bu gerçek hayat

dördüncü yılımdayım ve her gün göğsümde aynı ağırlıkla uyanıp kendime bunu söylüyorum "bu bir daha asla benim hayatım olmayacak." Bundan birkaç ay sonra mezun olacağım ve okul dışında ve bildiğim her şeyin dışında kendime bir hayat yaratmaya başlamak zorunda kalacağım. gerçekten korkan başkası var mı?

hayatım boyunca her zaman doğrudan bir yolum olduğunu hissettim ve her zaman kendim için başarılı bir hayat kurmayı istediğimi ve bundan daha fazlasını yapabileceğimi biliyordum ama özellikle bu yıl, bilmediğim ve üzerinde çalışmam gereken o kadar çok şey olduğu beni etkiliyor. tüm çalışma alışkanlıklarımı, herhangi bir işi bitirme motivasyonumu, motivasyonumu ve çok daha fazlasını kaybettim. Bunu yapabileceğimi biliyorum ama aynı zamanda ulaşılamayacak bir şey gibi görünüyor. Nereden başlayacağımı bilmiyorum, geride kalmış gibi hissediyorum, tek bir staj bile yapmadım, okulda orta notlar alıyorum, ders çalışmayı pek umursamıyorum ve dürüst olmak gerekirse, yüksek lisansa gidecek okullar konusunda kendime pek fazla seçenek bırakmadım. ve bu beni çok rahatsız ediyor çünkü hayatım boyunca okulun şimdiye kadar benim için hiçbir zaman zorluk yaratmayan bir şeye sahip olduğunu hissettim. Çalışmayı seviyordum, akademik onaylanmayı seviyordum ve bir 100 puan daha almanın getireceği telaşı seviyordum ve üniversite bunu tamamen değiştirdi. sanki içimdeki potansiyeli boşa harcamışım gibi geliyor ve her gün istediğimi ve olabileceğimi bildiğim ama yine de bir platoda sıkışıp kaldığım kişiyi düşünüyorum. "eninde sonunda olacak" Ve "hayat sona erecek." ama ŞİMDİ bunun tamamen benim elimde olduğunu fark ettim ve çooook korkuyorum.

Yüksek lisans yapmayı planlıyorum ama aynı zamanda çalışmayı da planlıyorum ve hangisini seçeceğimi bilmiyorum. ama aynı zamanda yüksek lisansımı yapmayı gerçekten istemediğim, hatta kendi alanımda kariyer yapmak için bunu yapmak zorunda olduğum gerçeği de beni endişelendiriyor. Potansiyelimin yükü altındayım ama aynı zamanda çok kayboldum. Her zaman odadaki en aptalın ben olduğumu ve akranlarımla aynı seviyede olmadığımı hissediyorum, ama gerçekten deneseydim de öyle olacağımı biliyorum. ama denemek umurumda değil.

Ayrıca tamamen kaybolmadığımı da belirtmek isterim. çalışıyorum ve üniversite boyunca 1-2 işte çalıştım, harika arkadaşlarım var, harika bir sosyal hayatım var, günlük yaşamımda sevildiğimi hissediyorum, aktif ve sağlıklıyım, beni seven ve özleyen insanlar var, bana çok değerli şeyler öğreten deneyimler yaşadım. Doyurucu bir hayat yaşıyorum ve bunu gerçekten seviyorum. Ben gençliğimin örnek almasını isteyeceğim kişiyim, ama aynı zamanda kağıt üzerinde her şey yolunda gidiyor gibi görünmesine rağmen, aynı zamanda sık sık aklımın bir köşesinde hafif bir üzüntü hissediyorum.

benim yerime geçen herkese, bundan sonra ne olacak? buradan nereye gideceğim?