Hayatımın son derece düşük bir noktasında. Müşteri hizmetlerinde çalışmadan veya daha fazla borç biriktirmeden daha fazla para kazanmanın ve mali açıdan istikrarlı olmanın bir yolunu bulmaya çalışmak.

Aklımın sonuna geldim ve sadece biraz istikrar ve hayatta kalabileceğim bir maaş çeki olan bir yol için kelimenin tam anlamıyla askere gitmeyi düşünüyorum. Bu ya da memleketimi/ülkemi terk edip, pek de umutsuz ve çıkmaz bir sokak gibi gelmeyen bir geleceğe götürecek yeni bir yaşam tarzı bulmaya çalışmak. Hiçbir zaman “parayı düşünen” bir insan olmadığım için 50 bin doların üzerindeki bir maaştan tamamen memnun olurum, ancak şu anda laboratuvar teknisyeni olarak saat başına 19 dolar kazanarak zar zor geçiniyorum. Diplomam yok, eskiden eczane teknisyeniydim ve işi seviyordum ama halkla/müşterilerle çalışmaktan NEFRET EDİYORUM, bu yüzden bundan kurtuldum ve şu anki yerime gelinceye kadar farklı depo işlerinde yolumu değiştirdim. Üzücü çünkü laboratuvar teknisyeni olarak yaptığım işi seviyorum; radyoaktif implantlarla çalışıyorum ve kanser implantasyonları için bileşenlerin montajını yapıyorum. Kulağa harika bir kariyer olacakmış gibi geliyor ama burada diplomam olmadan işe alındım ve maaşım çok düşük.

Faturalarımın çoğuna yardım eden bir kocam var ama o, eve gerçekten katkıda bulunabileceğim bir kariyer bulmamı istiyor. Şanslıyım ki bana bağımlı olan çocuğum yok, kendimi geçindiremeyecek durumda olmam zaten çocuğum olmamasının nedenlerinden biri. Keşke beni bir tür yola sokmaya yardımcı olabilecek bir tür çalışma programı bulabilseydim. Daha fazla üniversite okumak istemiyorum çünkü daha önce iki kez denedim ve başarısız oldum ve hala borcumu ödüyorum. Son derece çalışkan biriyim ve monoton “sıkıcı” ve hatta fiziksel olarak yorucu işleri umursamıyorum, sadece hangi yöne gideceğimi bile bilmiyorum.

Uzak bir adaya taşınmam ve artık yaşam masraflarına katlanmak zorunda olmadığım, sadece kendi yemeğimi yetiştirdiğim ve topraktan geçindiğim yeni bir hayata yeniden başlamam gerektiğini hissediyorum. Hahaha şaka yapıyorum ama aynı zamanda çok ciddiyim. Okuduğunuz için teşekkürler, bunun çaresiz ve dağınık göründüğünü biliyorum ama maalesef şu anki zihnim bu.