Fizik mezunu. Kariyer salgın ve keder yüzünden raydan çıktı. Tamamen kayboldu ve yıllar sonra işsiz kaldı.

COVID’den kısa bir süre önce, 4.0 genel not ortalaması ve tonlarca ücretli araÅŸtırma deneyimi (yaz aylarında NSF REU stajları ve okul yılı boyunca üniversitemde stajlar) ile fizik alanında lisans derecemi aldım. Bu kesinlikle hayatımın en iyi zamanıydı. Çalışmalarım konusunda son derece tutkuluydum ve akademide araÅŸtırma kariyeri peÅŸinde koÅŸmaya adadım. Çabalarım karşılığını verdi ve alanımdaki prestijli doktora programlarından birçok harika teklif aldım; mutlak bir rüya gerçek oldu.

Sonbaharda bu programlardan birinde yüksek lisansa başladım. Ne yazık ki, salgın kısa bir süre sonra ortaya çıktı ve ben kariyerimin bu yeni aşamasına bile uyum sağlayamadan yüksek lisans okulumu tamamen alt üst etti. Aniden, dizüstü bilgisayarımda tamamen izole bir şekilde fizik alanında doktora yapmak zorunda kaldım. Kısacası bu beni psikiyatrik tedavi ve terapiye yönlendiren kesinlikle perişan bir deneyimdi. Ne yazık ki bu tedaviler tamamen tükenmemi ve doktora programımı bırakmamı engellemeye yetmedi.

Artık okulu bırakmak hayatımın en büyük pişmanlığı oldu. Sadece bir yıllığına izin alma seçeneğim vardı, ancak endişeli ve depresif durumumda, alanımdaki herhangi birine yüzümü tekrar göstereceğimi hayal edemeyecek kadar utanıyordum… Bu yüzden iki yıldan kısa bir süre sonra gösterecek hiçbir şeyim olmadan yüksek lisanstan ayrıldım. Ancak deneyimim tamamen benzersiz değildi; sınıfımın yarısından fazlası da okulu bıraktı, bu benim doktora programım için benzeri görülmemiş bir durumdu, ancak konu dışına çıkıyorum.

Kısa bir süre sonra kariyerimi sanatta tamamen farklı bir şeye yönlendirmeye çalıştım. Bununla ilgili yarı zamanlı bir iş buldum ama hızla bundan nefret etmeye başladım. Müşteriyle karşı karşıyaydı, düşük maaşlıydı, çıkmaz sokaktı ve bana sıfır entelektüel teşvik sağladı. Yaklaşık altı ay sonra bu işten ayrıldım. Bu 3,5 yıl önceydi ve o zamandan beri çalışmıyorum.

Bu işi bıraktıktan sonra, beni doktora programımdan ayrılmaya iten şeyin ne olduğu konusunda netlik kazanmaya başladım ve sahaya geri dönmek için eski danışmanlarıma ulaştım. Geri dönmem konusunda heyecanlıydılar ve yüksek lisansa geri dönebileceğimden emindiler. Maalesef başvurularım genel olarak reddedildi.

Bu reddedilme nedeniyle kalbim kırıldı ve bundan sonra ne yapacağımı bulmaya çabaladım. Ancak bu süreçten kısa bir süre sonra babama kanser teşhisi konuldu. Altı ay içinde öldü. Bu beni kesinlikle kırdı. Kariyerimde kaybolmuş hissettiğim için zaten zihinsel olarak darmadağın durumdaydım ve şimdi de hayatımda beni koşulsuz seven tek kişi olan babam korkunç derecede acı verici bir şekilde öldü.

Onun ölümünü işlemeye başlamam iki yılımı aldı ve bu süre zarfında büyük ölçüde durgundum. Yine de becerilerimi biraz keskin tutmak için fizik alanında bazı araştırma projeleri üstlendim, Veri Analitiği alanında sertifika aldım ve proje tabanlı yapay zeka eğitimi (DataAnnotation) yaparak biraz para kazandım.

Artık gerçek bir işe gerçekten ihtiyaç duyduğum bir noktadayım. Bulabildiğim her giriş seviyesi veri analitiği/bilim/mühendislik pozisyonuna başvuruda bulundum, ancak büyük ölçüde hayal kırıklığına uğradım. Özgeçmişim bu pozisyonlar için iyi optimize edilmiş, ancak üniversiteden bu kadar uzak olmama yetecek kadar mesleki deneyimim yok. Pek çok giriş seviyesi pozisyonun yapay zeka tarafından aşamalı olarak devre dışı bırakılması nedeniyle bu alanların şu anda aşırı derecede doygun hale gelmesinin elbette bir faydası yok. Ancak yine de, bu benim vasıflı olduğum ve tutkulu olduğum tek alan ve akademi değil (ki son zamanlardaki fon kesintileri nedeniyle daha da berbat bir durumda), bu yüzden onu yaşanabilir hale getirmem gerekiyor.

Bu iÅŸ baÅŸvurularını boÅŸluÄŸa göndermenin ve veri analizi becerilerimi geliÅŸtirmenin ötesinde ne yapacağım konusunda tam bir kayıp içerisindeyim. GeçmiÅŸim göz önüne alındığında, saçma sapan bir perakende/restoran iÅŸinde çalışma düşüncesine katlanamıyorum. Bu tür bir iÅŸten “daha iyi” olduÄŸumu düşündüğümden deÄŸil ama bu, zaten yok olan özgüvenim için yıkıcı olur; ne kadar ileri gittiÄŸimin bir hatırlatıcısı olur.