Bu adam [language]

Gelinimden daha fazla haşlanmış lahana istemeyi zar zor bitirmiştim. “Elbette!” Sevimli bir tavırla söylüyor (evdeki tek şeyin bu olduğunu çok iyi bilerek) (Elbette doğru, seni değersiz kaltak, diye kendi kendime mırıldanıyorum). Tütün pipoma uzanırken, üç yatak arkadaşımı da kendi en nefret ettikleri ama kabul edilmeyen yollarıyla tek tek rahatsız ettiğimden eminim. Herhangi bir şeyden bahsetmeyecek kadar kibar olduklarını bilmenin keyfini çıkarıyorum ve bir şey söylemenin yalnızca davranışı artıracağını bilmeye karar verdim. (Bunu düşünmekte haklılar, kendi kendime kıkırdadım.)

Battaniyeyi hışırdadığımda taze idrarım yeni bir koku kokusu yayıyor, bu da bu sefil sikiklerle paylaşılıyor. Tatlı gönüllü salınımın kokusu. Tahmin edilebileceği gibi birinden burun kıvırmasına, diğerinden ise ürkmeye neden oluyor.

Yatağa işemek 20 yıldır keyif aldığım bir lüks haline gelmişti. İhtiyaçlarımı karşılamak için ara sıra kalkıyor, zavallı fahişe gelinime çarşafları servis etme fırsatı veriyordum. Soğuk zemin, ortak odamda kalmam ve yatak arkadaşlarımla sessizce alay etmem için uygun, bilinen bir sahte bahaneydi.

Soğuk zemin teatral bir korku ve sakatlık tepkisi uyandırırdı ama ben her zaman görünüşümün ardındaki gerçeği hissederdim. Güçlü ayaklarım her zaman bir mesaj verirdi; hava soğuktu. Hâlâ sessizce ve gizlice gülüyordum çünkü bu kısa anlarda, o çarşafları çalıştırırken o üç değersiz kurbağanın ayaklarının da hakkını aldığını fark ettim.

İnce pipoma devam ederek koltuk altımı sürüklemeye dikkat ediyorum; binlerce mumyalanmış Mısırlı Pharos’un ayaklarının kokusu komşumun yüzünün önünden geçiyor. Memnun bir halde, zengin tütün dolu kaseye bakıyorum ve onu hızla kömür haline getiriyorum, antika bir buhar makinesi gibi üfleyerek yatak arkadaşlarımın da keyif almasını sağlıyorum.

Yorganın altından sızan bağırsak gazının salınmasıyla beslenen başka bir lahananın ihtişamının tadını çıkarma anım kesintiye uğradı. Benim aptal piç torunum, bir gün daha alışveriş parasını başka bir kahrolası çikolataya harcadı. Bir gülümseme ve sesin o kadar iğrenç bir şekilde sahte olduğunu düşünerek, bu hilenin bir çocuk tarafından kolayca fark edilebileceğini tahmin ediyorum, çikolatayı kavrayan küçük bok parçasına dönüyorum ve “Charlie!!”