24M Omurga Yaralanması
Yakın zamanda bana 3 ÅŸiÅŸkin disk (T11-12, L4-5, L5-S1) teÅŸhisi konuldu – 24 yaşında L4-5’te posterior halka ÅŸeklinde bir çatlak ve L2-S1’den Faset Atropati – GerginliÄŸi azaltmak için ve fizik tedavide 42 lbs’den 228 lbs’ye düştüm ancak iÅŸimi, evliliÄŸimi, ayık olma yeteneÄŸimi etkileyen kronik aÄŸrı nedeniyle zihinsel olarak yokuÅŸ aÅŸağı yuvarlanıyorum ve baÅŸarısızlık gibi hissediyorum ve yeteneÄŸim temel sorumlulukları yerine getirmek (ev iÅŸleri, hijyen, yemek yapmak vb.) Umudumu nasıl kaybetmem?
Düzenleme: Beni gerçekten çok iyi destekleyen harika bir eşimin olması, genç yaşta adımıza bir evimiz olması ve yönetmekten gerçekten keyif aldığım küçük bir işletmemin olması suçluluk ve başarısızlık duygularımı daha da artırıyor. Yani mutlu olmam gerekiyor ama her zamankinden daha mutsuzum.
Etiketler:
Benzer İçerikler
26A, Hayatta KaybolmuÅŸ Hissetmek
Herkese merhaba, buradaki ilk mesajım. Ben 26 yaşında bir erkeğim ve kendimi biraz kaybolmuş hissediyorum ve 'geride kaldığım' için hayal kırıklığına uğradım. Mühendislik diplomamda z...
Elimden gelenin en iyisinin yeterli olmadığını hissediyo...
6 ay önce mezun oldum ve mezun olduğum ay radyal teknisyen olarak işe başladım. İşimde çok çalışıyorum ve çok çaba harcıyorum ama hiçbir zaman istediğim gibi başarılı olamıyorum....
Kariyer Pivotu - depresif
M27 - Yakın zamanda bankacılık/finans alanında analist olarak görevimden ayrıldım. Ben melezdim; haftada 2 gün ofisteydim, diğer 3 günü evdeydim. Uzaklık muhteşemdi. İşimin çoğunu hal...
Üniversiteden alınan sertifikalar gerçekten faydalı mı?
Üniversitemden aldığım çok fazla sertifika var ama her zaman sadece iyi işler bulmak için çalışan diplomaları duyduğum için İletişim diploması alıyorum ve özellikle çevremdeki yer...
KaybolmuÅŸ ve maÄŸlup olmuÅŸ gibi hissetmek 25F
Kendimi bildim bileli mutsuzum ve bunun nedenini ve bundan sonra ne yapacağımı çözmeye çalışıyorum. Mutlu bir çocukluk hatırlamıyorum. Pek çok sağlıksız aile dinamiği vardı ve ben d...
Zaten iki yıldır güzel sanatlardan hemşireliğe geçmek ...
MERHABA! Güzel sanatlardan ne kadar keyif alsam da, son zamanlarda hemÅŸirelik mesleÄŸine girmekle de ilgileniyorum, ama zaten iki yıldır bu alandayım! Özellikle bu kadar büyük bir deÄŸiÅŸim sÃ...
Ãœniversiteden mezun olduktan 8 ay sonra iÅŸsizim, umudumu n...
Tıpkı başlığın dediği gibi. Mayıs ayında üniversiteden mezun oldum ve 8 ay sonra kendimi tamamen kaybolmuş hissediyorum. Nispeten prestijli bir üniversiteye gittim, mümkün olan her staj ...
Boktan iş piyasası ve ciddi kısıtlamalar nedeniyle iş f...
Herkese merhaba, Geçen yıl (2025) 30 yaşına girdim ve bu benim için oldukça hayal kırıklığı yaratan bir deneyimdi. O noktada 8 ay işsizdim (işten çıkarıldım) "fazlalık"-pr...
Tavsiye arıyorum - Sadece bir adım atmaktan mı korkuyorum...
Profesyonel olarak gitmek istediğim yol hakkında çok düşündüm. Bir şey çok açık: Hayatım boyunca kendimi maaşlı bir çalışan olarak görmüyorum. Şu anda bir çalışan olarak ortalam...
Ne irade kaldı, ne arzu
Neredeyse 30 yaşındayım. Hala annem ve babamla aynı evde yaşıyoruz. Paralarını işe yaramaz bir işletme yöneticisi lisans diplomasına harcadılar, en azından benim öğrenci borcum yok. Ç...
1 Yorum
Yorum Yaz Yanıtı iptal et
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
This is probably a question better suited for a back injury or chronic pain sub. I’m sure there’ll be people there who resonate with your injuries and offer better guidance.
That said, I have some health issues of my own that can affect my daily life at times so I can understand to an extent. One thing to remind yourself of is that you’re in physical therapy – you’re actively involved in improving the situation at the guidance of medical professionals who believe that action can improve the situation. There’s some hope for improvement/healing there alone. Another thing, and I am no doctor, but from what I’ve read in researching my own issues is that disc injury outcomes are much better the younger you are, so there’s more going your way as you’re very young. Think of all the things in your edit that you have to be grateful for. I know that our health is so fundamental to who we are and how we live life and that once it starts to decline, we can’t see all of the other positive things because the pain and lacking quality of life is in our face 24/7. There’s a lot of hope to be extracted from just being grateful over the smallest things on a daily basis. Lastly, remember that everything in life is just temporary and to live your life one day at a time. By that I mean try to stay present and don’t drift off into the future mentally worrying about your condition or how it’ll affect your life. Just try to get through each day.
Best of luck my friend & I hope you can find the answers you need here or elsewhere.