Bana ilginç hayatından bahset
Merhaba 👋 Ben (35F) işimden genel olarak hoşnutsuzluğumu daha önce paylaşmıştım o yüzden ayrıntıları tekrarlamayacağım. Kısacası 9-5’im beni stresli ve perişan bırakıyor. İpotekimi ödüyor ama gri bir banliyö bölgesinde yaşamak beni çok üzgün yapıyor. Bir ipoteğe ve düzenli bir maaş çekine sahip olduğum için son derece şanslı olduğumu biliyorum. Ama hayatın bundan daha ilginç olması gerektiğini düşünüyorum.
Aslında tavsiye aramıyorum (bunu memnuniyetle kabul edeceğim) – daha çok ilham gibi. Fare yarışından çıktınız mı? Ya da belki 9-5 çalışıyorsunuz ama gerçekten harika bir işiniz var, çok seyahat ediyorsunuz ya da ilginç bir yerde yaşıyorsunuz?
Bana bunu anlat ve bana umut ver lütfen. Teşekkür ederim!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Her şey aleyhimeyken nasıl iş bulabilirim?
MERHABA! Ben de (K17) bu berbat ortamdan kurtulmak için iş aramaya çalışıyorum ama sanki çıkış yolum yokmuş gibi geliyor. Geçen ay, kendi bölgemde yaklaşık 50'den fazla yerden geçtim, ...
24 yaşında, yeni üniversite mezunu, hedefime nasıl ulaş...
merhaba, umarım bana yardım edebilirsin. Yakın zamanda bilişim alanında lisans derecemle mezun oldum. Bunu para kazanmak için pratik bir seçim olarak seçtim ama hedefim sonunda uluslararası a...
23 yaşındayım, neredeyse bir yıldır işsizim ve bir son...
23 yaşındayım, perakende satış ortağı pozisyonumdan sezonluk bir iş olduğu için işten çıkarıldığım Aralık 2025'ten beri iş bulamadım ve açıkçası bu saçmalıktan o kadar sıkı...
Tanıdığım çoğu insan yüksek lisans yapıyor ve kendim...
Ailem üniversitenin finansmanına hiçbir zaman yardım etmedi. Bekarlarım bana 40 bin öğrenci borcu bıraktı. Geçen yıl çalıştım ve 23 bine düşürdüm. Yurt dışında yüksek lisans yap...
Nereye gitmeliyim?
30 milyon yaşındayım ve beş ay sonra tam zamanlı iş arıyorum. Bir ara okula geri dönmek istiyorum. Henüz tam zamanlı, anlamlı bir iş bulamadım. Yazmayı seviyorum ve bir gün Disney'de ç...
28 yaşında Amerikalı erkek. Kariyerim ve sosyal hayatıml...
Şu anda yılda 66 bin kazanarak çalışıyor. Evde yaşadığım için sağlam bir yuva yumurtam var (200k$+) ama dürüst olmak gerekirse hala bunun yeterli olmadığını hissediyorum. Şu andaki ...
Tıp fakültesini düşündüğüm için gülünç mü oluyo...
Merhaba. Son zamanlarda tıp fakültesine başvurmak aklıma geldi. Ama çok fazla çekincem var. Final haftasında bir sınavda başarısız olduktan sonra DPT programından başarısız oldum. PT ok...
Bu doğru yol mu?
Yıllarca perakende ve fast food sektöründe çalışıp Alzheimer hastası büyükanneme baktıktan sonra 27 yaşında lojistik okuyorum. İki yıl önce vefat etti ve ben güvenliğe gittim ama par...
22 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağım hakkında hiç...
(İngilizcem için özür dilerim, ana dilim için değil) Merhaba, 22 yaşındayım ve hemşirelik diplomamı yeni aldım ama dürüst olmak gerekirse hemşirelik hiçbir zaman hayalimdeki iş ya da...
Birinin bana iş vermesine ihtiyacım yok. Keşke birisi ban...
Son zamanlarda çok zorlanıyorum ve açıkçası bu duyguları başka nereye koyacağımı bilmiyorum. Yüksek lisansımı Klinik Psikoloji alanında tamamladım ve diplomamı almak kolay olmas...
3 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I started my own business, and life got a lot more unpredictable but way more fulfilling. The stress didn’t vanish, but the meaning behind what I do now makes it easier to handle. It’s not for everyone, but breaking free made me feel alive again.
I live in dull suburbs because my life is in the house – wife, kids, doing wife and kid things, doing family things, etc. Burbs gives me the space for that and the access to the job that pays for these things. Without the wife and kids there is no way that I would stay here – absent a family, I would rather have a small space in a place where my life happens outside of the home.
Personally, I spent my twenties doing my best to be a touring musician and to drink myself to death. Came up a bit short on both fronts – wish I had quit drinking earlier but I’m very happy I had a lot of adventures when I was young and content now to live a conventional domestic life.
The most fun job in vet medicine is a certified canine rehabilitation practitioner, CCRP. You can get the credential if you are a veterinarian, a licensed vet tech or strangely a human physical therapist or certified PT assistant. A PT assistant is the quickest and cheapest way to qualify. The CCRP course is notoriously very challenging, I’ve known of vets who were cocky and failed it.
A CCRP is like a PT for dogs. If you’ve ever seen the underwater treadmill thing, that therapy is actually so much more precise than you’d ever have guessed, they measure the pet’s muscles and try to achieve symmetry or desired growth with very precise prescribed exercises. It’s administered by a CCRP.
The job itself is awesome because 1. You’re getting only A+ clients and don’t have to deal with the most frustrating part of vet medicine which is non-compliance with ideal standards of care (usually due to cost). 2. It’s so satisfying to see the pets and families get relief when the pet builds natural pain relief from stability (they’re also the only people qualified to be fitting prosthetics on pets, no other credential qualifies someone to do that, not even a DVM). 3. The whole procedure is basically getting a dog to follow a treat or toy. Whereas most vet offices the pets are scared and stressed and not feeling well, in rehab they have to be willing to do the exercises so the best method is always lure-and-reward. It’s sooo fun. You basically cheer for old or post-op dogs all day.