Bir iş telaşında sıkışıp kaldım

BEN [28F]Kendinizi gerçekten sıkışmış hissedebilir ve uzun, doğrusal olmayan kariyer yollarından geçmiş kişilerin bakış açılarından faydalanabilirsiniz.

Uzun vadeli doktor olma hedefiyle bir süredir profesyonel anlamda ilerlemeye çalışıyorum. Ailede dünyamı tamamen mahveden 4 ölüm yaşadım. Son zamanlarda her şey bir anda durmuş gibi geliyor. Bana istikrar ve ivme kazandıracağını umduğum birkaç iş için son turlara çıktım. Eskiden çalıştığım bir hastane, 3 ay boyunca cevap bekledikten sonra beni geri almadı, diğer rol ise “önümüzdeki hafta” cevabını alacağımı söyleyerek sessizliğe büründü. Şimdi iki kez. Noel’den önce röportaj yaptım.

Üstüne üstlük, maddi olarak zar zor geçiniyorum, mevcut perakende işimde saatlerim kısaltıldı ve henüz kendime tam olarak bakamayacakmışım gibi hissetmeme neden olan stresli bir taşınmanın ortasındayım. Bütün bunlar bir araya gelince benim saygınlığımı ve yeterlilik duygumu gerçekten altüst etti. Gömlekleri yeniden düzenleme ve her 2 haftada bir birkaç yüz dolarla geçinmenin zor olduğu konusunda daha yetenekliyim.

Uzun zamandır “deniyorum” ve hala bu rutinden kurtulamadım. Sadece hayatta kalmakla kalmayıp, profesyonel hayallerime somut bir şekilde ulaştığımı hissetmek istiyorum. Şu anda bu kadar uzun süredir mücadele ederken umudu beslemek bile utanç verici geliyor.

Sanırım şunu soruyorum:

• Have any of you felt stuck like this for years and still found your way forward?

• How did you keep going when progress felt invisible?

• For those in medicine or who considered it: did long detours end up disqualifying you, or just delaying things?

Özgeçmişimle ilgili basmakalıp söz veya saçmalık aramıyorum. Uzun ve web sitesi portföyümde 100’lerce kez yeniden yazıldı. Kendimi bok gibi hissediyorum Okuduğunuz için teşekkürler.