28f Hayatta asla ilerleyemeyecekmiÅŸ gibi hissetmek

Yaklaşık 15 yaşımdan beri çoÄŸu perakende pozisyonu olmak üzere birçok iÅŸte çalıştım. Bakkalda çalışmayı tolere ettim, bu yüzden sanat okuluna giderken buna takılıp kaldım. Sanatımı bir kariyere dönüştürme isteÄŸime olan ilgimi kaybettim ve ÅŸimdi 20’li yaÅŸlarımın baÅŸlarını hiçbir zaman kullanmayacağım bir derece almakla harcadığım için piÅŸmanım.

Bu noktada fakir olmaktan ve bunu insanlara söylemek zorunda kalmaktan yoruldum " Bir bakkal dükkanında çalışıyorum ". Kesinlikle büyümeme engel olan depresyon ve DEHB ile uğraştım, ancak bu konuda yardımcı olacağını umduğum bir terapist ve psikiyatristle görüşüyorum. Evde yaşıyorum ve dışarı çıkmayı göze alamıyorum. Ailem harika ve destekleyici ve onları seviyorum ama kesinlikle kendi yerim olmasını isterim. HCOL bölgesinde yaşamama rağmen.

Ne zaman potansiyel olarak ne yapabileceğime dair bir fikrim olduğunda onu hemen kapatıyorum çünkü "Bunun için yeterince akıllı değilim" veya "insanlarla konuşmayı pek sevmiyorum" veya "bununla başa çıkamayacağım".

Çok nazik bir insan olabileceÄŸimi biliyorum ve çok empatik biriyim. Çok hassas olabilirim ama DEHB’imden dolayı kaotik ortamlarda gayet iyi çalışabiliyor gibiyim.

Müşteriyle yüz yüze gelen bir işi gerçekten istemiyorum ama mecbur kalırsam bunu yapacağım.

SaÄŸlık sektörüne girmenin benim için en iyisi olacağını düşünüyorum. SaÄŸlık BT’sine girmeyi düşündüm ama çok teknik bir insan deÄŸilim… Ayrıca gerçekten uzaktan bir iÅŸ yapmak istemiyorum, ayrı bir yerde giriÅŸ ve çıkış yapabilmeyi seviyorum.

Her zaman saÄŸlık çalışanlarının önlükleriyle çok havalı göründüklerini ve yaptıkları iÅŸin onurlu olduÄŸunu düşünmüşümdür. Ben de düşündüm ki…neden denemiyorsun?

Bana radyoloji teknolojisi önerildi ve bunu düşünüyorum ama öğrenim ücreti beni korkutuyor. Bana yapı kazandıracak ve bana yaÅŸanabilir bir maaÅŸ verecek bir iÅŸi gerçekten çok isterim. Önemliyse ben New York’luyum.