31 yaşındayım ve küçük bir ülkede sıkıştım ve buradan nefret ediyorum ama buradan ayrılma şansı konusunda umutsuz hissediyorum

Durumum ve son zamanlarda yaşadığım talihsizlikler nedeniyle kendimi biraz depresif ve burada sıkışıp kalmış hissediyorum.
Singapur’da yaşıyorum ve burada sıkışıp kaldığımı hissediyorum ve buradan taşınmak benim hayat hayalim çünkü burası görecek ya da yapacak hiçbir şeyin olmadığı ve sevmediğim insanların olmadığı son derece küçük ve sıkıcı bir ülke. Zaten ülkenin %90’ından fazlasını gördüm ve başka bir iş bulsam bile burada yaşamaya devam etme düşüncesi beni hasta ediyor. Hayatım boyunca burada yaşadım ve gerçekten buradan çıkmak istiyorum ama bu çok imkansız görünüyor ve benim alanımda (BT, makine öğrenimi, yapay zeka) iş piyasası giderek daha da kötüleşiyor, bu yüzden zaten zor.

Nereye gitmek istediğimi bilmiyorum, sadece İngilizce konuşarak gidebileceğim bir yer. Buradan ayrılabilmemin tek yolu kendi sektörümde bir iş bulmak ama birkaç sorun var:
– Bu alanda dünya çapında rekabet yüksek, her ne kadar yetenekli olsam da bu hala bir zorluk
– Uzun yıllara dayanan iş tecrübem yok, 1-1,5 yıldır işsizim, son girdiğim şirkette son derece istismarcı ve etik olmayan bir yönetici vardı, bu yüzden işten çıkarıldım
– Alanımdaki nişimi bulmak için son işimden bu yana aktif olarak becerilerimi geliştiriyorum çünkü teknik olarak zor bir alan ve son işimden önce iş bulmakta zorlanıyordum. Özgeçmişimi daha rekabetçi hale getirmek için evde çok çalışıyorum ve bu iyi gidiyor.
– Şu anda yurtdışında bir üniversitede okumak için param yok, ancak bu, mezun olduktan sonra iş bulmamı kolaylaştıracaktır.

Şimdi benim "çalışma molası" Bittiğinde, yerel bir iş bulmayı deneyebilirim ya da yurt dışında bir pozisyona başvurup çok daha az ücret isteyebilirim, ancak o zaman bile yurt dışından iş teklifi hala son derece düşük bir ihtimal gibi görünüyor. Geleceği düşünerek depresyona giriyorum. Hareket etme hedefimden vazgeçmeli miyim yoksa denemeye devam mı etmeliyim? Şimdi hayatımda ne yapmalıyım?

Okuduğunuz için teşekkürler.