Gerçekten insanlar kendilerine bu kadar az zaman ayrılmasıyla, yapay zekayla ve her şeyin aşırı doygun hale gelmesiyle nasıl başa çıkıyorlar? Nasıl bir kariyer seçersiniz?

Bu bir kelime bombası ya da şizofrenik bir söylenti gibi gelebilir ama açıklamaya ihtiyacınız varsa bana bildirin sanırım, kendimi ifade etmede hiçbir zaman çok iyi olamadım ve işte "İngilizce ana dil değil" mazeret

Bugün 26 yaşında ilk işimi aldım, bunun en azından kötü olarak görüldüğünü biliyorum ama zaten tüm hayatım boyunca çalışmak zorunda olduğum için kendime zaman vermenin bir karışımıydı + doğrudan çıplak olarak gördüğüm bir kariyere atlamaya çalıştım (UX/UI) + askerde kısa bir görev + 3 bacak ameliyatı ve başka bir tıbbi sorunun tedavisine odaklanma

Bunu en az 13 yaşımdan beri merak ediyordum, işler 8-17 ve oraya gidiş-dönüş fazladan 1 veya 2 saat sürüyor, sadece işinizde 10-11 saat kaybediyorsunuz + uykuyla fazladan 8-10 saat oluyor, 18-21 saat oluyor, size en iyi ihtimalle 5 saat kalıyor, sanki çok mu fazla şey istiyorum? aslında kendinize ayıracağınız çok fazla zaman yok. Çocuğu olan insanlar ne yapıyor ve insanlar her gün spor salonuna nasıl gidiyor?

Bir kariyer için baktığım her ÅŸeyin ya aşırı doygun olduÄŸunu, yerini hızla yapay zekanın aldığını ya da alacağını hissediyorum. Çalışma fikrinden her zaman ÅŸiddetle nefret ettim ama UX/UI ve mimari 2’nin bariz fikirlerini buldum ama uygulamaya baÅŸladığımda bu benim için bir fikir haline geldi. "birini tanıyor olmalısın" yol ama bunca yıl ve onca arkadaÅŸtan sonra bile hâlâ sosyal açıdan beceriksizim (otizmden şüpheleniyorum ama bana yalnızca klinik depresyon ve anksiyete teÅŸhisi konuldu) ve ÅŸimdi iÅŸlerini yapay zeka nedeniyle kaybeden insanlara bakıyorum. Mimarlıkta, eÄŸer büyük bir ofiste deÄŸilseniz ya da yeni baÅŸlıyorsanız, maaÅŸ gerçekten çok kötü görünüyor, derece yapan projelerle bombardımana tutuluyorsunuz ve ben aslında hiçbir ÅŸey tasarlayamayacağım, özellikle de hemen hemen her yeni bina beyaz veya gri bir kutudan oluÅŸuyor. Sanki dışarıda düzgün bir yol olabilirmiÅŸ gibi ama bunun farkında deÄŸilim ve eski okul arkadaÅŸlarımda da görmüyorum

Peki tüm bunlarla nasıl baÅŸa çıkacağım? Benim için bu kadar çok eÄŸilmenin sorun olmayacağını kabullenmem mi gerekiyor? Bu nasıl olur da kedim öldükten sonra seppuku yapmamla bitmez? Ben baÅŸarısızlığa dönüşen basmakalıp yetenekli çocuktum, Osgood Schlatter’ı dizlerimin üzerine çökertene kadar atlet olma yolundaydım. Öğretmenler her zaman sınıfın önünde beni öne çıkardılar ve potansiyelim hakkında konuÅŸurlardı, ancak öyle görünüyor ki herhangi bir ÅŸeyi yapmak için en azından bazı sosyal becerilere sahip olmanız gerektiÄŸini unutuyorsunuz ve sonra hayat böyle yürüyor.

muhtemelen sıçacağım ama evet