30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Yeni Bir Cennet Arıyorum
Birleşik Krallık'ta yaşayan bir göçmenim ve her yerdeki ırkçı söylemlerden ve yeni berbat göçmenlik yasalarından dolayı cesaretim kırılıyor. Birleşik Krallık'ta kalıp benim gibi ger...
Ebeveynlerin yanına geri dönüyorum ve kendimi başarısı...
29 yaşında ailemin yanına geri dönüyorum. Maaşımın yarısından fazlasını kiralık bir yere harcamak zorunda kalmadığım için minnettarım ama aynı zamanda hayata yeniden "yeniden başla...
20'li yaşların başı, kariyer açısından nereye gi...
22 ay buradayım, şu anda iki işte çalışıyorum (perakende ve fast food), hâlâ ailemle birlikte yaşıyorum. Bunu nasıl tanıtacağımdan emin değilim, bu yüzden şu ana kadar olanları yaza...
bende bir sorun mu var? (kurumsal dünya yardım çığlığ...
hiç kimse etrafındaki herkesin bunu hissettiğini hissetti mi? "anladı" senin dışında işte mi çalışıyorsun? Herkesin her zaman bir şeylere kilitlenmiş ve her şeyin üstünde ol...
Her kariyer berbat görünürken nasıl kariyer bulursunuz?
Cidden, var olan her kariyer yolu ya ruhu yok ediyor ya da hiçbir şey kazandırmıyor ya da her ikisi birden gibi görünüyor. Varlıklı olma arzum bile yok ama yine de "rahat yaşamak" ...
24M tavsiye arıyor
Bu ay 24 yaşıma yeni girdim ve olmayı beklediğim yere yakın olmadığımı fark ettim. Geçen sene ehliyetimi aldım ama hala arabam yok. Yakın zamanda uzak bir işe başladım ama genç ve dikk...
Bir 3D Sanatçısı olarak yönlendirmeye ihtiyacınız var
3D tasarım portföyümün yeterince iyi olmadığını ve sıfırdan oluşturulması gerektiğinin farkına vardım. Bir yılı aşkın süredir işlere başvuruyorum ancak uzun vadede mali açıdan ...
geleceğim/bir sonraki adımım konusunda kendimi çok kaybo...
Yakın zamanda 23 yaşında New York'ta yüksek lisansımdan mezun oldum ve evime geri döndüm. Kendi alanımda bir iş bulamadığım için kendimi çok kaybolmuş hissediyorum, bu yüzden tamamen a...
Ben (f20) iyi bir yere gitmiyorum. Bir yol bulmamız gerekiy...
Kaçma ve hayal kurma konusunda her zaman sorunlarım oldu. Düşüncesizce hareket ediyorum ve ayrılmadan önce 1 aylığına üniversiteye gittim. Hiçbir ÅŸeye baÄŸlı kalamıyorum ve odaklanamadÄ...
Üniversitede zorbalığa maruz kalıyorum ve hoşlanmadığ...
Orada gerçekten tamamen mutsuzum ama okulu bırakırsam geleceğim için tamamen korkuyorum
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.