Açıkçası nereden başlayacağımı bilmiyorum. Yıllardır bu duyguları taşıyorum ve sanırım her şeyi bir yere aktarmam gerekiyor çünkü gerçekten bu konuda konuşacak kimsem yok.

Sıfır arkadaşım var. Sosyal çevresi yok, takılacak kimsesi yok, arayacak kimsesi yok, anılarını paylaÅŸacak kimsesi yok. Yaklaşık 2020/2021’den beri son derece izole bir hayat yaşıyorum ve yıllar geçmeye devam ediyor.

Bazen oturup hayatımın ne kadarını yalnız geçirdiğimi düşünüyorum. Yirmili yaşlarım neredeyse bitti ve şimdi 31 yaşındayım ve hayatımda gerçekte ne yaptığımı merak ediyorum.

Benim yaşımdaki insanların dışarı çıktığını, seyahat ettiğini, arkadaşlarla buluştuğunu, aşık olduğunu, evlendiğini, çocuk sahibi olduğunu, kariyer yaptığını ve hayattan keyif aldığını görüyorum.

Ve sonra ben varım.

Herkes ilerlerken ben geride kalmışım gibi hissediyorum.

KESÄ°NLÄ°KLE SOSYAL HAYATIM YOKTUR.

Gerçekten sıfır arkadaşım var. Rastgele mesaj gönderip takılmak isteyebileceğim tek bir kişi bile yok.

Hafta sonları dışarı çıkacağım bir arkadaş grubum yok, birlikte seyahat edebileceğim insanlar, deneyimlerini paylaşabileceğim insanlar ya da beni gerçekten kontrol edecek insanlar yok.

Spontane planlar yok, geceler yok, komik anılara dönüşen sohbetler yok, arkadaşlarla dolu doğum günleri yok.

Zamanımın çoğunu yalnız geçiriyorum.

Babam ve küçük kardeşim neredeyse hayatımda sahip olduğum tek insanlar. Onları her şeyden çok seviyorum ama onların dışında dünyam inanılmaz derecede boş.

Bazen tek bir gerçek arkadaşa sahip olmanın nasıl bir his olduğunu merak ediyorum. Bana rastgele mesaj atan, nasıl olduğumu soran, beni bir yere davet eden ya da sadece benimle vakit geçirmek isteyen biri.

İnsanların yıllarca tecrit altında kalmanın zihinsel olarak birine neler yapabileceğini anladıklarını sanmıyorum.

Sonunda yalnız olmak tüm varlığınız haline gelir.

KADINLAR, İLİŞKİLER VE TAMAMEN MOTİVASYON EKSİKLİĞİM.

Hayatım boyunca üç kısa ilişkim oldu ve üçü de kadınlar tarafından başlatıldı.

Bir şeyi açıklığa kavuşturmak istiyorum: Kendime güveniyorum. Özellikle kadınlara yaklaşmaktan ya da onlardan korkmaktan korkmuyorum.

Sorun şu ki, gerçekten hiçbir şeyin peşinden gidecek motivasyona sahip değilim.

Kadın aramak için dışarı çıkmıyorum, kimseye yaklaşmıyorum ve aktif olarak birini tanımaya çalışmıyorum.

Ve açıkçası nedenini tam olarak anlamıyorum.

Aşkı istemediğimden değil. Sevgi, samimiyet, arkadaşlık ve sonunda bir aile istiyorum. Beni gerçekten seven ve hayatını benimle paylaşmak isteyen birine sahip olmayı deneyimlemek istiyorum.

Ama bunları istemek ve aslında onların peşinden gitme motivasyonuna sahip olmak benim için tamamen farklı iki şey gibi görünüyor.

Bir kadının benden daha iyi birini hak ettiği zihniyetini de geliştirdim. Gerçek bir sosyal hayatı, finansal istikrarı, deneyimleri, hırsları ve geleceği olan biri.

