Başarısızlık riskini hissetmeden yaşamaya nasıl başlayacağımı bilmiyorum

Birkaç yıl içinde her ÅŸeyin nasıl biteceÄŸini düşünmeden duramıyorum çünkü o zaman 35’in üzerindeyim. Yaşı biliyorum "sadece bir sayı" Birçok insanın bana söylediÄŸi gibi, hayatımla ilgili bir ÅŸeyler yapmak yerine her zaman çok olumsuz düşünürüm. Her zaman gerçek bir ünlü müzik yapımcısı olmak gibi büyük arzularım vardı. 14 yaşımdan beri böyle bir hayalim vardı. Ve bu şöhret ve parayla ilgili deÄŸildi, aslında müzik yapmayı o kadar çok sevmekle ilgiliydi ki bunu yapacaktım. EÄŸer yapmaya devam edersem kafamda duyduklarımı üretmenin mümkün olduÄŸunu biliyordum. Ama mükemmeliyetçilik yüzünden iÅŸin tüm eÄŸlencesini elimden aldığım uzun dönemler oldu. Bir öğretmen bana ÅŸunu söyledi "Berbat bir tekniÄŸiniz var (müzik teorisi, planlama vb.), ama çılgın bir sezginiz var" ve sanırım demek istediÄŸi, oturup öğrenemeyecek kadar inatçı olduÄŸum, ancak bir vizyonum varsa orada oturup sadece yaptığım ve bu harika bir ÅŸeye yol açtığıydı (her zaman deÄŸil ama sıklıkla). Ama bu 10 yıl önceydi. Åžimdi 29 yaşındayım. Artık bana bir ÅŸey İÇİN yaratmam ve öğrenmem gerektiÄŸi hissini veren hiçbir ÅŸey kalmadığını hissediyorum, bu yüzden yine de yapıyorum çünkü ne zaman ilham alsam bir düşünce onu kesiyor: "Bunu istediÄŸiniz kadar iyi hale gelecek ÅŸekilde öğrenme ÅŸansınız, artık neredeyse 30 yaşında olduÄŸunuz ve hayat, finansal istikrar vb. konularda endiÅŸelenmeye baÅŸlamanız gerektiÄŸi için denemek bile çok düşük.". Hatta konu sadece müzikle ilgili deÄŸil. Aynı zamanda bir oyun yaratmak (mantık konusunda kötü olmama raÄŸmen bilgisayar bilimi okuyorum) ve her ÅŸey gibi diÄŸer fikirlerle de ilgili. Ben bu konuda hiçbir ÅŸey yapmıyorum. Çalışmak için öğrenmem gerekiyor, bu da büyük bir faktör. Ancak doyum duygusu olmadan ben de öğrenemiyorum ve yine de baÅŸlamaya bile deÄŸeceÄŸini düşünmüyorum. Sosyal olarak da çok yalnızım. Ä°yileÅŸiyor ama bir kıza yaklaÅŸmam gereken adımı vb. yapmıyorum. Sanki hayatımı mahvediyormuÅŸum ve arkadaÅŸlığa ihtiyacım varmış gibi geliyor. Bunu yerine getiremem ama mecburum, yoksa ölürüm ve bu ÅŸaka deÄŸil. Yani dileÄŸimin nasıl öldüğünü görebiliyorum. Aslında istediÄŸim bir ÅŸeyi yapmaya baÅŸlamam gerekiyor ama korkarım ki ÅŸimdi 29 yaşındayım ve bu aynı potansiyel deÄŸil, ya da bir zamanlar sahip olduÄŸum potansiyelime ulaÅŸamayacak kadar stresliyim ya da ne yapmam gerekiyorsa onu yapıyorum ama böyle hissetmemden çok nefret ediyorum.