Şubat 10, 2026
Başarısız olduğunuzu hissettiğiniz için sosyal etkileşimlerden kaçınmak yaygın mıdır?
Zihniyetimi değiştirmek ve hayatta bir şeyler yapmak için gerekli adımları atmaya başlamak istiyorum. Sanırım uzun zamandır hayatın olumsuz yönlerine çok fazla vurgu yapıyorum, sanki herhangi bir kimliğim ve unvanım yokmuş gibi hissettiğim için sosyal etkileşimlerden ve bağlantılardan kelimenin tam anlamıyla kaçınıyorum. Bir işim yok, üniversite diplomam ve becerilerim yok, önceden iş deneyimim yok ve sosyal ağlarım yok, bu da sonuçta kendimi başarısız gibi hissetmeme neden oluyor. çünkü çevremdeki herkesin hayatında bir şeyler oluyor. çoğu üniversitede, diğerleri tam zamanlı işlerde çalışıyor, bazıları profesyonel, diğerleri sadece hayatta kalmak için çalışıyorlar, ancak asıl mesele şu ki, onlar hayatta bir yere gidiyorlar ve becerilerini veya mali durumlarını geliştirmeye ve iyileştirmeye çalışıyorlar. bu arada sanki bir şeyleri değiştirip hayata yeniden başlamak için çok geçmiş gibi izolasyon içinde yaşıyorum. Bu ay neredeyse 30 olacağım, zaman nasıl da uçup gidiyor. Her gün birine ulaşma ve ne yapmam gerektiği konusunda yönlendirme isteme ihtiyacını hissediyorum. ama burada sadece direnç ve utanç hissediyorum.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Almost 30 is not too late, but it is late enough that staying frozen will only make things hurt more. The shame and isolation you feel come from comparing your inside to everyone else’s outside, and that comparison is paralyzing you. Avoiding people because you think you have no title or identity is understandable, but it is also keeping you trapped in the same place. Identity is not something you earn before you act, it is built by acting badly at first and improving slowly. Right now you do not need a perfect plan or a big purpose, you need one small move that creates momentum, like picking a basic skill to learn, applying for any simple job, or talking to one person honestly about where you are. Direction comes after motion, not before it. The truth is this will feel uncomfortable and embarrassing at times, but that discomfort is far better than the quiet regret of doing nothing. You are not behind because you are worthless, you are behind because you stopped moving, and you can start again even now, one imperfect step at a time.
Same