Şubat 17, 2026
39M: Kağıt üzerinde istikrarlı, gerçekte berbat
Herkese merhaba,
Hayatta nerede olduğumu anlamaya çalışan 39 yaşında bekar bir adamım.
Yıllar geçtikçe işleri, roller ve hatta endüstrileri değiştirdim. Rahatsız edici gerçek şu ki, geleneksel çalışma hayatına yönelik “reddedilme” bir şekilde her zaman mevcuttu – ama şimdi her zamankinden daha güçlü. Kağıt üzerinde şu anki durumum muhtemelen çalışma koşulları açısından şimdiye kadarki en iyi durum. Ve yine de zihinsel olarak, tüm istihdam yaşam tarzı hakkında her zamankinden daha kötü hissediyorum.
Tembel olduğumdan değil. Öyle olsa bile, her zaman diğer yöne eğildim. Sürekli olarak fazla mesai yaptım (çoğunlukla ücretsiz), mümkün olduğunda tam zamanlı işlerin yanı sıra yarı zamanlı da çalıştım ve disiplinli ve sorumlu olmaya çalıştım. Yetişkin hayatım boyunca mali açıdan ihtiyatlı davrandım. Zengin değilim ama kendi evim var (ipotekli) ve özsermaye krediden kalanın üç katından fazla. Ayrıca zaman içinde mütevazı bir varlık portföyü oluşturdum.
Bakmakla yükümlü olduğum kimse yok, bu yüzden başkalarının geçimini sağlama baskısını taşımıyorum. Kişisel düzeyde, harcamalarım konusunda oldukça tutumlu ve verimliyim. Tüketicilik beni yönlendirmiyor; ihtiyacım olan şeyleri ve ara sıra hoşuma giden şeyleri satın alıyorum, ancak kimseyi etkilemek ya da görünüşümü korumak için değil. Harcamalarım nispeten düşük ve yönetilebilir.
Çalışma sistemleri açısından yıllar içinde çevrimiçi mekanizmaları ve alternatif gelir modellerini de araştırdım. Bununla birlikte, onların yanında hiçbir zaman gerçekten rahat hissetmedim çünkü doğaları gereği istikrarsız veya tutarsız olma eğilimindedirler. Genellikle beraberinde gelen yapıyla mücadele etsem de istikrar benim için her zaman önemli olmuştur.
Ve yine de tüm bunlara rağmen her gün zihinsel bir mücadele gibi geliyor. Hiçbir zaman mutlu değilim; aslında en son ne zaman gerçekten mutlu hissettiğimi hatırlamıyorum. Zihnim, istihdamın yapısına, zorunluluğuna ve kalıcılığına giderek daha fazla direniyor; yalnızca belirli bir işe değil, hayatımı çalışma etrafında düzenlemek zorunda olma kavramının tamamına.
Kafamı karıştıran da bu.
Bu uzun vadeli tükenmişlik, son 16 yıl boyunca sadece çalışmaktan kaynaklanan bir durum mu? Depresyon yükümlülükten kaçınma olarak mı ortaya çıkıyor? Partnerim veya çocuklarım gibi dış dayanaklarım olmadığı için bu bir tür varoluşsal aşama mı? Yoksa sadece 9-5 yapısına hiçbir zaman gerçek anlamda uyum sağlayamadığım ve son 16 yıldır kendi doğama karşı çıktığım için mi?
Bazen şunu merak ediyorum: Sırf geleneksel iş yapısından kaçmak için asgari düzeyde yetinmeye değer mi – yaşam tarzımı daha da küçültmek, belki minimal veya düzensiz çalışmak -? Yoksa bu sadece bir fantezi mi ve sonunda aynı memnuniyetsizliği farklı bir ortama mı taşıyacağım?
Bir yanım profesyonel yardıma ihtiyacım olabileceğini düşünüyor çünkü sürekli mutsuzluk “işimi sevmiyorum”dan daha büyük hissettiriyor. Ama başka bir yanım bunun aslında yaşam düzenimle ilgili bir şeylerin doğru olmadığına dair rasyonel bir içsel sinyal olup olmadığını merak ediyor.
Nefret ettiğiniz belirli bir işyeri değil, istihdam fikrinin kendisi olan benzer bir şey yaşayan var mı? Tükenmişlik mi, depresyon mu, uyumsuzluk mu yoksa başka bir şey mi olduğunu nasıl anladınız?
30’lu veya 40’lı yaşlarının sonlarında hayatlarını yeniden şekillendiren insanlardan haber almaktan gerçekten memnun olurum.
Okuduğunuz için teşekkürler.
Etiketler:
6 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Not what you asked for, but a 25 year old with some thoughts here:
Aren’t there other ways of making a stable income? Buying an place and renting it out on Airbnb? Or even, buying a laundromat? (I’m not joking, you can buy one for 200-500k and make around 60k annually)
If course there’s much more intracacies to this, but I wouldn’t limit yourself to 9-5 jobs. If you’re just looking for general inspiration the YouTube channel Biaheza may get you on the right path
And to answer your other questions: I don’t know either, but you need to try something different. Do go talk to a therapist. Do think about working less or finding an alternate job.
I can tell you I hate my current 9-5 too, but part of it is because of its end goal (accelerating data centers and AI) and maybe 10-20% is the structure. Hoping that ADHD diagnosis/meds will help but who knows.
But if you change nothing, then the way you feel won’t change either. I guess posting on Reddit is the first step, so congrats
Embrace the suck
40M here and found your post very relatable. I have often grappled with the same questions you’re asking. I don’t have the answer yet, but one thing that helped me was trying to be of service to others. I think sometimes the pressure and expectation of being “happy” can take you away from what’s important to you.
Good luck, would love an update in a year or two.
It’s very likely that seeking professional treatment for depression will help. That’s not to say the structure itself isn’t crushing. It is. But until you get mental health help, you won’t be able to see things clearly enough to pick a path forward that is sustainable for you. Don’t get stuck in a loop of thinking if you just solve this puzzle, you’ll be happy. Go to a doctor.
Midlife blahs. You’re at a point where the finish line is still really far, but the start happened a long time ago. Disentangle your working from personal life, and spend time making joy for yourself in your personal life. Look back to what you did as a kid or have always wanted to do and try to find joy and happiness there. Use your job to supply the funds for those things. A lot of people say therapists but that’s expensive. Just write in a journal and spend time thinking/walking if you don’t want to spend the money.