27, Sanat Tarihi Yüksek Lisansı, tam bir başarısızlık gibi hissediyorum. Sadece yalnız olmadığımı bilmek istiyorum.

Yapmam gereken her şeyi yaptım. Akademiye doğru ilerlediğimi düşündüğüm için okulda kaldım, ileri dereceler aldım, üniversitelerde, müzelerde ve kütüphanelerde deneyim kazandım. Oraya gittim ve oradan nefret ettim. Şimdi diğer tarafta son derece uzmanlaşmış bir özgeçmiş, zar zor var olan bir iş piyasası ve bu tür işlerin gerçekte bulunduğu hiçbir şehirde kirayı karşılamaya yaklaşmayan maaşlarla karşınızdayım.

27 yaşındayım, ayakta kalabilmek için ailemle birlikte banliyöde yaşıyorum, her türlü sosyal hayattan tamamen kopmuÅŸ durumdayım. Hiçbir ÅŸehir, hiçbir topluluk, gerçek hayatımın henüz baÅŸladığına dair bir his yok. Ve kendimi gerçekten baÅŸarısız hissediyorum. Ä°ltifat peÅŸinde koÅŸan bir ÅŸekilde deÄŸil. “O zamanlar mantıklı olan bir dizi karar verdim ve ÅŸimdi nasıl doÄŸru yolu izleyeceÄŸimi bilmiyorum” ÅŸeklinde.

Aylardır iş başvurularında bulunuyorum. Süreç, eğer içinde değilseniz tarif edilmesi zor bir şekilde moral bozucu. Her şeyi ayarlıyorsun, bekliyorsun, hiçbir şey duymuyorsun, tekrar yapıyorsun.

Üstelik bu ülkede yaşamayı göze alamam. Benim alanımdaki işler, kiranın 2.000 dolardan başladığı şehirlerde 40-45 bin dolar teklif ediyor. Bir şey indirmiş olsam bile bunun bir önemi olacağından emin değilim.

Seçeneklerime bakıyorum. Daha istihdam edilebilir bir yerde ikinci derece. ABD’yi tamamen, doÄŸru iÅŸe sahip olmaya baÄŸlı olmayan, yaÅŸam ve saÄŸlık hizmetlerinin daha düşük maliyetli olduÄŸu bir yere bırakmak. Belki ikisi de.

Aslında bir sorum yok ve bana daha iyi bilmem veya baÅŸka bir ÅŸey üzerinde çalışmam gerektiÄŸinin söylenmesi için burada deÄŸilim. Sadece diÄŸer insanların buraya gelip bir çıkış yolu bulduÄŸunu duymak istiyorum. Sonuç vermeyen bir yolun derinliklerine indikten sonra 20’li yaÅŸların sonlarında yeniden inÅŸa etmenin mümkün olduÄŸunu. Kariyer iÅŸe yaramasa bile becerilerin deÄŸersiz olmadığını.

Eğer burada olsaydın gerçekten duymak isterdim.​​​​​​​​​​​​​​​​