Artık hemşire olmak istemiyorum

Filipinler’de 21 yaşındayım, dördüncü ve son yılım, aynı zamanda hemÅŸirelikteki son dönemim. Korkunç sosyal becerilerime ve kaygılarıma raÄŸmen hayatta kaldım, zorlamaya devam edebilirim ve her ÅŸey yoluna girecek, sorunlarımdan kurtulabilirim. Sadece asgariyi yaptığım için büyüdüler. Geçebilecek kadar çalıştım, iÅŸimi yaptım, görevimi layıkıyla yaptım. Ne kadar denemediÄŸimi her zaman çok geç fark ediyorum. Artık kaçmak istiyorum, bunu yaparak o kadar çok para ve zaman harcadım ki artık bundan keyif almıyorum. Akranlarımın, notlarımın baskısından ve hata yaparsam muhtemelen baÅŸkalarının hayatlarını tehlikeye atmaktan hoÅŸlanmıyorum. Sadece dört ay daha zorlamaya devam edebilirim ve bitti, normal olması gereken strese katlanmak zorundayım, deÄŸil mi? Çalışmaya devam edebilirim, hata yapmadığımdan emin olabilirim. Ama her zaman çok korkuyorum ve suçlayabileceÄŸim tek kiÅŸi kendimim. Kaydolmayı ciddiye almadığım, hangi kursa gideceÄŸimi bile bilmediÄŸim bir dönemde bunu kendime yükledim ve ÅŸimdi burada reddit’te bir yardım çaÄŸrısı yazıyorum. Kalmak ya da kelimenin tam anlamıyla son noktasında ayrılmak büyük bir karar ve terazinin her iki ucunda da hayatımı mahvedeceÄŸim. Bu konuda kimseyle konuÅŸamam çünkü bunun bende hayal kırıklığı yaratacağını ya da asla iÅŸe yaramayacak bir teÅŸvik olacağını biliyorum. Muhtemelen tüm bunları söyleyen yorgun zihnimdir ve yarın iyi olacağım, ya da daha çok kim bilir nereye kaçmayı istemektir.