Gösterecek hiçbir şeyi olmadan 26 yaşına giriyorum

Büyürken her zaman hayatımın nasıl olacağına dair büyük hayallerim vardı. Her zaman birçok farklı şeye tutkulu oldum. Ne yazık ki, duygusal açıdan son derece istismarcı, narsist, ihmalkar, geleneksel bir evde büyüdüm, bu nedenle hiçbir zaman ilgi alanlarımın çoğunu keşfedemedim veya arkadaşlarımla sosyalleşemedim.

18 yaşımdayken doktor olma umudum vardı ve tıp eÄŸitimi aldım. Ailem bunu yapabileceÄŸime inanmıyordu ve açıkçası kendi kendime yetebilmem için 4 yıllık bir diploma istiyorlardı ve beni bölüm deÄŸiÅŸtirmeye zorladılar. ÖnkoÅŸulları tamamlamak için biraz zaman harcadım ve kesinlikle nefret ettiÄŸim balta ray teknolojisi bölümüne geçtim. YoÄŸun kaygım vardı bu yüzden pratikleri geçmek benim için çok zordu. Daha sonra teknolojinin kazançlı bir kariyer olduÄŸunu bildiÄŸim ve finans/operasyonel tarafta daha fazla çalışmak istediÄŸim için iÅŸletme bölümüne geçtim. Tüm bunlar boyunca ailemle olan iliÅŸkim ciddi ÅŸekilde yokuÅŸ aÅŸağı gitti ve bana her zaman korkunç ÅŸeyler söylüyorlardı, beni azarlıyorlardı, kendimi hayatta bırakmamı söylüyorlardı ve benim yaşımdaki diÄŸer insanlarla aynı yolda olmadığım için hiçbir zaman hiçbir ÅŸey baÅŸaramayacağımı söylüyorlardı. Åžu anda 25 yaşındayım ve diplomamı yeni tamamladım ama bu sadece üç yıllık bir diploma ve Kanada’da ileri eÄŸitime devam etmek için dört yıllık bir diplomaya ihtiyacınız var. Ailem sırtımdan kalksın diye erken mezun oldum. Tüm bunlar boyunca, maddi olarak kendimi geçindirdiÄŸim için okula odaklanmak için neredeyse hiç zamanım olmadan çılgınca saatler çalışıyordum. Annemin evinde kendimi yabancı gibi hissediyorum çünkü bana hiçbir konuda destek olmadılar. BoÅŸ zamanlarımın hepsini duygusal olarak istismarcı ailemin sonuçlarıyla uÄŸraÅŸarak geçiriyordum. Sadece üç yıllık bir diplomam olduÄŸunu bilmiyorlar ve bir an önce evlenmemi istedikleri için iÅŸ aramam konusunda ısrar ediyorlar (kim olduÄŸunu bilmiyorum çünkü hiç erkek arkadaşım olmadı). Beni evlenmeye zorlamayacaklarını biliyorum ama bana birini bulmam için baskı yapıyorlar çünkü kadınım ve ‘sadece bu kadar zamanım kaldı’. Evlenmeden önce ulaÅŸmak istediÄŸim pek çok hedefim var. Tüm bunların üstüne, iÅŸ piyasası berbat ve iÅŸ bulamıyorum, zihinsel olarak yorucu çaÄŸrı merkezi iÅŸimi yaparken bir yıldır çabalıyorum.

Oda arkadaşlarımla yaşayarak kendimi geçindirmeye yetecek kadar para kazanmadığım için taşınamıyorum. Bundan kurtulmanın tek yolunun daha fazla borca ​​girip okulu bitirmek olduğunu biliyorum. Bu Eylül ayında dördüncü ve son yılım için geri dönmeyi düşünüyorum. Uzun vadede, birkaç hukuk dersi aldığım ve bunları oldukça eğlenceli bulduğum için hukuk fakültesine devam etmeyi düşünüyorum. Aile baskıları ve kendimi çok geride hissetmem nedeniyle ciddi bir depresyona girdim ve ilaç tedavisine ara verdim. Çok fazla arkadaşım yok ama iki arkadaşım da onların gelişimine önem veren destekleyici ailelerden geliyor. Ödülün yarısını almak için her zaman iki kat daha fazla çalışmak zorunda olduğumu hissediyorum. çok yoruldum.

Bu her yerde var ama yıl sonunda 26 yaşına giriyorum ve sanki hayatım bitmiş gibi hissediyorum. Hâlâ hedeflerimin olmasına bile izin verilmeyen bu evde yaşıyorum. Seyahat bile edemiyorum çünkü ben bir kızım ve bana izin vermiyorlar bu yüzden evden çalıştığım için neredeyse her zaman evdeyim. Gerçekten makyaj, güzellik ve modayla ilgileniyorum ve bu konuda internette paylaşımlar yapmaya başladım, bu da bana biraz amaç kazandırdı ama bunu bile gizlice yapmak zorundayım. Çoğu gün anlamsız geliyor ve tüm bunlarla nasıl başa çıkacağımı bilmiyorum. Bu çok saçma olduysa özür dilerim ama okuduğunuz için teşekkürler! Herhangi bir tavsiye memnuniyetle karşılanacaktır.