25 yaşındayım ve büyük hayaller kurmak için çok yaşlıyım gibi hissediyorum
Eskiden çok hırslı ve azimliydim ama Kovid’den sonra işler kötüye gitmeye başladı. Şu anda hayatın her alanında başarısızım. Doğru oturmak istiyorum. Ne yapacağımı biliyorum ama yapacağım, artık çok geç. Aptalca olabilir. Ama şu sıralar hayale tutunmak yorucu olmaya başladı. Daha yolun başında olduğumu ve gidilecek uzun bir yol olduğunu hissediyorum. Her gün ona tutunacak zihinsel güce sahip olup olmadığımdan bile emin değilim. Yavaş yavaş çevremdeki insanlar pes etti. Bu noktada kimsenin bana inandığını düşünmüyorum.
İnsanların hayatlarını 30’lu, 40’lı, 50’li yaşlara kurduğunu biliyorum ama sanırım artık o zihniyete sahip değilim. Güvenim tüm zamanların en düşük seviyesinde. Taşıyıcıya binmek için kendimi çok yaşlı hissediyorum.
Herhangi bir tavsiye takdir edilmektedir!
Etiketler:
Benzer İçerikler
Çalışma alanımla ilgili güvenceye ihtiyacım var
27 yaşındayım, siyasi ve anayasal çalışmalar alanında yüksek lisansa başladım, kamu hukuku lisans diplomam hiçbir kapıyı açamadığı için daha önce hiç çalışmadım, şimdi iş fı...
17 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir ...
Şu anda arkadaşlarımın hayatları planlanmış durumda ama ne yapabileceğime dair hiçbir fikrim yok. Bağlam eklemek gerekirse, 1 A, 2 B, 5 C'de Ulusal 5'lerle İskoçya'da yaşamak. Yüksekleri...
Hayatımın içinde kayboldum.
Herkese merhaba, Bu girişe klasik bir hikayeyle başlayacağım: Okul hayatım boyunca, hayatımla ne yapacağımı asla bilemeyen iyi bir öğrenciydim. Ayrıntılara girmek gerekirse, liseye kadar...
Amaç nedir?
Son zamanlarda kendimi oldukça kötü hissediyorum. Geçmişte depresif dönemler yaşamış olsam da, geçen yıl bu beni gerçek bir tükenmişlik durumuna getirdi. Daha önce MBB danışmanlı...
Kurumsal Veri Danışmanlığından Elit Spor Performans Ana...
Şu anda büyük kurumsal müşterilerle çalışan bir Veri ve Yapay Zeka Danışmanıyım. Kalırsam muhtemelen birkaç yıl içinde Kıdemli Danışmana yükseleceğim. Sorun: Kurumsal ortamlarda ...
Endişeli, işsiz ve evde sıkışıp kalmışsınız; rehbe...
22 yaşındayım ve üniversitede hiç çalışmadım çünkü şiddetli anksiyetem, muhtemelen tanı konmamış depresyonum ve 17 yaşımdan beri skolyozum var. 17-19 yaşları arasında lomber skoly...
Üniversiteye geri dönmek istiyorum ama yapay zekayla ilgil...
3 yıldır üniversiteye para biriktirmek için çalışıyorum. Memur, alçıpan ustası, duvar boyacısı olarak çalıştım... Ders çalışabilmek için para biriktirmek için pek çok iş yaptı...
Sırada ne var? Sosyal hizmetten ayrılmayı düşünmek
Klinik terapi veya doğrudan hizmet sunmamama rağmen sosyal hizmet mesleğinde çalışırken inanılmaz derecede tükenmiş durumdayım. Yüksek öğrenimde, çeşitli araştırma ve değerlendirme ...
Çok çalıştım ama NE İÇİN?
Gençliğimde mutluluğa ulaşmanın zorunlu bir şey olduğu vaadiyle çok çalıştım. Bunun yerine kendimi bütün gün kapalı alanda çalışırken buluyorum. Pencereden ağaçları görüyorum...
