26 yaşında kadın, Bir zamanlar çalışkandı ama şimdi başarısız.

Buna biraz havalandırma da dahildir, bu yüzden lütfen bana tahammül edin. Şu anda varoluşsal bir kriz yaşıyorum. Okula kadar başarılıydım, ancak okul bittiğinde ne yapmak istediğime dair gerçek çağrıyı veya netliği hiçbir zaman alamadım. Ngl, sanırım okuldaki öğretmenlerimden aldığım onay sayesinde başarılı oldum ve favori olarak kalabilmek için derslerimde iyi olmak istedim.

Ailem, özellikle de babam benim tıp fakültesine girmemi istedi, ama aklımın bir köşesinde, istediğimin bu olmadığını biliyordum, kaynaklarını buna akıttılar, ama benim için bir gün kimyadan mezun olmak istedim, ertesi gün hukuk okudum, bir şey açıktı, tıp bana göre değil.

Ama onları memnun etmek için tıp fakültesine girdim ve anladım ki ben de oradaki diğer öğrenciler gibiydim, özel bir şey değildi, hatta kendimi sahtekar gibi hissettim çünkü diğerleri gerçekten tıpla ilgileniyordu ve meraklıydı. İşler kötü gitti ve endişelendim, depresyona girdim ve şimdi son yıl sınavlarımı geçmek için mücadele ediyorum.

Çok fazla erteliyorum, uyumsuz rüya görme sorunlarım var, çok yorgunum. Ama arada bir, bir şeyi öğrenirken, o şeyin hala içimde olduğunu biliyorum, ne kadar çabuk kavrayabiliyorum. Ama şimdi bir döngünün içinde sıkışıp kaldım, keşke eski ben olabilseydim, hayat dolu, merak dolu.

Bunu okumaya zaman ayıran insanlara minnettarım, Allah hepinizden razı olsun.