27, Sanat Tarihi Yüksek Lisansı, tam bir başarısızlık gibi hissediyorum. Sadece yalnız olmadığımı bilmek istiyorum.

Yapmam gereken her şeyi yaptım. Akademiye doğru ilerlediğimi düşündüğüm için okulda kaldım, ileri dereceler aldım, üniversitelerde, müzelerde ve kütüphanelerde deneyim kazandım. Oraya gittim ve oradan nefret ettim. Şimdi diğer tarafta son derece uzmanlaşmış bir özgeçmiş, zar zor var olan bir iş piyasası ve bu tür işlerin gerçekte bulunduğu hiçbir şehirde kirayı karşılamaya yaklaşmayan maaşlarla karşınızdayım.

27 yaşındayım, ayakta kalabilmek için ailemle birlikte banliyöde yaşıyorum, her türlü sosyal hayattan tamamen kopmuş durumdayım. Hiçbir şehir, hiçbir topluluk, gerçek hayatımın henüz başladığına dair bir his yok. Ve kendimi gerçekten başarısız hissediyorum. İltifat peşinde koşan bir şekilde değil. “O zamanlar mantıklı olan bir dizi karar verdim ve şimdi nasıl doğru yolu izleyeceğimi bilmiyorum” şeklinde.

Aylardır iş başvurularında bulunuyorum. Süreç, eğer içinde değilseniz tarif edilmesi zor bir şekilde moral bozucu. Her şeyi ayarlıyorsun, bekliyorsun, hiçbir şey duymuyorsun, tekrar yapıyorsun.

Üstelik bu ülkede yaşamayı göze alamam. Benim alanımdaki işler, kiranın 2.000 dolardan başladığı şehirlerde 40-45 bin dolar teklif ediyor. Bir şey indirmiş olsam bile bunun bir önemi olacağından emin değilim.

Seçeneklerime bakıyorum. Daha istihdam edilebilir bir yerde ikinci derece. ABD’yi tamamen, doğru işe sahip olmaya bağlı olmayan, yaşam ve sağlık hizmetlerinin daha düşük maliyetli olduğu bir yere bırakmak. Belki ikisi de.

Aslında bir sorum yok ve bana daha iyi bilmem veya başka bir şey üzerinde çalışmam gerektiğinin söylenmesi için burada değilim. Sadece diğer insanların buraya gelip bir çıkış yolu bulduğunu duymak istiyorum. Sonuç vermeyen bir yolun derinliklerine indikten sonra 20’li yaşların sonlarında yeniden inşa etmenin mümkün olduğunu. Kariyer işe yaramasa bile becerilerin değersiz olmadığını.

Eğer burada olsaydın gerçekten duymak isterdim.​​​​​​​​​​​​​​​​