olarak mücadele ed...
19A ne yapmalıyım? Şu anda gerçekten sıkışıp kaldım ve üniversiteye başladığımda kendimi geliştirmek istiyorum. Tavsiyenizi rica ederim 🙏
Hayallerimin peşinden koşmak ve gerçekte yaşamakla hokka...
Merhaba, 23 yaşında bir araba satıcısıyım ve neredeyse bir yıldır bu işte çalıştıktan sonra bunun bana göre olmadığını hissediyorum. Halkın geneli satıcılardan nefret ediyor, yön...
27 yaşında okula dönüyorum, bu sefer tıp için
Hayatımda 22'den 26'ya kadar Japonya'da yazılım mühendisi olarak çalıştığım bir kariyerim vardı. Bir süre bana iyi davrandı, ilginç projeler üzerinde çalıştım. Daha sonra 60 yaşım...
26 yaşında yeni bir derece mi alacaksınız?
Benim (26F) zaten hukuk diplomam var. Şu anda bununla ilgili uzaktan bir işim var. Çok para kazanmıyorum ama bu da önemli bir şey. Bu benim kendi işim, dolayısıyla programım üzerinde kontro...
Lisansüstü işsizlik. Dönmeyi öğrenme konusunda.
Ben (25F) yüksek lisansımı Eylül ayında bitirdim. 7 yıllık aralıksız tükenmişlik döngüsünden sonra, sonunda özgür olacağımı ve hayatımı yaşayacağımı düşündüm. Lisans yı...
Asla bir kariyer yolu bulamayacakmışım gibi hissediyorum....
MERHABA. Gerçekten zorlanıyorum ve yardıma ihtiyacım var. 23 yaşındayım ve geçen baharda psikoloji alanında lisans derecesiyle mezun oldum. Başlangıçta terapist olmayı istiyordum ama mezu...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

When you start to achieve the goals you proposed for yourself (income, promotions, specific position, mortgage, etc…) and still feel empty within yourself, or your profession drains your soul so much that you’re a walking corpse, with a good salary.
Most people keep on the ambitious path and spend their time and money on luxury and fulfilling material desires, while hating their profession. Others reach a point of burnout, but their responsibilities or market stability makes impossible for them to shift or start a new path in a different field.
To know more about what career can fulfill you much more (I wish I had known for myself 20 years ago):
* Japanese IKIGAI concept.
* What Color is Your Parachute? by Richard N. Bolles (the self-analysis required is dense to do, but it pays off to know yourself more deeply).
If you are on this situation, wish you the best on your path of self-improvement, it’s the only way to gain some clarity, and do things aligned with yourself.
Di solito te ne accorgi da un segnale molto semplice: stai facendo “le cose giuste”, ma **non ti senti mai davvero allineato con ciò che stai costruendo**. Non c’è entusiasmo, ma nemmeno una scelta consapevole: solo resistenza, confronto continuo e la sensazione di dover andare avanti perché “ormai sei qui”. Vivere il successo di qualcun altro spesso non nasce da una decisione sbagliata, ma da **decisioni che non sono mai state scelte fino in fondo**. Si segue una traiettoria perché è sensata, approvata, rassicurante… finché diventa chiaro che stai misurando la tua vita con criteri che non hai deciso tu. Quanto alla seconda domanda: raramente è il desiderio di “scoprirsi” a spingere verso quel percorso doloroso. Più spesso è il momento in cui **restare dove sei costa più che affrontare l’incertezza**. Quando il disagio non è più ignorabile, la scoperta di sé smette di essere un’idea astratta e diventa una necessità. Forse la riflessione utile non è “qual è il mio vero successo?”, ma: **quali criteri sto usando per definirlo, e da dove arrivano?** Se ti va, puoi fare domande o continuare la riflessione qui nei commenti: chiarire i criteri spesso è più difficile che cambiare strada, ma è anche ciò che sblocca davvero il processo.