Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve geliÅŸmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eÄŸer hayatımı bir köpeÄŸe benzetiyorsam en azından iÅŸlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir ÅŸey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduÄŸunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiÄŸim ÅŸey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduÄŸunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme raÄŸmen neden her zaman yalnız olduÄŸumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuÅŸ ve geliÅŸme isteÄŸim yokmuÅŸ gibi felç olduÄŸumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Neredeyse 28 yaşındayım, hiç arkadaşım yok, derecem iÅ...
Ben (27F) 2020 yılında BT ile ilgili bir diploma aldım ve kendi alanımda röportaj almakta zorlandım, KOVİD ve otizmim, aldığım çok az sayıda kişiyle birlikte her zaman bir engeldi (sorula...
Öğrenci olarak ilk 127 dolarımı nasıl kazandım (birkaÃ...
aslında bir planla falan başlamadım sadece bir şekilde 100 dolar kazanmak istedim… bunun gerçekten mümkün olduğunu kendime kanıtlamak için denediğim ilk birkaç şey hiçbir yere gitmed...
Hayatımla ne yapacağım hakkında hiçbir fikrim yok.
27F Eskiden fizik öğretiyordum ve hoşuma gidiyordu ama kendimi güvende hissetmem veya ailemi desteklemem için yeterince para kazandırmıyordu. Tıbbi acil durum nedeniyle işimden ayrılmak zoru...
Hepimiz aynı sorunu yaşamıyor muyuz?
Kısa olacağım. Buradaki kiÅŸi sayısı "R/" ikilem nedeniyle kaybolmuÅŸ gibi görünüyor: - EÄŸitim için paraya, para için eÄŸitime ihtiyacınız var. Ve bu sonsuz bir döngü gibi gÃ...
Amaç uğruna mücadele etmek
Neyin peşinden gitmek istediğime dair hiçbir fikrim olmadan bu dünyada nasıl gelişebilirim? İlgi alanlarım var ama ne zaman bunları kariyerim haline getirmeye çalışsam sıkılıyorum. Yeni...
Gerçekten önemsediğiniz bir şey için risk almak yerine ...
20'li yaşlarımın sonlarındayım ve nefret etmediğim ama aynı zamanda sevmediğim, iyi maaşlı bir işte çalışıyorum. Bir yandan da gerçekten tutkulu olduğum bir proje üzerinde çalışı...
Bir değişikliğe ihtiyacım var, kaybolmuş hissediyorum
Herkese merhaba, herhangi bir tavsiye veya ipucu büyük beğeni topluyor. Yani 21 yaşındayım ve marangozlukta çıraklığımı yeni tamamladım. Her ne kadar bu bazılarına hoş gelse de, kend...
"19 yaşındayım; iş, çevrimiçi ticaret veya meslek...
Kardeşlerim tavsiyelerinize ihtiyacım var çünkü birçok konuda gerçekten kafam karıştı. Şu anda 19 yaşındayım. Lisans diplomamı 2025 yılında Fizik-Kimya bölümünden geçer notla ald...
Ne çalışacağımı ya da ne yapacağımı bilmiyorum
Merhaba ben 20 metreyim ve üniversitede hangi alanda uzmanlaşmam gerektiği ya da üniversitenin benim için uygun olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok ve sadece bazı genel tavsiyeler arı...
Biraz fiziksel olduÄŸunuz ancak yıpratıcı iÅŸlerin olmadÄ...
Şu anda bir çağrı merkezinde çalışıyorum ve bütün gün oturmaktan kesinlikle nefret ediyorum. Günün büyük bölümünde insanlarla yüz yüze etkileşimde bulunarak dolaşabileceğiniz bi...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.