28f Hayatta asla ilerleyemeyecekmiş gibi hissetmek

Yaklaşık 15 yaşımdan beri çoğu perakende pozisyonu olmak üzere birçok işte çalıştım. Bakkalda çalışmayı tolere ettim, bu yüzden sanat okuluna giderken buna takılıp kaldım. Sanatımı bir kariyere dönüştürme isteğime olan ilgimi kaybettim ve şimdi 20’li yaşlarımın başlarını hiçbir zaman kullanmayacağım bir derece almakla harcadığım için pişmanım.

Bu noktada fakir olmaktan ve bunu insanlara söylemek zorunda kalmaktan yoruldum " Bir bakkal dükkanında çalışıyorum ". Kesinlikle büyümeme engel olan depresyon ve DEHB ile uğraştım, ancak bu konuda yardımcı olacağını umduğum bir terapist ve psikiyatristle görüşüyorum. Evde yaşıyorum ve dışarı çıkmayı göze alamıyorum. Ailem harika ve destekleyici ve onları seviyorum ama kesinlikle kendi yerim olmasını isterim. HCOL bölgesinde yaşamama rağmen.

Ne zaman potansiyel olarak ne yapabileceğime dair bir fikrim olduğunda onu hemen kapatıyorum çünkü "Bunun için yeterince akıllı değilim" veya "insanlarla konuşmayı pek sevmiyorum" veya "bununla başa çıkamayacağım".

Çok nazik bir insan olabileceğimi biliyorum ve çok empatik biriyim. Çok hassas olabilirim ama DEHB’imden dolayı kaotik ortamlarda gayet iyi çalışabiliyor gibiyim.

Müşteriyle yüz yüze gelen bir işi gerçekten istemiyorum ama mecbur kalırsam bunu yapacağım.

Sağlık sektörüne girmenin benim için en iyisi olacağını düşünüyorum. Sağlık BT’sine girmeyi düşündüm ama çok teknik bir insan değilim… Ayrıca gerçekten uzaktan bir iş yapmak istemiyorum, ayrı bir yerde giriş ve çıkış yapabilmeyi seviyorum.

Her zaman sağlık çalışanlarının önlükleriyle çok havalı göründüklerini ve yaptıkları işin onurlu olduğunu düşünmüşümdür. Ben de düşündüm ki…neden denemiyorsun?

Bana radyoloji teknolojisi önerildi ve bunu düşünüyorum ama öğrenim ücreti beni korkutuyor. Bana yapı kazandıracak ve bana yaşanabilir bir maaş verecek bir işi gerçekten çok isterim. Önemliyse ben New York’luyum.