Hiçbir şey bundan daha kötü olamaz
Kız kardeşimi altı aydan fazla bir süre önce kaybettim. Her gün işe gidiyorum ama içimde bir boşluk hissediyorum. O benim motivasyon kaynağımdı, ne zaman moralim bozulsa beni teselli eden kişiydi. Onsuz bir hayatı asla hayal etmedim. İş nedeniyle ailemden uzakta yaşıyorum ve neredeyse her gece onu hatırlayarak ağlıyorum. İçten içe onu bir daha asla göremeyeceğimi biliyorum ama yine de onun artık burada olmamasını kabul edemiyorum. Bu sadece bir söylenti çünkü hiçbir şeyin bana onu unutturamayacağını biliyorum. Bu acı ve ızdıraptan hiçbir zaman tam anlamıyla kurtulabileceğimi düşünmüyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Asla bir kariyer yolu bulamayacakmışım gibi hissediyorum....
MERHABA. Gerçekten zorlanıyorum ve yardıma ihtiyacım var. 23 yaşındayım ve geçen baharda psikoloji alanında lisans derecesiyle mezun oldum. Başlangıçta terapist olmayı istiyordum ama mezu...
"Boşluk" yılı için tavsiye?
Ben (21F) Mayıs ayında Sosyoloji Lisansımdan mezun oldum. Yüksek lisansa gitmek istediğimi ve bir sonraki başvuru döngüsünde doktora programlarına başvurmayı planladığımı biliyorum (to...
Kodlamayı ve arşivci(?) işini birleştiren kariyerler mi ...
Herkese merhaba! Şu anda bir ön uç geliştiriciyim ve işimin problem çözme yönünden (ve maaştan) keyif alsam da, bu konuda hiç hevesim yok. Daha tutkulu iş arkadaşlarım en son trendleri ...
28 yaşındayım, kaybolmuşum, hiçbir yeteneğim yok, işl...
Herkese merhaba, 28 yaşındayım, Asyalıyım ve kendimi tamamen hayata sıkışmış hissediyorum. Başka bir ülkede bir yıldan az çalıştım çünkü her zaman yurtdışına taşınmak ve bel...
Güzel insanlar, 33 yaşındayım, “güvenli” bir kariye...
Herkese merhaba x Bu biraz derin gelebilir ama bunu bir yere sormam lazım ❤️❤️🥲. Son on yılımı bilinçli olarak seçmediğim bir senaryoyu takip ederek geçirdim (derece, “güvenli...
29'a geliyorum, kaybeden/başarısız gibi hissediyorum
Daha çok bir havalandırma yazısı ama geri bildirimleri memnuniyetle karşılarım. Yani bir ay sonra 29 yaşına giriyorum ve kağıt üzerinde başarılı olmama rağmen kendimi hâlâ çok geri...
Hayatımla ne yapacağımdan emin değilim
Merhaba, ben (26 yaş) hayatın beni nereye götürdüğünden emin değildim. Başlangıçta lisede sınıf tekrarı yaparak sınıf arkadaşlarımın gerisinde kaldığım ve lise sonrası üniversi...
Çoğu insanı NPC olarak deneyimledim. Sonra gerçek oldula...
Geç teşhis edildi, 34 milyon, AuDHD, Üstün yetenekli, yüksek başarılı ama aynı zamanda da kendini aptal gibi hissediyordu. Uzun zamandır hayatım için çalışan bir modelim vardı. Yukar...
Yardım! Hangi alanda uzmanlaşacağımı bilmiyorum.
Yardım! Hangi alanda uzmanlaşacağımı bilmiyorum.
İlerlemek için ciddi tavsiyelere ihtiyaç var
Durumum hakkında gerçek tavsiyeler verir misiniz? 28-29 yaşlarında bir erkeğim ve kariyerimde ciddi hatalar yaptığımı hissediyorum. 2015'ten 2018'e kadar NEET sınavına hazırlandım ancak ...
6 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Talk to her…I know it sounds silly, and it feels silly the first few times you do it, but it helps. It helps me at least. When days are really good or really bad, I tell her, out loud. Sometimes I put on her favorite music, and sing it so loud I’m sure my neighbors think I’m crazy haha. Talk to her. We have to hope that they can still hear us, or at least see us dancing like weirdos around our homes. ❤️
I’m so deeply sorry.❤️
I lost my person a year and a half ago. I still cry, but slowly it’s getting better. I haven’t forgotten her, I still think of her, but my misery is being replaced with gratitude for the memories. Best of luck. I know it’s painful.
🫂
My sincere condolences. I lost my dad and my only friend a year ago and have no one to really talk so I personally understand your pain and I know so many others do too. Unfortunately the sadness and agony of losing someone so cherished will never go away but somehow you just exist with it.
There are stages of grief in no particular order or length of time but if you think it’s prolonged and affecting your life beyond the typical period please seek help for it.
My heart goes out to you and your family love 🖤
I can only offer this from experience… There is no right or wrong way to grieve. And there is no “typical” timeframe for moving on. People will say things like “give it time”, “you’ll get over it”, “it will get better”, and though they mean well, it won’t really help.
You have every right to feel the way you feel and only you decide when and how to move forward.
If you need to cry every night, then cry. Cry hard. There is nothing wrong with this.
I am truly sorry this happened, and sorry for the pain you are experiencing.
10 years ago I lost my best friend, mother-in-law, brother-in-law, father, and mother. All within a 2 year period. Sometimes it seems like yesterday. I still have times I need to close a door and just break down.
What helped my spouse and I the most was group and then on and off individual therapy. That may or may not be for you, but if you can, find someone you trust that is a good listener and share what is going on with you, and how you are feeling.