30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Hangi kariyerlere girmeyi umabilirim?
Bilgisayar bilimi lisans derecem var, deneyim açısından herhangi bir geri dönüş teklifi sunamayan iki stajyerliğim var (başlangıçta inanılmaz para ödedikleri söylenemez). Onun dışında...
Pek çok alanla ilgileniyorum ve harika bir vizyonum var ama...
O kadar çok ilgim var ki, ama hiçbir ilgi kalıcı değil. Gerçekte ne için yaratıldığımı nasıl bulurum
Finans Rolleri - Açıklık İsteniyor
Herkese merhaba, 31 yaşındayım ve Avustralyalıyım. Yirmili yaşlarımın başında idari işe girdim ve sayılarla çalışmaktan hoşlandığıma kendime şaşırdım! Gelecekteki kariyer kararl...
Hiçbir şey yapmadan 6 ay harcadım… sonunda küçük bir...
19 yaşındayım ve son 6 aydır bu tuhaf döngünün içinde sıkışıp kaldım. Geç uyan. Taslak. Hayatımı düzeltmeyi düşün. Hiçbir şey yapma. Tekrarlamak. İş yok, yön yok, gerçek bi...
Fransa'da kayıp dadının değişmesi gerekiyor
Ben Fransa'da yaşayan bir Amerikalıyım. İki yıldır buradayım ve yakın zamanda Fransa'nın farklı bir yerine taşındım. Dadı pazarının benim gibi iş arayan insanlarla aşırı derecede d...
Ne yapardın?
29 yaşındayım ve gerçekçi olacağım; sıfırdan başlıyorum. Bir dizi kötü durum nedeniyle ayağımı kaybettim: Los Angeles'taki film endüstrisinden çıkarıldım, daha sonra iş bulamadı...
25 M (bedensel engelli)ne yapacağına dair hiçbir fikri ol...
Herkese merhaba, kariyerim hakkında uzun vadeli düşünmeye çalışıyorum ve bazı tavsiyelere gerçekten ihtiyacım var. Liseden 2019'da mezun oldum ve oldukça fazla kambur duruyorum. Dürüst o...
Bir kariyer yoluna karar veremiyorum… herhangi bir rehberl...
MERHABA! Ben (20 K) başkalarının rehberliğine ihtiyacım var. Gerçekten bir kariyer yoluna karar veremiyorum. İlkokul öğretmeni olarak veya Tarımsal işletme yönetimi alanında uzmanlaşmak ...
Kayıp Duygu
Şu anda 24F, yakında 25 yaşına girecek. Üniversiteye gittim, 22 yaşında hukuk öncesi diplomamı aldım O zamandan bu yana hükümet ve özel hukukta hukuk asistanı olarak çalıştı Avuk...
45 yaşındaki, diplomasız annem için işler
Herkese merhaba, ben annemi gerçekten seven bir üniversite öğrencisiyim. Annem şu anda 45 yaşında ve 21 yaşındayken beni doğurdu, bu yüzden sadece liseyi bitirdi ve üniversiteye hiç gitm...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.