Hayatı denemekten korktuğunuzda ne yaparsınız?
Başlık her şeyi açıklıyor sanırım. Hayatta bir şey yapmaktan korktuğunuzda bunu nasıl aşabilirsiniz? Her şey ve herkes sana karşı göründüğünde, sanki dünya sana karşıymış gibi göründüğünde ne yaparsın? Nasıl zorlamaya devam edersiniz ve hayattan vazgeçmezsiniz?
Etiketler:
Benzer İçerikler
26 yaşındayım, diplomam ve yolum yok. Haftada en az 1.000...
Yakın zamanda haşere kontrolü için işe alındım, bağımsızlık güzel olsa da bu kirli bir iş ve bu alanda bir kariyere başlamak istemiyorum. Haftada 1000 kazanmak güzel olurdu çünkü bu,...
23f Psikolog lisans öğrencileri pivot olmak istiyor
Hikayem ilerledikçe farklı abonelerde paylaşımlar yaptım, ancak son zamanlarda hayatımdaki bazı büyük değişikliklerin ardından gerçekten rehberliğe ihtiyacım var. 23 yaşındayım ve p...
Stratejik Kariyer Tavsiyesi: 2026'da Sıfırdan Başlam...
(Sorumluluk reddi: Bu daha uzun bir gönderi çünkü yanlış yola girmek yerine bunu dikkatlice düşünmeye çalışıyorum. Birçok meslektaşımla karşılaÅŸtırıldığında geride kaldığımÄ...
Nefret ve Yargının burada tutunacak yeri, dayanağı, ayak...
Son zamanlarda insanların neredeyse anında insanları harekete geçiren yorumlar yaptığını gördüm. "uyuyor". (Bu benim klavye savaşçısı patlamaları, öfke nöbetleri ve sinir kr...
GazeteciliÄŸe girmek mi?
Mezun olduktan sonra bir süredir perakende satışta çalışıyorum ve tüm bunlardan dolayı hayal kırıklığına uğradım. Diplomam Halkla İlişkiler ve Reklamcılık üzerine ama ikisinde de ...
Hangi dereceyi seçmeliyim?
Geçen yıl bir boşluk yılı almaya karar verdim ama o yılı yurtdışında biyomedikal mühendisliği okumaya hazırlık olarak düşünüyordum. Ülkemin üniversitesinde bir dersim vardı ve bu ...
Çocuk istemiyorum ama bu seçimin beni çok yalnız bırakm...
Ben (30K) yaklaşık bir yıldır evliyim. Kocam artık bebek istiyor ama isteyip istemediğimden emin değilim. Evlenmeden önce ikimiz de çocuk isteyip istemediğimizi bilmiyorduk. Düğünden sonr...
Ekonomi, siyaset bilimi ve hukuk alanında kariyer
MERHABA! Hindistan'dan bir lise öğrencisiyim. Bir ay sonra 11. sınıfa gideceğim. Ekonomi, siyaset bilimi ve hukuku eşit derecede ilgi çekici buluyorum. Eğitimim için İngiltere'deki ünivers...
Başka Biri Sürekli Kendini Geliştirmekten Yorgun Hissediy...
Dürüst olun, sürekli seviye atlama ihtiyacından yorulan var mı? Yeni yapay zeka aracı. Yeni sertifika. Yeni beceri trendi. Asla bitmez. Bir süre her hafta yeni bir şey öğrenmediğim için ke...
İnternette özgürce vakit geçirmek ne kadar adil?
Ekim ayında lisedeyken staj yaptım ve 8 saat ve 18 saat boyunca meşgul olduğum zorlukların üstesinden geldim, günlük hayatım boyunca, telefonda geçirdiğim güzel zamanları geçirdim, ve da...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

First, watch the anime called [**Wind Breaker**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo). I’m not joking, for the overall messaging in that show is this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, we all want a person or place to feel safe or comfortable in. Don’t be afraid to be your true self – even if that may come across as lame or uncool to others. For the true people are those who will accept you for who you are, not what you do or accomplish*. *So don’t be afraid to jump right in!*”
Feel free to listen to the linked song by the way, if you want something to motivate you. Love it how that’s used as a protagonist’s theme song and soundtrack. And the lyrics – pure gold!
But well, let’s just say that as someone who grew up with social anxiety as a kid, and had my own share of mental health issues – I wish I had to this to watch as a kid. Because even as a kid, growing up for the longest time I always felt that as if I had to act in a certain way in which society expected me to behave. It didn’t help either that my toxic family always went around comparing me to my “more successful family members” and etc, where at one point they were embarassed to talk about me to their friends. Hence as a result, whenever I tried meeting new people I always put myself on guard. Always focused on maintaining a public reputation/image/face and all that.
After dropping all pretences and becoming more comfortable about talking about myself truthfully, I found that people I have now didn’t care about what my current life situation was (in that looking down at me sort of way). So after realizing that, I thought that I tensed myself for no reason all this time, thought about the worst case scenarios way too much – only to find out that I didn’t need to be afraid at all. If there are people that don’t accept you regardless, no matter how hard you try to come to an understanding with them – move on and find someone else. But the moment you truly shut the doors to people is when you end up closing the doors to finding a place to truly belong.
We all have fears and pathetic sides – it’s a natural and normal to feel that way. The key here is to how to manage that fear or anxiety so that it doesn’t overwhelm you.