34 ay boyunca yüksek maaşlı satış işimden hiçbir plan yapmadan ayrılmak istiyorum

Uzun lafın kısası, 2013 yılında üniversiteden mezun olduğumdan beri teknoloji satışlarında çalışıyorum. Yüksek hacimli aramalar, e-postalar ve düşük maaşlı teklifler gibi zorlu işlere başladım, acı çektim ve iyi maaş veren bir kota taşıma pozisyonuna ulaşmak için birkaç yıl merdiveni tırmandım. Bir avuç tanınmış şirkette çalıştım, bu yüzden özgeçmişim gösterişli ama onu HİÇ sevmedim. Eskiden para benim için bir anlam taşıyordu ama bugünlerde enflasyon ve tereddütlü alıcılar varken (Federal Hükümete satış yapıyorum ve kimse eskisi gibi satın almak istemiyor), bu işin gerektirdiği emek miktarına karşılık gerçek bir “ödül” yok.

Ancak ayrılmak istememin asıl sebebi menajerimdir. O, son derece acımasız ve iğdiş edici, sert, iğrenç yaşlı bir kadındır. Boş konuşuyor, toplantılarda meslektaşlarının önünde insanlara hakaret ediyor, her zaman söyleyecek olumsuz bir şeyi var ya da bağıracak bir şeyi var, sabah 4’te ya da akşam 23’te e-postalar gönderiyor ve hiç bitmiyor. Tanıdığım en öfkeli, en acımasız kadın ve 20 yıldır orada olduğundan herkesin ondan korkmasına neden oluyor. Ve kimse ona karşı çıkmayacak.

Normalde toksik liderlikle daha önce başa çıkabildim çünkü sıkı çalışmamın ödülü bunu telafi etti. Ama şimdi? Her maaş doğrudan son 4 yılda neredeyse iki katına çıkan kirama gidiyor. Madem bu kadar çalışacaksam neden nefret ettiğim bir şeyi yapayım ki?

Her neyse, onun bana kötü davranmasından bıktım artık. Çalışmak zorunda kaldığımız ofisten bahsetmiyorum bile, 90’lı yılların başından beri yenilenmedi. Tamamen gri duvarlar, uğultulu floresan ışıklar, güneş ışığı yok, uzun saatler, tek başına bir hücreye zincirlenmiş, burası aslında bir gözaltı merkezi. Artık bunların hiçbirini haklı çıkaramıyorum.

Mali durumum konusunda şeffaf olacağım, şu anda borsada birden fazla altı hanem var, 401k’mda birkaç altı haneli ve bankada 50k dolarım var. Kendime sordum, neden tüm bunları hiç ara vermemek ve sonra emekli olmak ve herhangi bir şeye harcayamayacak kadar yorulmak için saklayalım ki? Mali açıdan ne kadar rahat olduğum göz önüne alındığında, her türlü “plansız bırakma” planının biraz daha az korkutucu görünmesini sağlıyor. Ama içimden bir ses, bırakmanın yanlış olduğunu, yanlış bir şey yaptığımı, bu ekonomide bir daha iş alamayacağım, bırakmayı düşünmeden önce çok kapsamlı bir plan yapmam gerektiğini söylüyor…

Sanırım diğer insanların deneyimlerini duymak için yazıyorum, eğer benimle bağlantı kurabilirlerse ve yüksek performans gösteren biri olmanın baskısını, zihinsel sağlığın sıfırlanması için statüden fedakarlık etme zorunluluğu hissini. Bedenim ve zihnim yıllardır tükendi, ancak bu iş şu ana kadar yaşadığım en kötü iş oldu (buradayım çünkü son işim harikaydı, tüm şirketin 1/3’ü işten çıkarıldı ve buna ben de dahilim, bunu daha önce söylemem gerekirdi).

Uzun konuşma için özür dilerim. Herkesin hikayelerini ve tavsiyelerini duymayı sabırsızlıkla bekliyorum! Bu benim için yeni bir şey çünkü gelecekteki işe alım yöneticilerinin bu potansiyel karara ilişkin algısından korkuyorum. Herkese teşekkürler!