Ne zaman bu şekilde düşünmeye başladığımı bilmiyorum ama birinin gerçekten benimle bir hayat kurmak istediğini hayal etmek zorlaşmaya başladı.

31 yaşındayım ve mali istikrarım yok.

Okudum, çalıştım ve kendimi kurmaya çalıştım ama bir şekilde hâlâ istikrarlı bir hayat kurmayı başaramadım.

İşsizim, neredeyse hiç param yok ve neredeyse hiçbir maddi güvencem yok.

Aslında arabamda yaşadığım noktaya kadar konutla mücadele ettim.

Tasarrufum yok, istikrarlı bir gelirim ya da finansal güvenlik ağım yok.

Nasıl istikrarlı bir iş bulacağımı, kendi yerimi nasıl bulacağımı ve sonunda bir gelecek inşa etmeye başlayacağımı bilmiyorum.

Zaten 31 yaşında olduğumu ve bağımsız bir yaşamın temel temellerine bile sahip olmadığımı bilmek korkutucu.

Mutlak sıfırdan başlıyormuşum gibi hissediyorum.

YILLARIM KENDİMİ GELİŞTİRMEYE ÇALIŞTIM.

Her zaman yaptığım şeylerden biri kendimi fiziksel olarak geliştirmeye çalışmaktı.

Birkaç yıldır vücut geliştirme yapıyorum, sayısız saatler antrenman yaparak kas geliştirmeye, yağ kaybetmeye ve istediğim fiziğe ulaşmaya çalışıyorum.

Görünüşüme inanılmaz derecede odaklandım. Yüzüm, cildim, saçlarım, sakalım, kaşlarım, vücut kompozisyonum, kelimenin tam anlamıyla her şeyim.

Cilt bakımı, yaşlanma karşıtı tedaviler, beslenme ve kendimi geliştirmenin sayısız yolunu araştırdım.

Kaslı ve parçalanmış olmak istiyorum. İyi görünmek ve kendi cildimde rahat hissetmek istiyorum.

Kendimin neredeyse her fiziksel yönünü optimize etmeye çalışmak için çok zaman harcadım.

Ama ilerleme kaydetsem bile boÅŸluk ortadan kaybolmuyor.

Görünüşümü iyileştirmenin yollarını aramak için saatler harcayabilirim ama telefonumu bir kenara bıraktığımda yine aynı yalnız varoluşa geri dönüyorum.

Bazen görünüşümü iyileştirme konusunda bu kadar takıntılı olup olmadığımı merak ediyorum çünkü bu hayatımda kontrol edebileceğimi hissettiğim birkaç şeyden biri.

Vücudumu, cildimi, saçımı ve görünüşümü değiştirebilirim.

Ama hayatta olmakla ilgili hislerimi deÄŸiÅŸtiremiyorum.

DÜRÜST OLARAK BENDE BİR ŞEYLERİN DERİNDEN YANLIŞ OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM.

Bu beni gerçekten endişelendiren bir şey.

Altı yıldan fazla bir süredir şiddetli uykusuzlukla mücadele ediyorum. Ayrıca yıllardır burun tıkanıklığı ve nefes almada zorluk gibi kalıcı sorunlar yaşadım.

Korkutucu anksiyete dönemleri, fiziksel semptomlar ve zihnimin tamamen bunalmış hissettiği dönemler yaşadım.

Ama tüm bunların ötesinde bir şey var.

Artık hayattan motive hissetmiyorum.

İnsanlarla tanışmak, arkadaş edinmek, ilişkiler kurmak, kariyer yapmak ya da bir zamanlar yapmayı hayal ettiğim şeyleri yapmaktan heyecan duymuyorum.

Depresyonda mıyım, duygusal açıdan yorgun muyum, her şeyden kopmuş muyum, yoksa anlamadığım bir şeyle mi uğraşıyorum bilmiyorum.

Kafamın içinde neler olup bittiğini bilmiyorum.

Kendime bazı açılardan güveniyorum ama bu aslında hayata katılmayı istediğim anlamına gelmiyor.

