artık ağlayamayacak noktaya geldim
Bu gece ağlamak istedim çünkü bağımlılığımdan ve tüm hayatım boyunca depresyonla mücadele etmekten vazgeçemedim, özellikle de hayatımın nihayet iyiye gittiğini ve burada her zamanki gibi aynı başarısızlıklar döngüsüne geri döndüğümü düşündüğümde.
önceden en azından duygularımı dışarı salıyordum (ağlıyordum) ama şimdi bunu bile yapamıyorum içimde nefret/bok gibi bir şeyler hissediyorum ama bunu ağlayarak çıkaramıyorum en azından eskiden ağlayıp güzel bir uyku çekebiliyordum ama şimdi yatağımda oturup sadece düşünüyorum.
Bazıları bunun anhedoni olduğunu, klinik depresyonun bir belirtisi olduğunu söylüyor ama bilmiyorum, yavaş yavaş artık umursamama noktasına geliyoruz.
Bu iğrenç hastalıkla mücadele eden hepinizin iyileşmesi için dua ediyorum. İnşaAllah!!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Güvende kalmakla kendi başıma bir şeyler inşa etmeye ç...
Bir süredir bu konu üzerinde ileri geri gidiyordum. İstikrarlı bir işim var. Fena değil, faturaları ödüyor ve ne bekleyeceğimi biliyorum. Ama aynı zamanda sanki aynı günleri tekrar tekrar...
STEM alanında kendi yolumu takip etmek için ailemin son de...
Ben 22M'yim. Uzun lafın kısası. Babam son 6 yıldır büyük devlet sözleşmelerini garanti altına alan çok başarılı bir B2B üretim işi kurdu. Diplomamla neredeyse hiçbir ilgisi yok. O art...
Sorumluluk ile kendimi kaybetmek arasında bir yerde
31 yaşındayım ve son zamanlarda sanki tüm bu yılları kendimi veya hayatımın nereye gittiğini gerçekten anlamadan geçirmişim gibi geliyor. Kendim ve ailem için daha iyi bir şeyler inşa ...
23, diploma yok, istikrarlı bir iş yok, tamamen kaybolmuş...
23M yaşındayım ve kendimi hayatta sıkışmış gibi hissediyorum. Diplomam yok. Yaklaşık 2-3 yıl üniversiteye gittim ama bana göre olmadığı için okulu bıraktım. Ondan sonra internette ...
Bu kadar gergin olmak normal mi?
Ben ve istihdam danışmanım, giriş seviyesi laboratuvar asistanı olarak işe birlikte başvurmuştuk. Her ne kadar bilim alanında çalışmaya pek ilgim olmasa da, seçilmeyeceğimi düşünsem d...
20 milyon kişi üniversite diploması seçimi konusunda çe...
Bunu okuyan herkese merhaba, şu anda Birleşik Krallık'ta Üniversiteye kayıtlı 20M'im. Başlangıçta bir Lisans Fizyoterapi programında bir yıl çalıştım, kişisel olarak hastane ortamına ...
Hayat hedefi San Francisco'ya taşınmak ve yeni bir al...
Şu anda Doğu kıyısında yaşayan 5 yıldan fazla deneyime sahip bir Ürün Müdürüyüm. Birçok nedenden dolayı kariyerimden ve konumumdan son derece mutsuzum. Evde ve işte mutsuz olmaktan kay...
Kariyer seçiminde kayboldum
Merhaba tüm 24M burada. Kariyer seçiminde biraz kaybolmuş hissediyorum. Liseden hemen sonra çalışmaya başladım. Bir yaz için çevre düzenlemesine başladım. Daha sonra bir yıllığına...
Kendimi 26 yaşında bulmaya çalışıyorum
Evet, yani 26 yaşındayım. Geçtiğimiz birkaç yılda çok şey yaşadım. Babamı altı yıl önce alkolden kaybettim. Yıllar geçtikçe kötüleştiğini ve alkolün neden olduğu felç geçirdi...
Sınırlamalarım nedeniyle kendimi desteklemenin bir yolunu...
Kronik ağrılarım ve hafızamla ilgili sorunlarım var. Kendi yerimi almaya yetecek kadar maaşlı yapabileceğim bir iş bulmaya çalışıyordum. yaşam tarzım açısından saatte sadece 26 saat ...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Having tried and mostly failed, but sometimes succeeded breaking bad habits here is what I will say: It is much easier to break a habit when you show yourself compassion and expect that you will probably indulge that habit multiple times on your way to fully kicking it. Not to give yourself an excuse, but because, when you require perfection, you make any setback a catastrophe which saps the motivation to continue. It becomes easy to say, “what’s the use? I’m just like this and I’ll never break it.”
People don’t change overnight. You’ll get there. Be gentler on yourself and celebrate steady progress over perfection. Being human means being flawed. You aren’t alone.