22M Eğitimime devam mı etmeliyim yoksa yapay zekaya karş...
15 yaşımdan beri bu tür sorunlarla uğraşıyorum ama lise yıllarımda en yüksek nottan daha düşük not aldığım anlar dışında bu konuyu şimdiki kadar düşünmemiştim. Artık üniversit...
10 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
I’ve been right where you are. Literally, two years ago. I just turned 27. I’m not sure what your dreams are, but I can tell you, I’m so glad I didn’t give up on mine.
You feel like you’re too old or a failure now, but once you actually get into a career you realize that people of all ages and life stages are doing the same thing. 25 is way too young to throw in the towel – besides, it’s the youngest you’ll ever be!
25 is the beginning. You’re still nothing but potential. It’s literally impossible to be a “failure” at 25.
You don’t need others to believe in you. They may not. Who care? What matters is if you believe in yourself. Even if you have no one supportive. It maybe not rational, but it’s useful and most in your control.
What is your goal? Start with the end in mind. Then work backwards to what your first step is. Do that now. Not tomorrow. Not next week. Now.
My brother, let me tell you about my friend. No degree, refused to work for other people, didnt have a regular job EVER. Idk how the hell he survived, but he did whatever he could. Finally at 31, he started a small business with a single 3d printer, an Epson printer and a PC. A year after starting that, he went on to make 10k/month profit. Few years after that, its 30k. He now has a 4 story house, a Z4 and all the freedom he can ask for.
He gave me the confidence to start something for myself. Still working on it, but I’m so grateful to have met someone like him to show me what’s possible.
Find someone to emulate! Someone you can relate to. This is cliche but it really is never too late. They say your life really doesnt start until 30.
I think mid-20’s is the time where you take a bigger look at reality and become a little more careful with your approach to life. Now you have some knowledge of what handling money is like, responsibilities, and what it takes to get places.
It definitely doesn’t mean you can’t dream big anymore, but it means you are going to be more careful, more responsible, and less reckless than when you previously felt invincible.
I see the mid-life crisis is starting earlier and earlier the more I browse this sub.
It’s never too old to dream big. A lot of us get our paths by happenstance.
Well, what have you accomplished so far (do you have a bachelor’s where? Have you worked for at least 3-5 years? Are you still living with your parents)? Tell us where you are at right now so that we can make some suggestions for you.
People indeed start to settle in their 30s after a long 6-9 years of work history from left to right hustling, living on their own, taking care of themselves, their bills 💵, some family members, and academic degrees. If you are not patient or in a rush to settle, you will miss out on what’s in store for you.
Your 20s are meant to struggle and figure out what you want in life. It’s not the time to be comfortable or date or party or get married if you still have a long road ahead (that’s how people screw up later on in their 30s since the foundation was never there in their 20s). It’s the time to get into your 3rd or 4th job with an increase in hourly wages each time you move upward. If you don’t have a college degree, please go back to college and take advantage of the free 6 years of tuition provided to low and middle class income earners to get their bachelor’s degree. Earn any penny you can so to move out later on and have your own life. Stay away from $€x drug, alcohol, and smoke 🚬….
I’m 24, turning 25 soon we’re still young. Think about it: in 10 years you’ll be 35, then 45, 55, 65… bro, we’ve got like 40 years before we’re even considered seniors. How the hell do you feel old?
As a 29 year old I can tell you that at 25 i went back to college and I had a lot of judgements or expectations about me being too old to be in college i constantly felt awkward, embarrassed, and like a failure because I never imagined my life could go like this but I realized it was a limiting belief because everyone has there own story and there own timing especially at 25 you are still young take things day by day have an open mind most people don’t become successful until much later in life.
I’m a couple years older than you and feel the same way. Sucks to see better people than myself, that I used to know, succeeding socially and professionally in all the ways I couldn’t.
Not too late. Big dreams start small. Pick one tiny goal this week read a book, sketch a plan, talk to one person in the field. Momentum is everything. Keep stacking bricks.