Geri dönüşü olmayan bir noktaya kadar tükenmiş hissedersem ne yapmalıyım (20 F)?

20 yaşındayım ve şimdiden hayatta başarısız olduğumu hissediyorum.

Lise benim için bir kabustu. Çoğunda akıl sağlığımla mücadele ettim. Karantina gerçekleştiğinde çevrimiçi okula geçtim. Finaller yaklaştığında aslında genel olarak iyi bir performans sergiledim, ancak hiçbir zaman bana göre olmayan bir ana konu dışında. Bir konuda başarısız olmak tüm yıl boyunca başarısız olduğum anlamına geliyordu.

Ertesi yılın başlarında tekrar başvurmak için başvurdum ama bunu yapamadan birkaç gün önce cinsel saldırıya uğradım.

Doğrudan terapiye gittim ve hatta okulun olanlardan haberdar olmasını sağladım, ancak sınava tekrar girmem için bana ek süre vermeyi reddettiler. Bu yüzden resmi olarak son yılımı asla bitiremedim.

Oldukça erken bir zamanda kurumsal bir şirkette çalışmaya başlayacak kadar şanslıydım ve maaşım yaşıma göre uygundu. Ama şimdi duvara çarpmış gibi hissediyorum. Şirkette büyüme potansiyeli yok ve ben zaten gidebileceğim noktanın zirvesine ulaştım. Beklentiler artmaya devam ediyor ve sanki uzun vadede bundan hiçbir şey alamayacakmışım gibi geliyor. İş arkadaşlarımın bazı görevleri de dahil olmak üzere, başlangıçta işe alındığımdan daha fazlasını yapıyorum.

İşler zamanında tamamlanamayacak kadar fazla hale geldiğinde suç bana düşüyor. İş yükünü daha iyi organize etmek, hatta işi ortadan kaldırmak değil, daha adil bir şekilde dağıtmak için patronlarımla defalarca masaya oturmayı istedim, ancak toplantılar sürekli bir kenara itiliyor. Aynı zamanda yetkinliğim sorgulanıyor ve baskı artmaya devam ediyor.

Ayrıca ehliyetim hala yok. Tekrar başarısız olmaktan korkmak dışında gerçekten iyi bir bahanem yok. Taşımacılık hayatımda başka bir ağır stres kaynağı haline geldi.

Hakkında çok ciddi olduÄŸum erkek arkadaşım yakın zamanda ailesiyle birlikte Amerika’ya taşındı ve orada bize bir gelecek inÅŸa etmeye baÅŸladı. Ne kadar sürerse sürsün bekleyeceÄŸini söylüyor ama ben sonsuza kadar sürmesini istemiyorum. Åžu anki iÅŸimin zaten tavan yaptığı ve liseden mezun olmadığım bir ortamda, özellikle yurt dışında fırsatlar bulma ÅŸansımın neredeyse sıfıra yakın olduÄŸunu düşünüyorum.

Fiziksel saÄŸlığım da darbe aldı. Sabah 7’den akÅŸam 4’e kadar çalışmak, kendime bakmak ya da ders çalışmak için bana çok az zaman ya da enerji bırakıyor.

Mezun olmak istiyorum. Hayatımı düzene koymak, daha sağlıklı olmak, daha çok çalışmak ve daha iyi nitelikler kazanmak istiyorum. Şu anda her şey bunaltıcı ve imkansız geliyor. Bu haftalardır üzerime yük oluyor ve açıkçası artık hangi yöne gideceğimi bilmiyorum.

Buradan nereye gideceğim ki? Siz benim yerimde olsaydınız ilk olarak neye öncelik verirdiniz ve tamamen tükenmeden nasıl başlardınız?