Fırsatlar nereye gitti?

Aralık 2024’te Liberal Sanatlar alanında lisans derecesiyle mezun olduğumdan bu yana 200. iş başvuruma yaklaşıyorum. Kimse bir şey söylemeden önce: Karma medya oluşturma/analizini ve çevresel antropolojiyi birleştiren kapsamlı bir özel derece hazırladım. Kağıt üzerinde en pazarlanabilir derece olmayabilir, ancak gerçek ilgi alanlarımı ve güçlü yönlerimi yansıtıyor ve bundan gurur duyuyorum.

2025’in çoğunu işsiz geçirdim, ara sıra ücretli işlere girdim ama Ekim ayına kadar hiçbir şey istikrarlı değildi, ta ki asgari ücretin birkaç sent üzerinde bir bakkalda kasiyer işi yaptığım zamana kadar. Başvuru başına 1-2 düşünceli takip e-postası göndermeme rağmen başvuru yanıt oranım %5 civarında seyrediyor (profesyonel olacak kadar aralıklı, unutulacak kadar uzun değil).

Başvurduğum şeylerin çoğu bir şekilde yazmayı içeriyor: gazetecilik, metin yazarlığı, hayalet yazarlık, idari roller, kampanya organizasyonu, gönüllü ve konuk koordinasyonu, prodüksiyon yardımı. Ayrıca başvuru alanını daraltmaya yardımcı olacağını umarak aramamı ülke çapından sadece eyaletime kadar daralttım. Neden sürekli görmezden gelindiğime dair çalışma teorim, genel bir uzman olmanın bana zarar verdiği yönünde: İşe alım görevlilerinin özgeçmişimi atladığından şüpheleniyorum çünkü herhangi bir sektörde sektörle ilgili yeterli deneyime sahip değilim. Pek çok farklı işte çalıştım ve doğru yönlendirme verildiğinde hızla uyum sağlayabiliyorum, ancak bunu gerçekten kanıtlayacak bir yere ihtiyacım var. İstediğim rollerin çoğu kar amacı gütmeyen kuruluşlarda veya kamu sektöründe ve orada giriş seviyesi açık pozisyonları bulmak gerçekten zor.

Bir noktada şunu sormam gerekiyor: Neyi yanlış yapıyorum?

Neredeyse 30 yaşındayım, giderek büyüyen bir borcum var ve faturaları ödemeye çabalıyorum. Ortağım hâlâ okulda, ama o bile bu yaz işe girdi – Çarşamba günü başvurdu ve Pazartesi günü teklif aldı – ve ben hâlâ iki hafta önce yaptığım röportajlardan haber bekliyorum. Depresyonun bakış açımı renklendirdiğini biliyorum ve bir süredir de öyle. Kanıtlar aksini gösterdiğinde işlerin tersine döneceğine dair umutlu bir güven sergilemeye devam edemem. Büyük yaşamak ya da kendime bir isim yapmak istemiyorum. Sadece idare etmek istiyorum. Ancak giderek artan bir şekilde tek seçeneğin ailemdeki herkes gibi teknolojiye yönelmek ya da tamamen gözden düşmek olduğu anlaşılıyor.

Her insanın kendi hayatının hem mermeri hem de heykeltıraşı olduğuna inanırdım ama başkalarının sunduğu fırsatlar olmadan hepimiz hiçbir alete ihtiyaç duymadan mermere boş boş bakıyoruz.

Bu gönderiyle ne aradığımdan tam olarak emin değilim – onay ya da başsağlığı ya da birisinin bana aşırı dramatik olduğumu söylemesi – ama havalandırmaya ihtiyacım var ve Reddit’in sevimli insanlarının sağlayabileceği her türlü içgörüyü takdir ediyorum.