Hiçbir şey sizi mutlu etmediğinde ve zihinsel sağlığınız sizi bunu taklit etmeye zorlayamadığında ne yaparsınız?

Ben (28m) hasta doğmuşum ve bu dünya tarafından iyi olmam emredilmiş gibi hissediyorum. Asperger hastalığım, genel kaygım, MDB’ye kadar kötüleşmiş olabilecek distimim ve insanları, özellikle de Amerikalıları küçümsemem var (referans olarak ben de onlardan biriyim). Artık hiçbir şey beni gerçekten mutlu edemiyor. Ailemle orada burada gülüp şakalaşabiliyorum ama bunların hepsi sahte geliyor. Artık endişelenmesinler diye maske takıyorum. Onlara zihnimi açtığımda asla konuşmak istemiyorlar. Ne zaman yalnız kalsam asla gülümsemiyorum ya da film izlemekten ya da oyun oynamaktan gerçek bir keyif almıyorum. Eskiden keyif aldığım şeyler.

Bir işe tutunamıyorum. Tutum ve kaçınma nedenleriyle kovulmayacağım, yapabileceğim bir şey bulmak için yıllardır terapiye gidiyorum. Ailem geçenlerde yapmam gerektiğini söyledi "hayatımı bir araya getir" sanki hiç çabalamamışım gibi.

Aslında hiçbir şeye ilgim yok ve başka bir ülkeye taşınmak dışında hiçbir gerçek isteğim yok. Ama öyle görünüyor ki, eğer taşınırsam ailemle birlikte, taşınmak istemediğim kırmızı bir duruma düşeceğim. Çünkü yine başka bir yere gidebilecek bir işim yok ve ben zaten engelli olarak gitmeyi denedim ve başaramadım.

Doğmayı hiçbir zaman istemedim ve olmayı da istediğimi sanmıyorum. Hele ki, bırakın oraya taşınmayı, gitmek istediğim yerden bir kar küresi almaya bile yetmeyecek küçük bir ücret karşılığında başkasına para kazandırmak.

Emekten nefret ediyorum. Diğer insanlardan nefret ediyorum. Araba kullanmaktan nefret ediyorum. Sahte bir yüz takmaktan nefret ediyorum, bu sadece yüzümü acıtıyor ve gözlerim çoğu zaman bunu yapmaya zorladığımı ele veriyor. Burada yaşamaktan ve bize gülen ülkelerden birinde yaşayamamaktan nefret ediyorum. Ve insanların buradaki hayatı daha iyi hale getirmek için hiçbir şey yapmak istemiyormuş gibi görünmelerinden ve aslında durumu aktif olarak daha da kötüleştirmek istiyor gibi görünmelerinden nefret ediyorum.

Kendime yardım etme girişimlerine gelince, adını verin, denedim. Terapi, ilaç tedavisi, işe yerleştirme, yetenek testleri, meditasyon, "yapana kadar taklit et"diyet ve egzersiz, endişelerime ve nefretime rağmen sosyalleşmek, meditasyon, nefes egzersizleri, temelde EST ve Ketamin dışında her şey. Sadece ilaç tedavisi bir dereceye kadar işe yaradı. "uçurumdan atlamanın eşiğinde" ile "Günün çoğunda karanlık düşüncelere sahip olmak" ki bu da bir ilerleme sanırım.

biliyorum ki "hala gencim" ve bu "Oradaki her şeyi görmedim" ve sen oradasın "X yaşıma gelene kadar tutkumu asla keşfetmedim". Ama yıllar geçtikçe kendimi daha da kötü hissediyorum. Nefret edeceğimi bildiğim bir iş aramaktan yoruldum. Ve yapmaktan keyif aldığım hiçbir şeyin olmamasından yoruldum. Benim yaş grubumdaki herkesin, işten nefret etseler bile, en azından kendilerini ve ailelerini geçindirecek işleri var. Evcil hayvan ya da çocuk istemememe rağmen aynı durumda çok çabuk tükenir ve kovulurdum. Eğer her şey sonunda iyileşirse o zaman…ne zaman? Küresel ve kişisel olarak işler durağanlaşıyor veya kötüleşiyor.

Şeker anne bulamayacak kadar çirkinim. Yüksek öğrenim için fazlasıyla aptal ve sabırsızım. Ve haftada 40 saat (ya da gerçek olalım, 40’ın üzerinde) yüz ifadesi yapamayacak kadar öfkeyle doluyum. Yani geleneksel çalışma imkansız görünüyor.

Bu derin, karanlık delikten nasıl çıkıp, bırakın yapmayı İSTEMEK bir yana, gerçekten YAPABİLECEĞİM bir şeyi nasıl bulacağım? 20’li yaşlarımı boşa harcadım. Özellikle kötü bir depresyon geçirerek ve herkesi sinirlendirerek son tatilimizi mahvettim ve bunun için kendimi çok kötü hissediyorum. Hayatımda içini dökebileceğim hiç arkadaşım yok, gerçekten de arkadaş edinmek istemiyorum. Arkadaşlar çok fazla iş var. Gerçekten yaşamak istediğim bir ülkede yalnız kalmak ve boşa harcamak istiyorum. Oraya nasıl giderim? Oraya gidebilir miyim?