Ben hiçbir hayatı, hiçbir motivasyonu olmayan bir zavallıyım
(19) Sidney, Avustralya’da yaşıyorum ve geliÅŸmek için hiçbir motivasyonum yok Arkadaşım yok destek sistemim yok eÄŸer hayatımı bir köpeÄŸe benzetiyorsam en azından iÅŸlevsel ve motivasyonları var. Hiç uyumuyorum bu delilik Geceleri dinlenemiyorum ve gözlerimi kapatamıyorum Her zaman telefonumdayım ama onunla yararlı hiçbir ÅŸey yapmıyorum, sürekli sürekli kaydırılıyor ve sadece sosyal medyada mümkün olduÄŸunca fazla bilgi tüketmek için. En nefret ettiÄŸim ÅŸey gün ışığında dışarıda olmak çünkü herkesin beni yargıladığını ve bana bağırılmak üzere olduÄŸunu hissediyorum, bu yüzden insanların bana bakıp kimsenin umursamadığını bilmeme raÄŸmen neden her zaman yalnız olduÄŸumu düşünme korkusuyla hiçbir yere gitmiyorum. Sanki beynim donmuÅŸ ve geliÅŸme isteÄŸim yokmuÅŸ gibi felç olduÄŸumu hissediyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Sizce Sosyal Hizmet benim için iyi bir eşleşme olur mu?
Herkese selam, Ben 35/E/Güney Avustralya'yım. Sosyal Hizmet'i bir kariyer olarak deÄŸerlendirmenin ilk aÅŸamalarındayım ve dürüst görüşlere gerçekten deÄŸer veririm. EÄŸer düşündüğÃ...
30 yaşına giriyorum, hiç tam zamanlı bir işim olmadı, ...
Ben (29A) bu yıl 30 yaşına giriyorum ve çok korkuyorum. Yaklaşık 2 yıldır tam zamanlı olarak okuldayım ve teknik olarak fizik alanında uzmanlaşıyorum, ancak gezegen bilimine de gitmek is...
Mezun oluyorum ama şimdiden tükenmiş ve geride kalmış h...
Mezun olup bilgisayar mühendisi olarak çalışmaya başlamak üzereyim. Sanırım diplomamı kullanma konusundaki ilgimi kaybettim ama tam zamanlı bir teklif aldım. Her şey çok rekabetçi gel...
Nasıl ilerleyebilirim?
24, sanki hayatımı boÅŸa harcamışım gibi hissediyorum ve bu çıkmazdan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum Bu duyguyu nasıl tarif edeceÄŸimi bile bilmiyorum, bu yüzden ne olduÄŸunu anlatacaÄŸÄ...
Herhangi bir zihinsel veya fiziksel çaba harcamadan saatler...
Gerçekten hiç çaba harcamamayı kastetmiyorum ama mümkün olan en az çabayı kastediyorum, bunun var olmadığını varsayıyorum, gerçekten maaş umurumda değil. 40'lı yaşlarımın ortasın...
38M 2006'dan Bu Yana Pek Çok Kariyer Yolu Denedi ve Ha...
38 yaşındayım ve uzun bir kariyer deneme yanılma döngüsünde sıkışıp kaldığımı hissediyorum. 2006'dan beri birkaç farklı yol denedim: • Electrician apprenticeship • Medical assi...
İhtiyacı olana yardım eli
Herkese merhaba, Bir süredir burada gizleniyorum çünkü dürüst olmak gerekirse... Uzun zamandır kendimi kaybolmuÅŸ hissettim. Fikirler, iÅŸler, motivasyon aÅŸamaları ve olaÄŸan döngünün tÃ...
Dikişlerden Ayrılma
Daha önce bir yazı yazmıştım ama durumumun ciddiyetini aktarabildiğimi sanmıyorum. Ayrıca yapay zeka aracına başvurmadan bir şeyler yazabilecek miyim bir bakayım... Neyse, geçtiğimiz (5...
Ben (24 erkek) ve küçük kız kardeşim (16 Kadın) evsizi...
Yani, küçük kız kardeşimle birlikte bir dakikadır evsizdim ve en hafif tabirle acımasızdı. Aylardır çalışmadıktan sonra iş bulmaya çalışıyorum. Zaten “211'i ara ve barınakları...
25, Perakendede Sıkıştık ve Bundan Kaçamıyor Gibiyiz
Şu anda Whole Foods Market'te çalışıyorum ve buna dayanamıyorum. Yöneticiler ve Şefler fazlasıyla kaba, programım berbat ve sürekli 6 ila 8 saat ayakta kalmaya zorlanmaya dayanamıyorum. Bi...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

I feel you. I’ve been there. 16-22 was like that for me, with only some breaks during that time.
Things that helped me break patterns (over like 6 years) which allowed new things into my life, in no particular order of importance or suggestion:
A social job where I was lucky enough to meet some friendly people
Light psychedelic use
Solo travel at hostels
Moving out and living with a roommate I liked who was more sociable
Basic grooming which allowed me to date someone
Quitting video games and other activities which keep me indoors/disconnected
Nothing is fixed really I’m still pretty antisocial but I’m not fearful of people or convinced they’re hateful like I once was. I can’t make friends on command but I can at least be in public and work a job or go to school or hold a conversation without driving myself crazy.
Honestly if I were you I’d consider throwing my phone away. Or more realistically maybe just selling it and getting a dumbphone and starting to read books instead for entertainment. Do it in parks maybe. Or by the water front. You don’t need to talk to people or pay attention to them but it might help just to practice being outside more. Or if you need to go more slowly, podcasts/music in that setting so you can block the world out more. Then go to books so you can hear the world while you are also in your own. Then some day set the books down and just sit there and notice things.
Sigh. Stop. It’s really that simple. There’s no escape from your current predicament that doesn’t involve fundamental change. Oh, and substantial work. That’s just how it is. The earlier you start… the easier it’ll be. That’s it. That’s all. There’s nothing else.