30 yaşına girdiğinizde seçenek olmadan ne yaparsınız?
Beni mutlu etmek için ne yapabileceğimi bilmediğim noktaya kadar ciddi depresyonum var. Biraz tasarruf ettim, ama bir bakkalda yarı zamanlı çalışıyorum, ailemle birlikte yaşıyorum, yaşam becerileri yok, arkadaş yok, araba yok, sürüş bana çok fazla endişe veriyor.
Hangi adımın atılacağını bilmiyorum çünkü başlamak için çok geride olduğumu hissediyor. Şehirdeki bir dairede yaşamanın tipik genç yetişkin hayatına sahip olduğunu, her zaman yapacak bir şeylerle çıktığını hayal ediyorum. Ama yapabildiğimi bilmiyorum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
Birleşik Krallık'taki uygun kaynaklara tavsiye veya y...
Bir başlangıç noktası bulmakta zorlanıyoruz.
30 yaşında gardırobunuz olmadan başlıyorsunuz - temel b...
30 yaşındayım ve çoğu zaman akıl hastalıklarıyla uğraştıktan sonra şu anda hayatımı yeniden inşa etmeye çalışmanın ortasındayım. Uzun bir süre boyunca oldukça izoleydim ve toplu...
Lost In Life - 50 Yaşında Anne
Oğlum doğduğunda 43 yaşındaydım. Her zaman bir sanatçı oldum ve on yıla yakın bir süredir bir işim vardı. Aylar önce sanat atölyelerinde ders verdim ve toptan satış işini nasıl yür...
Riski tartmak mı?
Yaklaşık bir yıl boyunca kariyer araştırması yaptıktan sonra artık tasvir yapmayı umuyorum. Bir lisans diplomam var ve bazı okulların kredilerimi "ikinci lisans" olarak bilinen, temelde ba...
23 yaşında bir hemşire ve boksörüm ama bu günlerde mot...
Herkese merhaba, 23 yaşında bir erkeğim, hemşire olarak çalışıyorum ve boş zamanlarımda da boksörlük yapıyorum. Son zamanlarda tuhaf bir şekilde kaybolmuş mu hissediyorum? Sanki biraz ...
（Tavsiye Arıyorum）Zavallı Bir Aileden Gelen Ama Yurtd...
Merhaba Reddit, Aylardır bunu içimde tutuyordum ve kırılma noktamdayım. Sadece hepsini göğsümden çıkarmam gerekiyor. Çok sıradan, hatta fakir bir aileden geliyorum. Babam küçük bir yi...
25 metreyim ve sıfır becerim var
Başkası böyle hissediyor mu bilmiyorum, bana bildirin Yıllarımı kaydırarak, içerik izleyerek, “kişisel gelişim” ile ilgili gönderileri kaydederek geçirdim… ama aslında düşündü...
Liseden sonra ne yapacağımı bilmiyorum lütfen yardım ed...
merhaba bu çok uzun bir laf, uzunluğu ve dağınıklığı için çok özür dilerim gerçekten ne yapacağımı bilmiyorum İkilem içinde, hangi kariyeri takip edeceğim, diş hijyenisti, sonogra...
27/28 yaşında, kariyerinde değişiklik arıyor.
Merhaba! Şu anda yeni kurulan bir finans kurumunda büyüme/satış alanında çalışan 27 yaşındayım. Daha önce birkaç müşteriyle görüşme/satış işim oldu ve kendimi kesinlikle insanlar...
4 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Get your depression at bay and things will start to fall into place for you. No quitting. Set a goal and go achieve it. Good luck.
If i was in your position I would use this time to start volunteering. It will get you out of your head, around people and may give you some insight in what you can go back to school to study
>depression
I think best practices here is probably to go see a therapist. Thats your best option. You may be able to figure it out yourself but dont count on it, since it’s difficult and will take more time that way. Go to a therapist.
>grocery store, no skills
That means you have to go to college. Study something and try and get some marketable skills, and then your college will have a counselor and connections, and apps like Handshake to get you a job ay least above the poverty line. Personally I am doing WGU right now, an online college. Possibly, just do any degree for now, since it’s mostly a box people check off, and a significant barrier when you don’t have it.
>I want to live in the city… but idk if I can
Yeah, you can. People with far more severe issues have done this.
“it feels like I’m too far behind to even begin.”
***Why?*** What extra incentive would an 18 year old have to start working on their life and would that life still be worth working towards without those extra incentives?
I’d start by really reflecting on that question. It’s extremely understandable why you’d get caught up in the shame of being behind. However, if those feelings of shame should be dictating what to do next is another question entirely.
If your effort and courage can be directed to one thing, I would say any form of social support. Therapist, online community, even a podcast of people who have been in your shoes – something where you are invested in other people or they are invested in you.