30 yaşındayım, 10 yıllık amfetamin bağımlılığından sonra birkaç aydır ayıkım ve hayatımı tamamen boşa harcamış gibi hissediyorum. Hiç iyileşir mi?

Uyarı: Bu uzun bir yazı olacak, bu yüzden okumaya zaman ayıran herkese şimdiden teşekkür ederim. ❤️

Herkese merhaba,

Ben 30 yaşında, Almanya’dan gelen bir erkeğim ve dürüst olmak gerekirse, kendimi tamamen hayatta kaybolmuş hissediyorum. Nereden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum ama sanırım bunu kafamdan atmam ve benzer şeyleri yaşamış olabilecek insanlardan duymam gerekiyor.

Yaklaşık son 10 yıldır hayatıma kaygı, aşırı düşünme ve uyuşturucu kullanımı hakim oldu. Amfetamin bağımlılığıyla uzun süre mücadele ettim ve bu, hayatımın o kadar büyük bir parçası haline geldi ki açıkçası onsuz yaşamayı hayal edemiyordum. Bir yıl önce, ayık olma ve uyuşturucu olmadan gündelik hayatla yüzleşme düşüncesi bana neredeyse imkansız görünüyordu.

Birkaç aydır temizim ve bunun iyi bir şey olduğunu bilsem de açıkçası pek bir şey başardığımı düşünmüyorum. Yaklaşık 10 yılımı bu şekilde yaşayarak geçirdim ve bir şekilde kendimi hâlâ her zamanki gibi kaybolmuş hissediyorum.

En zor kısmı da uyuşturucuların da beni hiçbir zaman gerçekten mutlu etmemesiydi. Daha çok düşüncelerimden kaçmanın ve gerçeklikle yüzleşmekten kaçınmanın bir yolu gibiydiler. Artık ayık olduğum için yıllardır kaçtığım her şeyle yüzleşmem gerekiyor. Ve bazen bu çok bunaltıcı geliyor.

Sürekli aşırı düşünmekle mücadele ediyorum. Geleceğim, kariyerim, mali durumum ve hayatımın çoğunu boşa harcadığım duygusu hakkında endişeleniyorum. Aslında hiçbir şey yapmadan, yanlış olan her şeyi düşünerek saatler geçirebilirim. İşteyken bile konsantre olmakta sıklıkla zorlanıyorum çünkü zihnim durmuyor.

İş benim için başka bir büyük sorun. Toptan satış ve dış ticaret yönetimi memuru olarak eğitim aldım ve şu anda bir ofis işinde çalışıyorum ve ayda yaklaşık brüt 3.000 € kazanıyorum. Yıllar boyunca sık sık işveren değiştirdim ve hiçbir şirkette çok uzun süre çalışmadım. Ayrıca şu ana kadar sadece küçük işletmelerde çalıştım. Bu istikrarsızlıkta uyuşturucu kullanımım büyük rol oynadı.

Artık hayatımı düzene sokmaya çalışıyorum ama geçmişimin beni engellemeye devam etmesinden korkuyorum. İstikrarlı bir kariyer oluşturmak, düzgün bir hayat kazanmak ve sonunda ilerlediğimi hissetmek istiyorum. Ancak 30 yaşında olduğumdan çok daha ileride olmam gerektiğini hissediyorum.

Hâlâ babamın evinde yaşıyorum, şu anda ehliyetim yok ve günlerimin çoğu hemen hemen aynı geçiyor: işe gidiyorum, eve geliyorum, televizyon izliyorum ve her şeyi yeniden düşünüyorum. Evin bazı kısımlarını yenilemeye başladım ve bazı değişiklikler yapmaya çalışıyorum ama ilerleme yavaş ve yaptığım hiçbir şeyden nadiren tatmin oluyorum.

Sosyal açıdan da işler pek iyi değil. Birkaç tanıdığım var ama genellikle teması başlatması gereken kişi benim ve insanlar sıklıkla meşgul oluyor. Bazen başkalarıyla vakit geçirip gerçekten keyif alıyorum ama sonrasında herkes kendi hayatına döndüğünde kendimi yeniden yalnız hissediyorum.

Beni en çok korkutan şey, bir şekilde hayattan mahrum kaldığım duygusu. Benim yaşımdaki diğer insanlara bakıyorum ve onların kendi kariyerlerini, ilişkilerini, arkadaşlıklarını ve hayatlarını inşa ettiklerini hissediyorum, bir yandan da hâlâ temelleri çözmeye çalışıyorum. Kendimi başkalarıyla karşılaştırmanın işe yaramadığını biliyorum ama bunu durdurmanın inanılmaz derecede zor olduğunu düşünüyorum.

En kötü yanı, o kadar uzun zamandır böyle hissediyorum ki, işlerin gerçekten daha iyi olabileceğine inanmakta zorlanıyorum. Yaklaşık 10 yıldır hiçbir şeyi başaramama, yeterince iyi olamama endişesi içerisindeydim. Ve bu kaygının kendisi çoğu zaman ilerlememe yardımcı olabilecek şeyleri yapmamı engelledi.

Bu bir kısır döngü: Hayatımı boşa harcamaktan endişeleniyorum, bu düşüncelere boğuluyorum, harekete geçmek için çabalıyorum ve sonra daha da kötü hissediyorum çünkü bir gün daha fazla değişmeden geçti.

Her şeyin bir gecede sihirli bir şekilde yerli yerine oturmasını beklemiyorum. İyileşmenin zaman aldığını biliyorum ve kendim üzerinde çalışmam gerektiğini biliyorum. Ama bazen keşke sürekli geride kaldığımı hissetmeden hayatta kalmanın tadını çıkarabilseydim diyorum.

Başka biri benzer bir şey yaşadı mı?

Özellikle uzun yıllar boyunca bağımlılıkla mücadele eden ve daha sonra ayık kalan, ancak daha sonra hayatın hala boş, zor veya bunaltıcı geldiğini fark eden insanlar.

Sonunda işler senin için daha iyiye mi gitti? İstikrarlı bir kariyer kurmayı, anlamlı ilişkiler bulmayı, ilgi alanları geliştirmeyi ve sonunda kendinizden ve hayatınızdan memnun olmayı başardınız mı?

Benzer durumda olan insanlardan, özellikle de yirmili yaşlarını boşa harcadığını ve 30’lu yaşlarında, hatta daha sonra hayatlarını yeniden inşa etmeye başlamak zorunda kaldığını düşünenlerden haber almaktan gerçekten memnun olurum.

Şu anda, işleri hâlâ tersine çevirebileceğimi hayal etmekte zorlanıyorum ve benzer şeyleri yaşamış insanlardan haber almak benim için gerçekten çok şey ifade ediyor.

Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederiz. ❤️