Åžubat 25, 2026
29 ve kazara aslında istemediğim bir hayat kurmuşum gibi hissediyorum
29 yaşındayım ve orta ölçekli bir lojistik ÅŸirketinin operasyon bölümünde çalışıyorum. Ä°stikrarlı, 72 bin maaÅŸ veriyor, yeterli sosyal yardımlar var, kimse beni mikro düzeyde yönetmiyor. Kağıt üzerinde sorun yok. Annemle babam gurur duyuyor çünkü bu “güvenli” ve yakın zamanda bir yere varacak bir ÅŸey deÄŸil.
Sorun ÅŸu ki bu konuda tamamen düz hissediyorum. Ä°ÅŸimden nefret etmiyorum ama buna karşı hiçbir ÅŸey hissetmiyorum. ÇoÄŸu günümü e-tablolarda sayıları hareket ettirerek ve e-posta olabilecek toplantılarda oturarak geçiriyorum. Saat 16.00’ya gelindiÄŸinde, çok çalışmaktan deÄŸil, yalnızca monotonluktan bitkin düşüyorum. Sonra eve gidiyorum ve kaydırıyorum veya bir ÅŸeyler izliyorum ve tekrar ediyorum. Tedbirli davrandığım için bir yıllık yaÅŸam giderlerime yetecek kadar birikmiÅŸ param var. Bir yanım bu yastığı baÅŸka bir ÅŸeye yönelmek için kullanmak, belki okula geri dönmek ya da yaratıcı bir ÅŸeyler denemek istiyor. Ama net bir çaÄŸrım yok. Hayatım boyunca bastırdığım hiçbir rüya yok. Bundan daha fazlasını yapabileceÄŸime dair ısrarcı bir duygu.
Krizde değilken, sadece belli belirsiz bir tatminsizlik içindeyken nasıl bir yön bulursunuz? Belirsiz bir tatmin fikrinin peşinde sabit bir şeyi havaya uçurmaktan korkuyorum ama aynı zamanda 40 yaşında aynı sandalyede uyanmaktan da korkuyorum.
Etiketler:
5 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’m about your age and I think the best thing to do which is gonna sound lame, cliche or cheesy is practicing gratitude. List the things you’re grateful for. Maybe it’s your health, your home, your parents, your car.
Book a vacation, hang out with friends or start a hobby. Start filling your calendar.
If you really can’t stand your job start networking or talking to people about their job and see if it interests you.
Sometimes we just need a break or creative outlet and not necessarily a job change!
Welcome to capitalism king. This is exactly what the system wants you to feel. The only thing you can really do about it is make the best of the time that you do have and try to look on the bright side of things.
Corporations want you to work yourself to the bone so you’re too tired to fight for anything better. The Bourgeois parasites horde their wealth to centralize power, you being broke and tired is a feature of the system, not a bug.
This is the system our parents blindly followed and things have only been getting worse with all of the recent technology advancements.
I don’t really have an answer outside of finding people you love that are worth fighting for and finding little pieces of your day that you can enjoy. Otherwise, get in line, a lot of people fee this way unfortunately.
Btw this isn’t saying you can find happiness within this system. I am generally happy although I find the current state of the world appalling. That being said, I am also in a very privileged position of having a bachelors degree with no debt
This is why people vacation, have hobbies, go to church, volunteer, etc.
Where to find fulfillment if isn’t in work, I guess would be a good question
Because you could hypothetically switch careers and still feel the same ennui
I feel mostly the same about my job. I just tend to accept that the stability is giving me opportunity enjoy other parts of life instead – like spending time with family or having money for hobbies. I think you probably need to ask yourself why you are not doing much with the time outside work. Because that seems more of a problem than the work itself.
stability is overrated. try different things, see what sticks. worst case, you go back to operations.