Hiçbir şey bundan daha kötü olamaz
Kız kardeşimi altı aydan fazla bir süre önce kaybettim. Her gün işe gidiyorum ama içimde bir boşluk hissediyorum. O benim motivasyon kaynağımdı, ne zaman moralim bozulsa beni teselli eden kişiydi. Onsuz bir hayatı asla hayal etmedim. İş nedeniyle ailemden uzakta yaşıyorum ve neredeyse her gece onu hatırlayarak ağlıyorum. İçten içe onu bir daha asla göremeyeceğimi biliyorum ama yine de onun artık burada olmamasını kabul edemiyorum. Bu sadece bir söylenti çünkü hiçbir şeyin bana onu unutturamayacağını biliyorum. Bu acı ve ızdıraptan hiçbir zaman tam anlamıyla kurtulabileceğimi düşünmüyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Kurumsal Veri Danışmanlığından Elit Spor Performans Ana...
Şu anda büyük kurumsal müşterilerle çalışan bir Veri ve Yapay Zeka Danışmanıyım. Kalırsam muhtemelen birkaç yıl içinde Kıdemli Danışmana yükseleceğim. Sorun: Kurumsal ortamlarda ...
Endişeli, işsiz ve evde sıkışıp kalmışsınız; rehbe...
22 yaşındayım ve üniversitede hiç çalışmadım çünkü şiddetli anksiyetem, muhtemelen tanı konmamış depresyonum ve 17 yaşımdan beri skolyozum var. 17-19 yaşları arasında lomber skoly...
Üniversiteye geri dönmek istiyorum ama yapay zekayla ilgil...
3 yıldır üniversiteye para biriktirmek için çalışıyorum. Memur, alçıpan ustası, duvar boyacısı olarak çalıştım... Ders çalışabilmek için para biriktirmek için pek çok iş yaptı...
Sırada ne var? Sosyal hizmetten ayrılmayı düşünmek
Klinik terapi veya doğrudan hizmet sunmamama rağmen sosyal hizmet mesleğinde çalışırken inanılmaz derecede tükenmiş durumdayım. Yüksek öğrenimde, çeşitli araştırma ve değerlendirme ...
Çok çalıştım ama NE İÇİN?
Gençliğimde mutluluğa ulaşmanın zorunlu bir şey olduğu vaadiyle çok çalıştım. Bunun yerine kendimi bütün gün kapalı alanda çalışırken buluyorum. Pencereden ağaçları görüyorum...
22M Eğitimime devam mı etmeliyim yoksa yapay zekaya karş...
15 yaşımdan beri bu tür sorunlarla uğraşıyorum ama lise yıllarımda en yüksek nottan daha düşük not aldığım anlar dışında bu konuyu şimdiki kadar düşünmemiştim. Artık üniversit...
Yardım
İçerik oluşturma, serbest çalışma vb. pek çok şey yapmak istiyorum ve aslında içerik oluşturuyorum.. neyi sıfırdan öğrenmeye başlamalıyım???
39M: Kağıt üzerinde istikrarlı, gerçekte berbat
Herkese merhaba, Hayatta nerede olduğumu anlamaya çalışan 39 yaşında bekar bir adamım. Yıllar geçtikçe işleri, roller ve hatta endüstrileri değiştirdim. Rahatsız edici gerçek şu ki,...
Hayatınızın tamamen farklı bir yöne gittiğini ne zaman...
16 yaşında: Normal bir üniversiteye gideceğimi, normal bir iş bulacağımı, bir şehirde yaşayacağımı varsayıyordum 22 yaşında: Üniversite programım için birkaç ayda bir farklı bir ...
36 yaşındayım ve hayatımı değiştirmek istiyorum
Şu anda hayattan nefret ediyorum ve nereye gideceğim konusunda gerçek bir çıkmazdayım. 36 (f) yaşındayım, ailemle yaşıyorum, son 5 yıldır tam zamanlı serbest meslek sahibi dövme sanat...
6 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Talk to her…I know it sounds silly, and it feels silly the first few times you do it, but it helps. It helps me at least. When days are really good or really bad, I tell her, out loud. Sometimes I put on her favorite music, and sing it so loud I’m sure my neighbors think I’m crazy haha. Talk to her. We have to hope that they can still hear us, or at least see us dancing like weirdos around our homes. ❤️
I’m so deeply sorry.❤️
I lost my person a year and a half ago. I still cry, but slowly it’s getting better. I haven’t forgotten her, I still think of her, but my misery is being replaced with gratitude for the memories. Best of luck. I know it’s painful.
🫂
My sincere condolences. I lost my dad and my only friend a year ago and have no one to really talk so I personally understand your pain and I know so many others do too. Unfortunately the sadness and agony of losing someone so cherished will never go away but somehow you just exist with it.
There are stages of grief in no particular order or length of time but if you think it’s prolonged and affecting your life beyond the typical period please seek help for it.
My heart goes out to you and your family love 🖤
I can only offer this from experience… There is no right or wrong way to grieve. And there is no “typical” timeframe for moving on. People will say things like “give it time”, “you’ll get over it”, “it will get better”, and though they mean well, it won’t really help.
You have every right to feel the way you feel and only you decide when and how to move forward.
If you need to cry every night, then cry. Cry hard. There is nothing wrong with this.
I am truly sorry this happened, and sorry for the pain you are experiencing.
10 years ago I lost my best friend, mother-in-law, brother-in-law, father, and mother. All within a 2 year period. Sometimes it seems like yesterday. I still have times I need to close a door and just break down.
What helped my spouse and I the most was group and then on and off individual therapy. That may or may not be for you, but if you can, find someone you trust that is a good listener and share what is going on with you, and how you are feeling.