Almanya’da kariyer deÄŸiÅŸikliÄŸi

Bu uzun olabilir o yüzden… Kemerlerinizi baÄŸlayın hahaha. tl;dr altta 🙂

Biraz arka plan hikayesi: Ben saygın bir Alman üniversitesinden Mühendislik alanında yüksek lisans derecesine sahip, yakında mezun olacak bir insanım. (Ben AB üyesi deÄŸilim; bu önemli.) Hayatım boyunca ben (ve muhtemelen çoÄŸunuz) bu efsaneyi duydum ve inandım; kodlamayı öğrenin! STEM derecesi alın! Ä°ÅŸ garantili olacak! Sosyal hizmet, psikoloji falan yapma… Zekisin, yeteneklisin, mühendis ol! Bir bilim adamı!

Kanca ipi ve platin düştüm. Mezun olduktan sonra iş garantisi almayı kim istemez ki? Tek gereken biraz sıkı çalışma, değil mi? Çalıştığım süre boyunca bundan kesinlikle nefret ettim. Bekarlarımdan nefret ediyordum. Ustalarımdan nefret ediyordum. Hesaplamalı işler için biçilmiş kaftan değilim. Beynim bu şekilde çalışmıyor. Akranlarımın aldığı notun yarısını alabilmek için iki kat daha fazla çalışmam gerekiyordu. Derse girmekten gerçekten korkuyordum ve mühendis olarak çalışmak zorunda kalmaktan da korkuyordum. Gerçekten insanlara yardım ettiğimi hissettiğim bir şey yapmak istedim. İnsanları SEVİYORUM. Sayıları sevmiyorum. Ama bunu uzatmam gerektiğini hissettim. Harika bir iş bulacak ve bir aileye bakabilecektim, değil mi?

Hepimizin bildiÄŸi gibi bu BS. Mühendislikte iÅŸ YOKTUR. Aslında sosyal hizmet, hemÅŸirelik, Pflege vb. alanlarda bir ton iÅŸ var. Belki sadece çimlerin her zaman daha yeÅŸil olduÄŸunu düşünüyorum ama geri dönüp sosyal hizmet okumak istiyorum. Bu yapılabilir mi? Almancamı geliÅŸtirmem gerektiÄŸini biliyorum (ÅŸu anda b2, muhtemelen minimum C1’e ihtiyacım var). Ama mühendisliÄŸe dayanamıyorum. Ve artık bu ÅŸekilde mücadele etmek istemiyorum. Ben deli miyim? Düşünceler mi?

tl;dr AB üyesi olmayan bir mühendis, Almanya’da iÅŸ deÄŸiÅŸtirmek ve sosyal hizmet yapmak istiyor. Deli? Ya da deÄŸil?