Ocak 29, 2026
28f ve ben hiç çalışmadım ve araba kullanamıyorum… umutsuz bir durum mu??
Uzun lafın kısası hayatımın büyük bir bölümünde şımartıldım ve zihinsel olarak mücadele ettim. Ama sonunda OKB’m az çok kontrol altında ve oraya çıkıp bir ÅŸeyler yapmayı denemek istiyorum. Araba süreceÄŸimi hiç sanmıyorum. Oldukça ÅŸiddetli DEHB hastası olduÄŸumdan ve bu özgürlüğü ne kadar istesem de araba kullanmanın benim için akıllıca bir karar olduÄŸunu düşünmüyorum. Ä°ÅŸe yürüyerek gidebileceÄŸim bir ÅŸehirde yaÅŸamıyorum, ailemle birlikte banliyöde yaşıyorum ve otobüs güzergahı yok. Ben gönüllüyüm! Ve bunu gerçekten seviyorum. Evsiz insanlarla çalışmaktan gerçekten keyif alıyorum ve yapabildiÄŸim iÅŸler benim için çok anlamlıydı. Ä°ÅŸte benim için tavsiyelerden veya gerçeklik kontrolünden yararlanabileceÄŸim bazı engeller:
- Gerçekten kimsenin bana iş ortamında bir şans vermeyeceğine inanıyorum ve denemekten utanıyorum.
Bu çok büyük bir şey. Bu oyuna bu kadar geç girdiğim için kendime olan saygım oldukça düşük ve bu, kimin işe alınıp kimin alınmadığına dair inançlarımla birleştiğinde (benim yaşımdaki hiçbir deneyimi olmayan biri yalnızca işverenler için kırmızı bayraklar yükseltir), bunu benim için olamayacak bir şey olarak görüyorum.
- Toplu taşıma.
Öğrencilerime birçok kez izin aldım ama hiçbir zaman araba kullanmayı tehlikeli bir noktaya getiremedim. Ama araba kullanmak gerekli ve bunu biliyorum. Uzak olmadığı sürece çalışmak neredeyse imkansız ama yine de kimsenin beni işe alacağını düşünmüyorum. Araç kiralayabilirim ama sürekli çalışma için yeterince güvenilir değil. Belki uber? Ama bunun bedelini kim ödeyecek?
- Akıl sağlığı.
OKB’mle ip üzerinde yürüyorum ve sadece münzevi olduÄŸum için dik duruyorum. Takıntılarım hastalıkla ilgili ve iÅŸe gelen veya iÅŸten hasta ayrılan veya baÅŸka bir tetikleyiciyle nasıl baÅŸa çıkacağımı gerçekten bilmiyorum. AÄŸlamanın birincil aktivite olduÄŸu ve kompulsiyonlar yaptığı aylar süren dönemler yaÅŸadım. Yakında ocd için ayakta tedavi programı yapacağım!
Engelliliğe başvurma konusunda doktorlarımla konuşuyorum ama bir doktor gerçekten bunun son çare olmasını istiyor ve ben de onlarla aynı fikirdeyim. Nereden başlayacağımı bilmiyorum. Teşekkürler.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Not hopeless at all. You’ve already got a big win with volunteering, that’s real experience, especially with consistency and empathy, and you can ask a supervisor there for a short reference. Start with super low stakes remote roles so you can build confidence, things like basic customer support, data entry, or chat moderation, and practice with a few mock interviews on YouTube. For the health triggers, remote work could help a lot while you work through the outpatient program, and you can ask for clear written procedures as an accommodation. If the big job boards feel noisy or scammy, w​fhaler​t is a simple email service that sends vetted remote jobs, it’s a gentler way to see legit listings without doom scrolling. Keep your resume to one page, lead with your volunteer work and any tools you used, and set a goal of two tiny actions a day, like one application and one follow up. You’re not late, you’re starting where you are.
People telling you to look at remote jobs are dreaming.
The good news is you don’t have to decide on what career path is best suited to you since you have no work experience. You should apply to whatever job will take you, which is mostly going to be fast food, service jobs, retail etc.
Once you get some work experience under your belt, then you’ll have a better idea of what you do and don’t like and go from there.
One thing to note that in interviews, you should lead with what you CAN do. Your whole post was what you CAN’T do, which is not the kind of mindset employers are looking for. So remain open minded about your possibilities.