Ocak 16, 2026
Başka birinin hayatını yaşıyormuş gibi hisseden var mı?
17 yaşındayım ve 20’li/30’lu yaşlarında şu özelliklere sahip pek çok insan görüyorum: "aferin," apartman dairesi, istikrar, temelde istemeleri gereken her şey. Ama yine de içten içe ölü hissediyorlar.
Sanki kendi hayatlarının başka birinin başına gelmesini izliyorlarmış gibi.
Cumartesi günü başlayan Pazar korkuları. Hareketlerden geçiyorum. Pazartesiden yeniden korkmak için hafta sonunu bekliyorum.
Ve tavsiye her zaman "yeni bir iş bul" veya "şükran pratiği yapmak" ama bu aslında altta yatan boşluğu düzeltmiyor, değil mi?
Neville Goddard’ın gerçekliğin revizyonu üzerine çalışmasını inceliyorum ve temelde şu: Koşullarınız nedeniyle sıkışıp kalmıyorsunuz. Kim olduğunuz ve sizin için nelerin mümkün olduğu konusunda varsayımlara dayanarak hareket ettiğiniz için takılıp kaldınız.
Çoğu insan içsel olanı (kimliklerini, inançlarını, uyum sağlamak için bastırdıkları yanlarını) değiştirmeden dışsal olanı (yeni iş, yeni şehir, yeni rutin) değiştirmeye çalışır.
Bu yüzden bu duygu onları her yerde takip ediyor.
Bilmiyorum, bunu çok düşündüm. İlgili başka kimse var mı?
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Your mindset and how you let things affect you have a great say in how you can surf through life with more or less joy. But I think for those cases where they feel drained at work, it’s because what they do doesn’t fulfill them, they got that career because was stable/profitable/what was available, and doing something you don’t like for 40+ hours per week will drain anyone’s soul throughout the years.
And as you say correctly, getting the material “rewards” or just moving your workplace you keep carrying with you that emptiness.
I think it’s a mixture between your mindset and what you do for a living (not everyone has the luxury to choose, or if they have the luxury they don’t know what to choose to make them feel fulfilled long-term).