kaybolmuÅŸ hissediyorum

Herkese merhaba. Kısa tutmaya çalışacağım. Bir süredir mücadele ediyorum. 22 yaşındayım, AB dışı bir ülkede yaşıyorum. Hayatım boyunca Ä°ngilizce okudum ama kendi ülkemde kalmaya zorlandım, ana dilimde lisans eÄŸitimi aldım ve hepsinden önemlisi hukuku seçtim. Sadece 0 bilgiyle çalışmak zorunda deÄŸildim, aynı zamanda baÅŸka bir dil de öğrenmem gerekiyordu. 2021’de kabul edildim ve hala iÅŸim bitmedi. Ben hukuk okumak her yerde farklı ama benim ülkemde (Azerbaycan) 4 yıl okuyorsun ve iÅŸin bitiyor. Åžu anda 6. yılımdayım, o kadar çok dersten kaldım ve bir dönem izin aldım ki ÅŸimdi 2028’de bitirmem bekleniyor. Çok utanıyorum, çok utanıyorum. Ailemi gerçekten hayal kırıklığına uÄŸrattım ve insanlar beni tanımasın diye derslerime yüzümü kapatmadan gidemiyorum. Devam etme motivasyonum yok, neden bu yolu seçtiÄŸimden emin deÄŸilim. Ancak son zamanlarda bunun beni mahvetmesine izin vermemem gerektiÄŸinin farkına vardım. Bu yüzden yolculuÄŸuma yeniden baÅŸlamaya karar verdim. Buradaki eÄŸitimimi dondurup Avrupa’da okumak, lisans diploması almak ve mükemmel notlar almak istiyorum. Hayatımı tersine çevirebileceÄŸimi ve ailemi gururlandırabileceÄŸimi biliyorum. Onların daha fazla acı çekmesine izin veremem. Sadece biraz tavsiye ya da beni motive edebilecek bir ÅŸey istiyorum. Çünkü ÅŸu anda düşük not ortalamasıyla (100 üzerinden 79) nereye kabul edilebileceÄŸimi görmeye çalışıyorum. Birkaç seçenek buldum ancak biraz yardıma ihtiyacım olacak, bu yüzden herhangi bir önerisi olan varsa çok memnun olacaktır. Umarım buna benzer bir ÅŸey yaÅŸayan herkes, çok çabuk pes etmeleri halinde bunun sadece utanç verici olacağını anlayabilir. Benim zihniyetim bu ve pozitif kalmaya çalışsam da bazen kendimi çok kaybolmuÅŸ hissediyorum. Sanki tek bir yerde sıkışıp kalmış, daireler çiziyormuÅŸum gibi.