26 yaşındayım ve becerilerim olmayan bir iş bulmaya çalışırken kendimi bitkin hissediyorum. Hobilerime olan tutkumu kaybettim, ehliyetim veya diplomam yok ve nadiren dışarı çıkıyorum.

Ne yapacağımı bilmiyorum. Ne zaman izin sınavına girmek için DMV’ye gitmek istesem ya da birisi bana iÅŸ teklif etse ve ben “evet” dersem, mutlaka bir ÅŸeyler araya giriyor ve takip edemiyorum. Bu noktada her ÅŸeyle tekrar tekrar bu döngünün içinde sıkışıp kaldığımı hissediyorum. Sık sık depresyona giriyorum ve kaygım zaman zaman rastgele bir ÅŸekilde alevleniyor.

Hayatta istediğim şeyleri neden başaramadığımı açıklamak için öncelikle kaygı, korku ve kendimi başkalarıyla karşılaştırmam gerekiyor. Ayrıca yargılandığımı hissediyorum, özellikle de siyahi bir kadın olduğum için. Ailem de dahil olmak üzere yüksek öğrenime devam etmediğim için topluluğumdaki diğer kişiler tarafından sıklıkla utanıyorum.

Hiçbir zaman hemşireliğe, teknolojiye, hükümete, orduya ve hatta ticarete girme arzum veya motivasyonum olmadı. Aile üyelerinin büyük üniversitelere gittiğini ve lisans ya da yüksek lisans dereceleri aldıklarını gördüm ama benim ilgi alanım burası değil. Gerçekten zevk aldığım tek şey resim yapmak ve çizim yapmak gibi sanattır ama ne yazık ki sanat fakültesi çok pahalıdır.