Hiçbir şey bundan daha kötü olamaz
Kız kardeşimi altı aydan fazla bir süre önce kaybettim. Her gün işe gidiyorum ama içimde bir boşluk hissediyorum. O benim motivasyon kaynağımdı, ne zaman moralim bozulsa beni teselli eden kişiydi. Onsuz bir hayatı asla hayal etmedim. İş nedeniyle ailemden uzakta yaşıyorum ve neredeyse her gece onu hatırlayarak ağlıyorum. İçten içe onu bir daha asla göremeyeceğimi biliyorum ama yine de onun artık burada olmamasını kabul edemiyorum. Bu sadece bir söylenti çünkü hiçbir şeyin bana onu unutturamayacağını biliyorum. Bu acı ve ızdıraptan hiçbir zaman tam anlamıyla kurtulabileceğimi düşünmüyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kaybolmuş ve mağlup olmuş gibi hissetmek 25F
Kendimi bildim bileli mutsuzum ve bunun nedenini ve bundan sonra ne yapacağımı çözmeye çalışıyorum. Mutlu bir çocukluk hatırlamıyorum. Pek çok sağlıksız aile dinamiği vardı ve ben d...
Zaten iki yıldır güzel sanatlardan hemşireliğe geçmek ...
MERHABA! Güzel sanatlardan ne kadar keyif alsam da, son zamanlarda hemşirelik mesleğine girmekle de ilgileniyorum, ama zaten iki yıldır bu alandayım! Özellikle bu kadar büyük bir değişim s...
Üniversiteden mezun olduktan 8 ay sonra işsizim, umudumu n...
Tıpkı başlığın dediği gibi. Mayıs ayında üniversiteden mezun oldum ve 8 ay sonra kendimi tamamen kaybolmuş hissediyorum. Nispeten prestijli bir üniversiteye gittim, mümkün olan her staj ...
Boktan iş piyasası ve ciddi kısıtlamalar nedeniyle iş f...
Herkese merhaba, Geçen yıl (2025) 30 yaşına girdim ve bu benim için oldukça hayal kırıklığı yaratan bir deneyimdi. O noktada 8 ay işsizdim (işten çıkarıldım) "fazlalık"-pr...
Tavsiye arıyorum - Sadece bir adım atmaktan mı korkuyorum...
Profesyonel olarak gitmek istediğim yol hakkında çok düşündüm. Bir şey çok açık: Hayatım boyunca kendimi maaşlı bir çalışan olarak görmüyorum. Şu anda bir çalışan olarak ortalam...
Ne irade kaldı, ne arzu
Neredeyse 30 yaşındayım. Hala annem ve babamla aynı evde yaşıyoruz. Paralarını işe yaramaz bir işletme yöneticisi lisans diplomasına harcadılar, en azından benim öğrenci borcum yok. Ç...
Üniversitede tavsiyeye ihtiyacım var
Bir hata yapmışım gibi hissediyorum Yani ben psikoloji bölümü öğrencisiyim. Bu temelde durumu özetliyor. Bölüm değiştirmek için çok geç kaldım ve üniversiteye gitmek istememin asıl...
Hayattaki amacımı görmekte zorlanıyorum
Benim (24 ay) hayatım boyunca video oyunları oynamak dışında hiçbir hobim olmadı. Liseden sonra Bilgisayar Bilimleri okumak istedim ama bundan nefret ettim ve çok aptal olduğumu düşündüm,...
Yolun bir yerinde kendimi kaybettim
Büyük bir planım vardı; Meksika'dan başlayıp Arjantin'e giden yolda her ülkeyi ziyaret etmek. Çevrimiçi uzaktan çalışmayla kendimi destekleyecektim. İşlerin karmaşıklaşması çok uzun...
Mezuniyete 2 dönem kaldı
Ana dalımla tamamen ilgisi olmayan şeyleri ve şu anda öğrenmek istediklerimin çoğunu öğrenmeye zaman harcıyorum ama açıkçası bunu başarabileceğime pek güvenmiyorum. Başlangıçta iş...
6 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Talk to her…I know it sounds silly, and it feels silly the first few times you do it, but it helps. It helps me at least. When days are really good or really bad, I tell her, out loud. Sometimes I put on her favorite music, and sing it so loud I’m sure my neighbors think I’m crazy haha. Talk to her. We have to hope that they can still hear us, or at least see us dancing like weirdos around our homes. ❤️
I’m so deeply sorry.❤️
I lost my person a year and a half ago. I still cry, but slowly it’s getting better. I haven’t forgotten her, I still think of her, but my misery is being replaced with gratitude for the memories. Best of luck. I know it’s painful.
🫂
My sincere condolences. I lost my dad and my only friend a year ago and have no one to really talk so I personally understand your pain and I know so many others do too. Unfortunately the sadness and agony of losing someone so cherished will never go away but somehow you just exist with it.
There are stages of grief in no particular order or length of time but if you think it’s prolonged and affecting your life beyond the typical period please seek help for it.
My heart goes out to you and your family love 🖤
I can only offer this from experience… There is no right or wrong way to grieve. And there is no “typical” timeframe for moving on. People will say things like “give it time”, “you’ll get over it”, “it will get better”, and though they mean well, it won’t really help.
You have every right to feel the way you feel and only you decide when and how to move forward.
If you need to cry every night, then cry. Cry hard. There is nothing wrong with this.
I am truly sorry this happened, and sorry for the pain you are experiencing.
10 years ago I lost my best friend, mother-in-law, brother-in-law, father, and mother. All within a 2 year period. Sometimes it seems like yesterday. I still have times I need to close a door and just break down.
What helped my spouse and I the most was group and then on and off individual therapy. That may or may not be for you, but if you can, find someone you trust that is a good listener and share what is going on with you, and how you are feeling.