31 yaşındayım, 48 bin dolarlık bir işte kalmak için 90 bin dolarlık teklifi geri çevirdim, kendimi sabote edip etmediğimi anlayamıyorum

İki ay önce orta ölçekli bir danışmanlık firmasından üst düzey bir görev teklifi aldım. 92 bin taban, bonus yapısı, hibrit, şimdiye kadar sahip olduğumdan daha iyi sağlık hizmetleri. Benimle röportaj yapan adam aslında şöyle dedi: "Bulunduğunuz yerde fiyatın düşük olduğunu düşünüyoruz."

Geri çevirdim.
Küçük, kar amacı gütmeyen bir kuruluÅŸta operasyon iÅŸleri yaparak çalışıyorum. 48 bin, ikramiye yok, hibe döngüsü bizim için uygunsa her yıl mütevazı bir zam. Ä°ÅŸin kendisi göz alıcı deÄŸil. Geri ödemeleri iÅŸliyorum, kimsenin okumadığı SOP’lar yazıyorum, cuma günlerimin yarısını yirmi kiÅŸinin katıldığı etkinliklerin lojistiÄŸine harcıyorum ve ile baÅŸlayan e-postaları yanıtlıyorum "hızlı soru." Ama binadaki herkesi ismen tanıyorum. Åžu anda hangi müşterilerimizin dairelerin arasında olduÄŸunu biliyorum. Ä°ÅŸ akışımızda bir ÅŸeyi düzelttiÄŸimde bu aslında gelecek hafta birine yardımcı oluyor.
Danışmanlık işi, her Ekim ayında insanları işten çıkaran şirketler için verimlilikle ilgili slayt sunumları hazırlamam olurdu.
Teklifle 9 gün boyunca oturdum. Elektronik tablolar hazırladık. Saygı duyduğum üç kişiye sordum ve üçü de şunu al dedi, iki yıl içinde her zaman gidebilirsin. Bunlardan biri, son dört yıldır kirayla mücadelemi izleyen yakın bir arkadaşım ve onun aptal değil, nazik davrandığını biliyorum.
Yine de hayır dedim. Pazarlık bile yapmadık. Az önce işe alım görevlisine e-posta gönderdim ve teklifi takdir ettiğimi ancak kalacağımı söyledim.
Takıldığım yer burası. Artık hayatımdaki herkes bana sorumsuz bir şey yapmışım gibi davranıyor. Kardeşim yine depresyona girip girmediğimi sordu. Yüksek lisanstan eski bir iş arkadaşım bana açıkça kariyerimi çöpe attığımı söyledi. Yılda fazladan 44 binin on yıldan fazla bir süreye tekabül ettiğini hesaplamaya devam ediyorum ve bu rakam utanç verici.
Ama bir Salı günü öğleden sonra diğer ofiste oturduğumu hayal ettiğimde içimde bir şeyler ters gidiyor. Korkmuyor, kaygılanmıyor. Sadece düz. Ve benim için düz olmanın zordan daha kötü olduğunu zor yoldan öğrendim.
Gerçek bir şeyi mi koruyorum yoksa daha yüksek seviyede performans göstermem gereken bir yerde olmaktan mı korkuyorum bilmiyorum. Her ikisi de günün hangi saatinde olduğuna bağlı olarak doğru geliyor.
Burada daha küçük bir yerde kalmak için önemli bir maaş artışını geri çeviren ve daha sonra bunun doğru karar olduğundan emin olan biri var mı? Olumsuz "sonunda işe yaradı" elbette ama aslında eminim. Onay aramıyorum, bu seçimi yapan insanların pişman olup olmadıklarını anlamaya çalışıyorum