(29A) Kendime yardım etmek istemiyorsam ne yapmalıyım?

Kendime yardım etmek istiyorum ama yapamıyorum. Olduğu gibi, kendime yardım etmek istemiyorum ama keşke isteseydim.

Currents sorunları: IBS, Sosyal Fobi, Apne (hafif), Tinnitus, Incel-ish (kadın düşmanı değil – aşağıdakiler neden hiç flört etmediğimi açıkça ortaya koyuyor).

İş Durumu: İşsiz – 2,5 yıl sonra seçici olarak işimden ayrıldım.

IBS: Yumurta, Buğday, Kafein, Kakao, Süt Ürünleri, Sirke, Karabiber, Yüksek yağ – Probiyotik+enzim alıyorum, biraz yardımcı oluyor gibi görünüyor.

Haplar: Prizma/Prozac (Daha önce Paxxet, Fluoxetine, Escitalopram, vb. üzerinde çalışıyordu), Probiyotikler+Enzimler, multivitaminler.

Sosyal Fobi: En yakın şekliyle şöyle tanımlayabilirim "Seçici Mutizm" – Bana teşhis konuldu "Sosyal Fobi" ama bunun genel bir teşhis olduğundan eminim, çünkü terapistler bile bunun bu olduğu konusunda tam olarak hemfikir değiller. Bazıları buna bir diyor "benzersiz agorafobi vakası" – TL:DR: Bir NPC (DM) bana sordu "Sen ne tür bir büyücüsün?"strese girdim, bana geri döneceklerini söylediler, bir saat kadar kendimi serinletmek için banyo zeminine uzanmaya gittim ve sonunda birkaç (5-8?) seanstan sonra DND grubundan ayrıldım.

Açık Üniversite’ye başlamayı denedim, anlayamadığım bir matematik problemiyle karşılaştım (akademik öncesi matematik, yani 8.-10. sınıf materyaliydi) ve yardım isteyemeyecek kadar utangaç olduğumu fark ettim, bu yüzden 2 ay sonra bıraktım ve 1000 dolar çöpe gitti.

Metal konserlerine gitmeyi denedim ama sonunda bunu yapmaya devam etmekten de strese girdim.

Yaklaşık 20 yıldır aralıklarla terapiye gidiyorum, şimdi yeni bir terapistim var, yaklaşık 6 seans var, hala sadece sorunlar hakkında konuşuyoruz ve çoğu soru belirli durumlar hakkında nasıl hissettiğimle ilgili – çoğu zaman gerçekte ne hissettiğimi anlatmak zor, genellikle bu bir "hiçbir fikrim yok"ardından herhangi bir fiziksel his olup olmadığını soruyor. Ayrıca ona şiddet içeren düşüncelerimi vs. anlattım.

6 ay boyunca spor salonuna gittim, sonuçları gördüm ve her zamankinden daha güçlüydüm, sonra bir gün, tekrarın ortasında çok duygusallaştım, tekrarın ortasında durdum (çünkü yorgunluktan değil ağlamaya başlayacağımı hissettim), ağırlıkları yavaşça rafa koydum, dışarı çıktım ve bir daha geri dönmedim. Neden olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu, özel bir şey düşünmememe rağmen ağlama ihtiyacı duyana kadar gün harika gidiyordu.

Şarkı söylemeyi bıraktım, artık zar zor gitar çalıyorum, son zamanlardaki en mutlu anım muhtemelen Elden Ring’e çıkışından 3 yıl sonra nihayet başladığım (başlamak için fazla motivasyonum yoktu) ve bu yüzden uykularımı kaybediyorum (bir haftada 2 beyaz gece).

—————————————————————————————

Son derece mutsuzum ve hayatım boyunca da öyleydim. İşyerindeki insanlarla konuşmadım, bir sürü arkadaşım var ve bana yardım etmeye çalıştılar (örneğin dnd grubu, onlarla ve 2-3 yabancıyla buluşarak yabancılarla ve benzeri grup etkinliklerine girmemi kolaylaştırmaya çalıştı), ancak aynı zamanda basit bir NPC’nin sorusu sosyalleşme motivasyonumu yok ederse artık ne yapacakları hakkında hiçbir fikirleri yok. Video oyunlarında sesli sohbet edemiyorum ve Reddit’te olduğu gibi yalnızca adım adım yazabiliyorum.

Anlaşmazlık bile çok fazla "canlı" kaygım için ve sonrasında aşırı derecede gergin, kızarık ve perişan oluyorum. sanmıyorum "yaşasın" Bir mesaj göndermeyi başardıktan sonra, kendimi ifşa ettikçe kendimi daha da kötü hissediyorum. Eskiden değişebilme konusunda daha olumluydum ama zamanla, gerçekten çaba gösterdikten ve bunun daha da zorlaştığını fark ettikten sonra, artık o kadar da umutlu değilim. (Arc Raiders’ta sesinizi değiştirme seçeneği sunmasına rağmen konuşmaya cesaretim yok – gerçi bunu görmek beni harekete geçirdi "kahretsin, ihtiyacı olanlarla empati kuruyorum, ty Embark").