Bir şeyi yapma yeteneğine sahip olabilirim ama yine de onu yapmak için kesinlikle hiçbir motivasyonum olmayabilir.

Ve bu neredeyse hayatımın her yönünü etkiliyor gibi görünüyor.

Normal bir hayat yaşamaya olan ilgimi yavaş yavaş kaybettiğimi hissediyorum ve bunun nedenini gerçekten anlamıyorum.

KENDÄ°MÄ° ALLAH’TAN CANIMI ALMASINI Ä°STÄ°YORUM.

Bu kısmı nasıl anlatacağımı gerçekten bilmiyorum.

Bazen kendimi uyurken Tanrı’dan ruhumu almasını isterken dua ederken buluyorum. Uyanıp baÅŸka bir günle yüzleÅŸmek zorunda kalmayayım diye O’ndan huzur içinde ölmeme izin vermesini istiyorum.

Lütfen beni yanına almasını rica ediyorum.

Bazen dışarıda tamamen tek başıma yürüyorum ve kendimi muhtemelen yakında öleceğimi düşünürken yakalıyorum.

Kendimi her şeyin bir an önce bitmesini dilerken buluyorum.

Gerçekten artık yaşama isteğim neredeyse yok.

Bunu ilgi çekmek ya da sempati duymak için söylemiyorum. Düşüncelerimin ne kadar karanlık hale geldiğini anlatmaya çalışıyorum.

Bu sadece kötü bir gün geçirmek ya da olayların gidişatından dolayı hayal kırıklığına uğramak değil.

Uyanmak ve başka bir günün başlamasını istememektir.

Senin uyanmak zorunda kalmamanı dileyerek uyuyacak.

Gerçekten deneyimlemek istediğiniz herhangi bir geleceği hayal etmekte zorlandığınız bir noktaya ulaşıyorsunuz.

Beni korkutan şey ise bu düşüncelerin ne sıklıkla hayatımın bir parçası haline gelmesi.

BABAM VE KÜÇÜK KARDEŞİM HALA BURADA OLMANIN TEK NEDENİDİR.

Eğer babam ve küçük kardeşim olmasaydı, gerçekten inanıyorum ki, uzun zaman önce kendi canıma son verirdim.

Onları her şeyden çok seviyorum ve beni kaybetmelerine neden olabileceğimi hayal edemiyorum.

İntihar düşüncelerime göre hareket etmememin en büyük nedeni onlar.

Ancak sadece sevdiğiniz birkaç insanın hayatını mahvetmek istemediğiniz için hayatta kaldığınızı hissettiğinizde bu inanılmaz derecede zordur.

Artık kendim için yaşadığımı hissetmiyorum.

Sanki hayatta kalıyormuşum gibi hissediyorum.

SAVAŞ BÖLGESİNE GİTMEYİ BİLE DÜŞÜNDÜM.

Son zamanlarda Orta DoÄŸu’ya uçak bileti almayı ve savaşın devam ettiÄŸi bir yere gitmeyi düşünüyorum.

Kendimi kasıtlı olarak geri dönemeyeceğim bir yere koyma düşüncesi aklımdan geçti.

Kulağa ne kadar rahatsız edici geldiğini biliyorum.

Ama hiçbir arkadaşınızın, paranızın, işinizin, ilişkinin ve geleceğinizin olmadığını hissettiğinizde, tam olarak ne için hayatta kaldığınızı sorgulamaya başlarsınız.

Kendim için bir gelecek göremiyorum. Özellikle sabırsızlıkla beklediğim bir şey yok.

Bazen kaybedecek hiçbir şeyim kalmamış gibi hissediyorum.

Savaş bölgesine gitmenin çözüm olmadığını biliyorum ama aklımın böyle bir şeyi düşünecek noktaya gelmiş olması bana işlerin ne kadar kötü hale geldiğini gösteriyor.

31 YAŞINDAYIM VE TÜM HAYATIMI KAÇIRMIŞ GİBİ HİSSEDİYORUM.

Şu ana kadar tamamen farklı bir yerde olacağımı düşünmüştüm.

