28 milyon yaşında ve çeyrek yaşam krizi yaşıyor
(Bazı bağlamlarda Asya’da yaşıyorum)
Sonu olmayan bir perakende işinde sıkışıp kaldım ve içinde bulunduğum durum nedeniyle kendimi geliştirmenin hiçbir yolu olmadığını hissediyorum. Yanlış diploma (Mühendislik) almak ve 20’li yaşlarımın başındaki depresyon bana gerçekten zarar verdi, o kadar fazla iş deneyimi kazanamıyordum ve 0 birikimim var.
Şimdi 2026’ya hızla ilerleyelim, okuduğum bölümle uzaktan yakından alakası olmayan tam zamanlı bir işim var, maaşım çok kötü ve kendimi durgun hissediyorum. Hayatımda ne yaptığımı bile bilmiyorum ve bu beni oldukça etkiliyor.
Benim için yaptığım şey borcumun olmaması ama hayatımla ne yapmak istiyorum? Dönüp okula dönmek ve diploma almak için hâlâ çok mu geç?
Etiketler:
Benzer İçerikler
32A Uzaklaşıp yeni bir başlangıç yapma dürtüsü
Tüm çevremi değiştirmem gerekiyormuş gibi ısrarcı bir duyguya kapıldım. 9 yıldır aynı şirketteyim ve bu süre zarfında yılda yaklaşık 125 bin dolar kazanan bölge müdürü konumuna t...
Diplomamı aldığım için büyük pişmanlık duyuyorum. O...
Hayatımın 4 yılını planlamadığım, hatta yapmayı düşünmediğim bir şeye harcadım. Artık okul becerilerim var, bu yüzden mezun olmak bile gerçekten zordu (diskalkuli, okd, gelişimsel) ...
Üniversite danışmanının sözlerini ciddiye alman mı ge...
Birkaç yıl önce devlet üniversitesine kaydoldum ancak danışmanım radyoloji teknoloji programının son derece rekabetçi olduğunu ve kabul edileceğinizi sanmıyorum bu yüzden üniversiteden ...
Yapmam gereken her şeyi bıraktım ve sonunda gerçekte ne ...
Herkes bana hayatımda ne yapmam gerektiğini söyledi. Terfi alın, daha fazla ağ kurun, kişisel markamı oluşturun, ek işler yapın, her şeyi optimize edin. Ben de hepsini yaptım ve kendimi ta...
Gerçekten buna değer olan sanat kariyerleri mi?
Bir yıl sonra mezun oluyorum ve sanatı neredeyse tüm hayatım boyunca bir tutku olarak yaşadım. Animasyon yapmayı bilmesem de animasyon sektörü ilgimi çekiyor. Gerçekten sanat yapıp yapmama...
Gerçekten buna değer olan sanat kariyerleri mi?
Bir yıl sonra mezun oluyorum ve sanatı neredeyse tüm hayatım boyunca bir tutku olarak yaşadım. Animasyon yapmayı bilmesem de animasyon sektörü ilgimi çekiyor. Gerçekten sanat yapıp yapmama...
32F, hep doktor olmak istemişti. Artık sağlık ve finans ...
32 yaşındayım ve hayatım boyunca doktor olmayı istedim. Bu, ailevi yükümlülükler ve küçükken destek eksikliği nedeniyle gerçekleşmedi. Bunun yerine bir sağlık merkezi kurdum, iyi para...
tam zamanlı ve lisansüstü eğitim içeren yarı zamanlı ...
23 yaşındayım ve biraz. Ülkemde 10'dan az kişinin çalıştığı bir alanda bir buçuk yıllık tecrübem var. Aynı zamanda yüksek lisansımı da yapıyorum, aynı alanda değil ama bağlantı...
NEET Aspirant'tan BT Sektörüne geçme kararı alırke...
Şu anda bir Neet adayıyım ve memleketimdeki kolejde arabuluculuk yapıyorum. Neet'e 3 yıl ara verdim (bu yıl dahil) ve buna paralel olarak aynı şehirdeki üniversitede lisans yapıyorum. Şimdi...
26A Hayatta ilerlemek istiyorum ama nereden başlayacağım...
26 yaşındayım, Toronto'da yaşıyorum. Tam zamanlı olarak mutfak ortamında çalışıyorum ve her ne kadar yeterince rahat idare etsem de hayatımın bu şekilde devam etmesini istemiyorum. Humbe...
2 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

yeah, this sounds painfully familiar. that feeling of having done “the wrong thing” early on and now paying interest on it. depression stealing years without asking. watching time pass while you’re just trying to stay afloat. I’ve been there, and it messes with your sense of self way more than your resume.
for me, the hardest part wasn’t the job or the money. it was the story in my head that said “this is it now” or “I already ruined my chances.” once that voice gets loud, everything feels late, even when it isn’t.
I also ended up working in things totally unrelated to what I studied. it felt pointless at the time. but later I realized those years weren’t empty, they were just invisible. surviving, learning how I react to pressure, what drains me, what doesn’t. none of that shows up as a title, but it shapes you.
reading helped me step back when I was spiraling. especially The Second Mountain and man’s search for meaning. not for answers, just to feel less broken for not having a clean path. at some point I started writing things down. not plans. just observations. what I envied in others. what I avoided. what gave me a bit of energy. seeing patterns over time helped more than trying to force a decision. I also came across [career-purpose.com](http://career-purpose.com) later on. very low key. it just helped me organize thoughts when everything felt tangled. sharing it in case it helps someone else too.
I don’t think you’re late. I think you’re tired. and those two feel very similar when you’re in it. take it one day at a time. sometimes the first real pivot is just being a bit kinder to yourself.
I finally broke into the field i studied for when i was 27. It was because a friend of a friend’s girlfriend needed someone so I got a sweet leg up in the interview process. I can’t give you advice on going back to study, but I will say, it’s truly all who you know. Really. Keep social, keep doing good work where you are, get a different job that is even 1% better and try to move toward and industry that interests you. Everyone is pretty much faking it, so don’t be too hard on yourself.