İlişkilendirilebilir. 6 yaşındaki çocuğuma bu popüler sinema deneyimi hakkında ne düşündüğünü sordum "Günahkarlar" ve dedi ki

"Anne, Günahkarlar Müziğin Dayanıklılığına Bir Aşk Mektubu.

Raleigh Road Drive-In’in parıldayan yıldızlarının altında minibüsümün üstüne tünediğimde, sanki orada yaşamaya hazırmışım gibi Günahkarların arasına düştüm. Sinema bunu yapıyor. Büyüsünü sadece ekrana değil, hafızanıza da yayıyor ve diğer resimlerin parçalarını geçmiş bir yaşamdan hikayeler gibi yeniden canlandırıyor.

Günahkarlar, arabalı sinemanın ortaya çıkmasından çok önce geçiyor olsa da, onu sinema açısından böylesine klasik bir mekanda izlemenin ruhu zenginleştiren bir yanı vardı; bir sinema sarayında değilse de otoparktaki bir katedralde.

Tozlu paleti, zamansız ortamı ve efsanevi tonuyla, zaten bildiğim bir sinema evrenine girmişim gibi hissettim. Bana “Hayat”ın trajediyi dirençlilikle nasıl eşleştirdiğini, “Ey Kardeşim, Neredesin?” Güney’i müzik ve efsane yoluyla filtreliyor.

Kökleri şimdiye dayanan, zamanda geriye doğru uzanan hikayeler. Ritmin hafıza, hafızanın ise hayatta kalma olduğu hikayeler. Bu, vampirler, müzik, tarih ve din gibi birçok temadan örülmüş bir film.

Ve bir dalın etrafına dolanmış bir yılan gibi bu ipler hikayeyi gerilimle daraltıyor ama asla boğmuyor.

Her karakterin bir yeri vardır. Her ses taşır. Her yer mantıkla uğuldar. İlk bakışta, Siyah Amerikalı deneyimini canavarlık ve efsane merceğinden yansıtan bir tür eseri olan Peel tarzı bir korku gibi oynuyor.

Ancak daha derine baktığımda başka bir şey gördüm: Müziğe bir aşk mektubu ve bundan kâr sağlayan endüstrinin yağmacı doğasına dair keskin bir yansıma.

Eğlence sektörü size sonsuz yaşam vaat ediyor. Ama asıl istediği şey senin ruhundur.

Bu sadece bir korku hikayesi değil; makinenin, sesinizin yankısından başka hiçbir şey kalmayana kadar nasıl alıp verdiğiyle ilgili.

Ryan Coogler, fotoğraflarında sadece müziğe yer vermiyor, aynı zamanda ona saygı duyuyor. Sinners, bluegrass’tan gospel’e, country’den blues’a kadar Güney müziğinin tüm yelpazesini onurlandırıyor. İki merkezli unsura dayanan bir ses: ruh ve hikaye. Bu filmin karıştırdığı bir şey var.

Ne yazık ki bu resim bize yeteneğin bir yemek zili olduğunu hatırlatıyor.

Sammie’nin şarkısının sesine kapılan vampir gibi, o da açlık ve yıkım tarafından yönlendiriliyor. Hastalıklı bir sivrisinek gibi, derinizin içinden kanı algılayan endüstri, savunmanızı deler ve saf olanla beslenir, size enfeksiyon ve ölümden başka bir şey bırakmaz.

İrlandalı vampir, kahramanımız Rab’bin Duasını okurken bunu en iyi şekilde söylüyor: “…halkımı sömürgeleştiren adamlar da aynı şeyi bize söyledi.”

Dişlerin arasından geçen hakikat gibi, size kolonizasyonun tek bir cilt tonuna mahsus olmadığını hatırlatır. Ve bu sadece fiziksel değildi; ruhsal, kültürel ve ölümcül melodikti.

Üst sınıfın halk kültürünü yağmalaması ve acımızı kendi ürünleri olarak yeniden dağıtması nedeniyle hırsızların bugün hala refaha erdiğini hatırlıyoruz.

Bu noktalar, filmin en çarpıcı anlarından birinde fazlasıyla açık bir şekilde ortaya çıkıyor: nesiller boyu Siyah müziği boyunca hayalet gibi hareket eden ve bize baskı altındaki ruhun evrimini gösteren bir müzikal parça.

Size bir kültürden çalabileceğinizi ancak onun evrimini asla geride bırakamayacağınızı hatırlatır.

Choctaw vampir avcılarının kısa bir süreliğine ortaya çıkışı bile kasıtlı gibi geliyor. Yerli Amerikalı sanatçı Link Wray’in, rock and roll’u doğuran temel riff olan Rumble’ı yarattığını düşünürsek, bu tarza onlarca yıl sonra Amerika doğumlu Avrupalılar tarafından hakim olundu. Son perdeye doğru müzik yavaşça kaya ve oyuk metal alt tonunu almaya başladıkça daha da detaylandırılan bir nokta.

Her şey korkunç değil.

Dikkat edilmesi gereken bir nokta da, bu resimdeki vampirler gibi, gerçek müziğin de sonsuza kadar süreceğidir. Tarih çoğu zaman hırsızı, liste başı kişileri, malikanede sakini ve iyi giyimli arşivciyi tercih etse de kesin olan bir şey var:

Müzik halkın ruhuyken, müziğin ruhunu çıkaramazsınız."

Sonra pantolonuna sıçıyor.