Hayatımın geri kalanında bir ofis işini ve günde 8 saat ekranıma bakmayı kaldırabilir miyim bilmiyorum

Bağlam açısından ben 27 F’yim ve veri analisti olarak çalışıyorum. İşim için minnettarım, WFH’yim ve bırakmayı zorlaştıran esnekliği gerçekten seviyorum çünkü dürüst olmak gerekirse bazı açılardan rahat. Daha önce ofiste çalıştım ve işe gidip geldim, bu yüzden buradaki sorunun bu olmadığını biliyorum çünkü aynı işi yapmak için ofise gidip gelmek arasında WFH’yi tercih ederim.

Veri analisti olarak çalıştığım için tüm işlerim bilgisayarda oluyor, ancak gerçekte beyin kimyamın sürekli ekran başında kalma süresi nedeniyle değiştiğini hissediyorum, ciddi göz kuruluğu yaşadım, beyin bulanıklığım arttı, düzenli günlük görevlerime konsantre olamadığımı hissediyorum. Ve dürüst olmak gerekirse, iş tatmin edici değil.

Hayatımın geri kalanında kendimi bunu yaparken göremiyorum ve hayatımın bir ekrandan ibaret olduğunu hissediyorum. Ve artık tüm iş akışlarımda yapay zekayı kullanma ve temelde mini bir mühendis olma baskısından bahsetmiyorum bile. İş akışımı optimize etmek için yapay zekayı kullanmayı tatmin edici bulmuyorum çünkü o zaman ne anlamı var? Harika, bir sohbet kutusunda sohbet edebilirim veya işimin büyük kısmını benim için yapmak için Claude kodunu kullanabilirim veya başka bir şey ama o zaman beynimi ne zaman kullanırım.

Hayatta daha fazlası olduğunu hissediyorum ve ideal senaryo dünyayı dolaşıp bundan para kazanmak (ama etkileyici olmak istemiyorum) ya da en azından kendi patronum olmamak olabilir. Bir kahve dükkanı açın ve insanlarla ve hayatla etkileşime geçin. IDK kurumsal Amerika’da olmasaydı ne yapardım? Kendimi sıkışmış ve kaçılması zor bir sistemin parçası gibi hissediyorum. Bu şekilde hisseden başka biri var mı?