Hayatı denemekten korktuğunuzda ne yaparsınız?
Başlık her şeyi açıklıyor sanırım. Hayatta bir şey yapmaktan korktuğunuzda bunu nasıl aşabilirsiniz? Her şey ve herkes sana karşı göründüğünde, sanki dünya sana karşıymış gibi göründüğünde ne yaparsın? Nasıl zorlamaya devam edersiniz ve hayattan vazgeçmezsiniz?
Etiketler:
Benzer İçerikler
Sorumluluk ile kendimi kaybetmek arasında bir yerde
31 yaşındayım ve son zamanlarda sanki tüm bu yılları kendimi veya hayatımın nereye gittiğini gerçekten anlamadan geçirmişim gibi geliyor. Kendim ve ailem için daha iyi bir şeyler inşa ...
23, diploma yok, istikrarlı bir iş yok, tamamen kaybolmuş...
23M yaşındayım ve kendimi hayatta sıkışmış gibi hissediyorum. Diplomam yok. Yaklaşık 2-3 yıl üniversiteye gittim ama bana göre olmadığı için okulu bıraktım. Ondan sonra internette ...
Bu kadar gergin olmak normal mi?
Ben ve istihdam danışmanım, giriş seviyesi laboratuvar asistanı olarak işe birlikte başvurmuştuk. Her ne kadar bilim alanında çalışmaya pek ilgim olmasa da, seçilmeyeceğimi düşünsem d...
20 milyon kişi üniversite diploması seçimi konusunda çe...
Bunu okuyan herkese merhaba, şu anda Birleşik Krallık'ta Üniversiteye kayıtlı 20M'im. Başlangıçta bir Lisans Fizyoterapi programında bir yıl çalıştım, kişisel olarak hastane ortamına ...
Hayat hedefi San Francisco'ya taşınmak ve yeni bir al...
Şu anda Doğu kıyısında yaşayan 5 yıldan fazla deneyime sahip bir Ürün Müdürüyüm. Birçok nedenden dolayı kariyerimden ve konumumdan son derece mutsuzum. Evde ve işte mutsuz olmaktan kay...
Kariyer seçiminde kayboldum
Merhaba tüm 24M burada. Kariyer seçiminde biraz kaybolmuş hissediyorum. Liseden hemen sonra çalışmaya başladım. Bir yaz için çevre düzenlemesine başladım. Daha sonra bir yıllığına...
Kendimi 26 yaşında bulmaya çalışıyorum
Evet, yani 26 yaşındayım. Geçtiğimiz birkaç yılda çok şey yaşadım. Babamı altı yıl önce alkolden kaybettim. Yıllar geçtikçe kötüleştiğini ve alkolün neden olduğu felç geçirdi...
Sınırlamalarım nedeniyle kendimi desteklemenin bir yolunu...
Kronik ağrılarım ve hafızamla ilgili sorunlarım var. Kendi yerimi almaya yetecek kadar maaşlı yapabileceğim bir iş bulmaya çalışıyordum. yaşam tarzım açısından saatte sadece 26 saat ...
Lisans üniversitesi tercihimden pişmanım
Ben (22 ay) Güneydoğu Asya'lıyım ve orada nispeten bilinmeyen bir üniversiteye gittim ve yakın zamanda bu yıl BT bölümünden mezun oldum. Gittiğim özel üniversite, covid sonrası bir şirk...
Gençlik Gelişimi/Program Direktörü/Yönetici tükenmiş ...
Merhaba!!! 47 yaşındayım ve kariyerimin çoğunu rekreasyon ve gençlik geliştirme alanında çalışarak, programlar, kamplar, spor ligleri ve topluluk girişimlerinde çalışarak geçirdim. İ...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

First, watch the anime called [**Wind Breaker**](https://www.youtube.com/watch?v=JKcwym8EpFo). I’m not joking, for the overall messaging in that show is this:
“*No matter how alone one may have been all their lives, we all want a person or place to feel safe or comfortable in. Don’t be afraid to be your true self – even if that may come across as lame or uncool to others. For the true people are those who will accept you for who you are, not what you do or accomplish*. *So don’t be afraid to jump right in!*”
Feel free to listen to the linked song by the way, if you want something to motivate you. Love it how that’s used as a protagonist’s theme song and soundtrack. And the lyrics – pure gold!
But well, let’s just say that as someone who grew up with social anxiety as a kid, and had my own share of mental health issues – I wish I had to this to watch as a kid. Because even as a kid, growing up for the longest time I always felt that as if I had to act in a certain way in which society expected me to behave. It didn’t help either that my toxic family always went around comparing me to my “more successful family members” and etc, where at one point they were embarassed to talk about me to their friends. Hence as a result, whenever I tried meeting new people I always put myself on guard. Always focused on maintaining a public reputation/image/face and all that.
After dropping all pretences and becoming more comfortable about talking about myself truthfully, I found that people I have now didn’t care about what my current life situation was (in that looking down at me sort of way). So after realizing that, I thought that I tensed myself for no reason all this time, thought about the worst case scenarios way too much – only to find out that I didn’t need to be afraid at all. If there are people that don’t accept you regardless, no matter how hard you try to come to an understanding with them – move on and find someone else. But the moment you truly shut the doors to people is when you end up closing the doors to finding a place to truly belong.
We all have fears and pathetic sides – it’s a natural and normal to feel that way. The key here is to how to manage that fear or anxiety so that it doesn’t overwhelm you.