Kendi evime, iyi bir kariyere, finansal istikrara, arkadaşlara, bir ilişkiye ve geriye dönüp bakmaya değer anılara sahip olacağımı düşündüm.

Hayatı deneyimleyeceğimi düşündüm.

Aşık oldum. Seyahat ettim. İlginç insanlarla tanıştım. Yıllar sürecek dostluklar kurduk. Etrafımda gerçekten önemseyen insanlar vardı.

Bunun yerine, yirmili yaşlarımı benim dışımda herkesin başına gelenleri izleyerek geçirdiğimi hissediyorum.

Ve şimdi 31 yaşındayım.

O yılları geri getiremem. Geriye dönüp kaçırdığım dostlukları, ilişkileri ve fırsatları yaşayamam.

İnsanların hâlâ genç olduğumu söyleyeceklerini biliyorum. İnsanların otuzlu, kırklı ve hatta daha sonra hayatlarını yeniden inşa etmeleri.

Bunu mantıksal olarak anlıyorum ama duygusal olarak tamamen bitmiş hissediyorum.

Bir on yılı daha bu şekilde yaşayarak geçirmek istemiyorum. 40 yaşına gelip hiçbir şeyin değişmediğini, hâlâ yalnız olduğumu, hâlâ mali açıdan mücadele ettiğimi, hâlâ anlamlı ilişkilerim olmadığını ve hâlâ hayatımın nereye gittiğini merak ettiğimi fark etmek istemiyorum.

Arkadaşlar istiyorum. Aşk istiyorum. Bir aile istiyorum. Finansal bağımsızlık istiyorum. Kendi evimi istiyorum. Seyahat etmek, anılar biriktirmek ve sabırsızlıkla bekleyecek bir şeye sahip olmak istiyorum.

Hayatta olmanın tadını çıkarmanın nasıl bir his olduğunu deneyimlemek istiyorum.

Olağanüstü bir hayat istediğimi sanmıyorum.

Sadece sıradan bir tane istiyorum.

BUNU NEDEN YAYINLADIÄžIMI BÄ°LE BÄ°LMÄ°YORUM.

Belki de beni duyacak birine ihtiyacım var.

Belki birisi benzer bir şey yaşamıştır ve bundan kurtulmayı başarmıştır.

Belki de bende ciddi bir sorun olup olmadığını bilmek istiyorum çünkü neden hayata karşı motivasyonumu ve ilgimi bu kadar kaybettiğimi gerçekten anlamıyorum.

Boş motivasyon konuşmaları istemiyorum. Birisinin bana spor salonuna gitmemi, soğuk duş almamı, erken kalkmamı ya da sadece hayatımı toparlamamı söylemesini istemiyorum.

Zaten kendimi pek çok yönden geliştirmeye çalıştım.

İnşa edecek hiçbir şeyim kalmamış gibi hissettiğimde bir şeyi nasıl yeniden inşa edeceğimi gerçekten bilmiyorum.

Yarın uyanmak bile istemezken nasıl motivasyon bulacağımı bilmiyorum.

31 yaşındayım. Yalnızım, işsizim, mali açıdan zorluk çekiyorum, izole edilmişim ve zihinsel olarak bitkinim.

Hayattaki en önemli deneyimlerden bazılarını kaçırdığımı hissediyorum ve onları nasıl geri alacağımı bilmiyorum.

Bu şekilde var olmaktan bıktım.

Burada otuzlu yaşlarında bu noktaya ulaşan ve gerçekten hayatını tersine çevirmeyi başaran biri var mı?

Sadece maddi olarak değil, zihinsel olarak da. Hayattan tamamen kopmuş, hiç arkadaşı olmayan, motivasyonu olmayan ve geleceğe dair arzusu olmayan biri, gerçekten yeniden yaşamayı isteme noktasına mı geldi?

Çünkü şu anda açıkçası ileriye dönük bir yol göremiyorum.