Çoğu insanın “kaybolmuş” olduğunu düşünmüyorum. Parçalanmış olduklarını düşünüyorum.

Bir süredir buradaki yazıları okuyorum ve bir şey dikkatimi çekiyor.

Pek çok insanın ne yapacağı konusunda kafası karışık değil.

Farklı kısımları farklı şeyler isterken ilerlemeye çalışmaktan yoruldular.

Bir taraf istikrar istiyor.

Başka bir kısım anlam istiyor.

Diğer kısmı ise zaten başarısız olmuş gibi hissediyor ve tekrar denemek istemiyor.

Yani tavsiye geri dönüyor.

Motivasyon kaybolur.

Planlar duruyor.

Bu tembellik değil.

Disiplin eksikliği değil.

Bu bir iç parçalanmadır.

Bunun buradaki başka kimsede yankı bulup bulmadığını merak ediyorum:

Bilgiyi kaçırmadığınızı, tutarlılığı kaçırdığınızı mı düşünüyorsunuz?

Sanki bir parçanız zıt yönlere doğru giderken bir yol seçmeye çalışıyormuşsunuz gibi mi?

İnsanların bunu nasıl deneyimlediğini gerçekten anlamaya çalışıyorum.

Eğer bu size benziyorsa, bu parçalanma aslında günden güne nasıl bir duygu?