Ocak 19, 2026
24 yaşında, duygusal istismarcı ebeveynlerle yaşıyor, borçlu
Bu asgari ücretli perakende işiyle borcumu ödemek imkansız geliyor. Gazetecilik bölümünden dereceyle mezun oldum ama bununla tüm hayatımı mahvetmiş gibi hissediyorum. Gazeteciliği her zaman sevdim ama aynı zamanda taşınmam, kendimi yeniden bulmam vs. gerekiyor. İlk gerçek ofis işimi veya alanımdaki işi sıraya koyar koymaz bu cehennem deliğinden çıkmak istiyorum, ancak bunun bile karşılanamayacağından korkuyorum.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Her zaman bir program için yurt dışına gitmeyi, ilk işi yapmayı ve 20’li yaşlarımdayken bir şeyler deneyimlemeyi istemiştim ama hepsini boşa harcıyorum. Tek umudum haberlerde yer almayan, nefret ettiğim daha yüksek maaşlı roller gibi geliyor. Şu anda serbest habercilik yapmak için enerjim tükendiğinden, becerebilirsem temel işlerde çalışmayı düşünüyorum. Sirozdan yavaş yavaş ölen alkolik bir ebeveynle yaşamak bunu size yapacaktır. Fazladan para için başka nereye başvuracağımı bilmiyorum, sırf buradan hızlı ve güvenli bir şekilde çıkabileceğimi bilebileyim diye.
Yapabileceğiniz en akıllıca şeyin biriktirmek ve agresif bir şekilde borcunuzu ödemek olduğunu biliyorum, ancak gerçekten zihinsel olarak artık annemle yaşamayı göze alamıyorum. Hatta arabamda yaşarken taşınmayı bile düşündüm.
Etiketler:
1 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Hey there,
So it wasn’t that long ago that I was in a similar position, except I was also unemployed. I decided on a whim to enroll in a paralegal program and I started working in a law office all within a few months.
You need more than just a degree today. I know your passion is journalism (mine is art, that was my major) but you have to do something in addition to that to have some professional experience. You could always be a freelance journalist, make video essays, etc. as a passion project.
Look at any certificate programs that seem remotely interesting to you and move towards that. It’s more stable than working retail.