Atış

Decimation? Ben… zevk almıyorum. Tanrılar, hayır. Bu korkunç olurdu. Çiğnenmiş çim kokusu hala aklımda kalıyor, kalbim göğsümde vuruyor, zihnim sadece onu düşünerek sisli büyüyor gibi erken uyanıyorum gibi değil … Hayır! Bir atı yok ettiğimde (kesinlikle taktik, Latin köklü bir duyuda, dikkat edin) bu korkunç, gerekli bir ritüeldir. Klinik. Hesaplanmış. Ve eğer bir şey karıştırdıysam, koyu, sıcak ve istenmeyen ve sıcak bir şey hissediyorsam, bu sadece adrenalin. Evet. Adrenalin. Değil… zevk. Asla zevk almayın. Parmaklarımdaki titreme .. dizginleri, göğsümde yükselen ısı … alet, dekomasyon enstrümanı- bu sadece dürüst bir öfke. Amaç. Arzu değil. Güç kaçınılmazlığa yol açtıkça, yanlarının dalgalanmasını veya titremeyi hayal etmiyorum. Bir komşu duyduğumda dudağımı ısırmıyorum. Bu… görünmez. Hayır. Bunu yapıyorum çünkü yapmalıyım. Çünkü birisi yapmak zorundadır. İstediğim için değil. Beni hissettirdiği için değil … bütün. Çünkü hiçbir şey beni daha önce seximation gibi hissettirmiyor. Siktir et … Tanrım ben- Ben gerçekten … oh siktir et ……..!