28F, nesnel olarak hayatta “harika işler yapıyor”… ama kendini tamamen kaybolmuş hissediyor. Bu normal mi?

Herkese selam,

Bunu yazmak için ileri geri gidiyordum ama sanırım sadece biraz rehberliğe ihtiyacım var – ya da en azından benzer şeyler hisseden insanlardan haber almaya ihtiyacım var.

28 yaşındayım (bu yıl 29 yaşına giriyorum). Kağıt üzerinde hayatım gerçekten güzel görünüyor. Bir tıbbi şirkette iyi maaşlı bir mühendislik işim var. İş-yaşam dengem aslında sağlam. Başkentte tatlı, sevgi dolu erkek arkadaşımla birlikte bir dairemiz var ve onu aldığımızdan beri değeri daha da arttı. Kredi yok. Büyük bir finansal stres yok.

Bunu böyle yazdığımda çok şanslı olduğumu biliyorum.

Ama tüm bunlara rağmen kendimi… perişan mı hissediyordum? Ya da belki sadece derin bir kafa karışıklığı var. Neredeyse üç ayda bir yaşanan bir tür yaşam krizi yaşıyormuşum gibi.

“Önce eğitim” anlayışıyla yetiştirildim. Bu yüzden okula çok odaklandım, her şeyi “doğru” yaptım ve yüksek lisansımı 23 yaşında bitirdim. O zamandan beri temelde düz ve sorumlu bir yolda ilerledim.

Ve şimdi şu düşüncelere sahip olmaya devam ediyorum:

• Gerçekten yapmam gereken şey bu muydu?
• Tamamen farklı bir şey yapmak için çok mu geç?
• Neden X’i denemedim?
• Neden daha fazla risk almadım?

Bu duyguları kelimelere dökmek bile gerçekten zor.

Bazen bir film izleyip şöyle düşünürüm: “Oyuncu mu olmalıyım?”

Sonra TikTok’u kaydıracağım ve şunu düşüneceğim: “İçerik yaratıcısı olmayı denemeli miydim?”

Diğer zamanlarda sanırım “Neden bir kafe açmadım? Ya da yurtdışına taşınmadım? Veya yaratıcı bir şey yapmadım?”

Sanki her alternatif hayat bir anda benimkinden daha heyecan verici görünüyor.

Garip olan şu ki… işim aslında gayet iyi. İyi meslektaşlarım, ilginç görevlerim ve iyi maaşım var. Hiçbir şey nesnel olarak yanlış değildir. Peki neden bu huzursuz tatminsizliği hissediyorum?

Ayrıca aniden dönüp tamamen farklı bir şeyin peşinden gitmek için bir şekilde “çok yaşlı” olduğum hissinden de kurtulamıyorum. Kulağa dramatik geliyor çünkü 28 yaşındayım ama gerçek gibi geliyor.

Etrafımdaki herkes o kadar emin görünüyor ki. Kariyerleri ve seçimleri konusunda rahat görünüyorlar. “Ne istediklerini biliyorlar.” Ve teknik olarak sadece minnettar ve mutlu olmam gerekirken, her şeyi sorgulayan tuhaf biri gibi hissediyorum.

20’li yaşlarının sonlarında bu tür bir dönüm noktası yaşayan başka biri var mı?
Döndün mü? Kaldın mı? Duygu geçti mi?

Deneyimlerinizi duymayı gerçekten çok isterim çünkü şu anda kafam karıştı ve garip bir şekilde bu konuda yalnız hissediyorum.