24M Omurga Yaralanması
Yakın zamanda bana 3 şişkin disk (T11-12, L4-5, L5-S1) teşhisi konuldu – 24 yaşında L4-5’te posterior halka şeklinde bir çatlak ve L2-S1’den Faset Atropati – Gerginliği azaltmak için ve fizik tedavide 42 lbs’den 228 lbs’ye düştüm ancak işimi, evliliğimi, ayık olma yeteneğimi etkileyen kronik ağrı nedeniyle zihinsel olarak yokuş aşağı yuvarlanıyorum ve başarısızlık gibi hissediyorum ve yeteneğim temel sorumlulukları yerine getirmek (ev işleri, hijyen, yemek yapmak vb.) Umudumu nasıl kaybetmem?
Düzenleme: Beni gerçekten çok iyi destekleyen harika bir eşimin olması, genç yaşta adımıza bir evimiz olması ve yönetmekten gerçekten keyif aldığım küçük bir işletmemin olması suçluluk ve başarısızlık duygularımı daha da artırıyor. Yani mutlu olmam gerekiyor ama her zamankinden daha mutsuzum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
25, Perakendede Sıkıştık ve Bundan Kaçamıyor Gibiyiz
Şu anda Whole Foods Market'te çalışıyorum ve buna dayanamıyorum. Yöneticiler ve Şefler fazlasıyla kaba, programım berbat ve sürekli 6 ila 8 saat ayakta kalmaya zorlanmaya dayanamıyorum. Bi...
İstikrarlı mı kalacağım yoksa kariyerimi bırakıp şan...
Herkese merhaba, bir yol ayrımındayım ve dışarıdan bir bakış açısına ihtiyacım var. 32 yaşındayım ve neredeyse 8 yıl önce üniversiteden mezun olduğumdan beri keyif almadığım bir...
Özellikle güvenebileceğiniz aileniz veya arkadaşlarını...
28 yaşındayım, kimsem yok, oldukça zorlu bir çocukluk geçirdim ve diğerleri gibi güvenebileceğim köklerim veya insanlarım yok İçimde bir şeylerin eksik olduğunu hissediyorum, ah, keşk...
Çalışma alanımla ilgili güvenceye ihtiyacım var
27 yaşındayım, siyasi ve anayasal çalışmalar alanında yüksek lisansa başladım, kamu hukuku lisans diplomam hiçbir kapıyı açamadığı için daha önce hiç çalışmadım, şimdi iş fı...
17 yaşındayım ve hayatımla ne yapacağıma dair hiçbir ...
Şu anda arkadaşlarımın hayatları planlanmış durumda ama ne yapabileceğime dair hiçbir fikrim yok. Bağlam eklemek gerekirse, 1 A, 2 B, 5 C'de Ulusal 5'lerle İskoçya'da yaşamak. Yüksekleri...
Hayatımın içinde kayboldum.
Herkese merhaba, Bu girişe klasik bir hikayeyle başlayacağım: Okul hayatım boyunca, hayatımla ne yapacağımı asla bilemeyen iyi bir öğrenciydim. Ayrıntılara girmek gerekirse, liseye kadar...
Amaç nedir?
Son zamanlarda kendimi oldukça kötü hissediyorum. Geçmişte depresif dönemler yaşamış olsam da, geçen yıl bu beni gerçek bir tükenmişlik durumuna getirdi. Daha önce MBB danışmanlı...
Kurumsal Veri Danışmanlığından Elit Spor Performans Ana...
Şu anda büyük kurumsal müşterilerle çalışan bir Veri ve Yapay Zeka Danışmanıyım. Kalırsam muhtemelen birkaç yıl içinde Kıdemli Danışmana yükseleceğim. Sorun: Kurumsal ortamlarda ...
Endişeli, işsiz ve evde sıkışıp kalmışsınız; rehbe...
22 yaşındayım ve üniversitede hiç çalışmadım çünkü şiddetli anksiyetem, muhtemelen tanı konmamış depresyonum ve 17 yaşımdan beri skolyozum var. 17-19 yaşları arasında lomber skoly...
Üniversiteye geri dönmek istiyorum ama yapay zekayla ilgil...
3 yıldır üniversiteye para biriktirmek için çalışıyorum. Memur, alçıpan ustası, duvar boyacısı olarak çalıştım... Ders çalışabilmek için para biriktirmek için pek çok iş yaptı...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.

This is probably a question better suited for a back injury or chronic pain sub. I’m sure there’ll be people there who resonate with your injuries and offer better guidance.
That said, I have some health issues of my own that can affect my daily life at times so I can understand to an extent. One thing to remind yourself of is that you’re in physical therapy – you’re actively involved in improving the situation at the guidance of medical professionals who believe that action can improve the situation. There’s some hope for improvement/healing there alone. Another thing, and I am no doctor, but from what I’ve read in researching my own issues is that disc injury outcomes are much better the younger you are, so there’s more going your way as you’re very young. Think of all the things in your edit that you have to be grateful for. I know that our health is so fundamental to who we are and how we live life and that once it starts to decline, we can’t see all of the other positive things because the pain and lacking quality of life is in our face 24/7. There’s a lot of hope to be extracted from just being grateful over the smallest things on a daily basis. Lastly, remember that everything in life is just temporary and to live your life one day at a time. By that I mean try to stay present and don’t drift off into the future mentally worrying about your condition or how it’ll affect your life. Just try to get through each day.
Best of luck my friend & I hope you can find the answers you need here or elsewhere.