TL;DR: 23 milyon kendi kendini yetiÅŸtirmiÅŸ geliÅŸtirici, eski AWS stajyeri, TUM’u bırakarak bir YC giriÅŸimine 1 Numaralı Çalışan olarak katıldı. Åžartlı tahliyem sona ermeden kovuldum, yapay zeka/tükenmiÅŸlik nedeniyle kodlamaya olan tüm tutkumu kaybettim ve ÅŸimdi karar verme yorgunluÄŸundan dolayı tamamen felç oldum. Åžu anda kendi anti-doomscrolling uygulamamı yayınlamak, Fizik veya Endüstriyel Tasarım okumak, sanat/müzikle ilgilenmek, marangoz olarak çalışmaya baÅŸlamak veya bir arkadaşımla B2B yazılım ajansı kurmak arasında geçiÅŸ yapıyorum. Döngüyü kırma konusunda tavsiyeye ihtiyacınız var.

Herkese merhaba,

23 yaşındayım ve açıkçası şu anda kendimi oldukça kaybolmuş hissediyorum. Eskiden çok azimliydim ama ilk gerçek startup rolümden kovulduğumdan beri aşırı karar yorgunluğuna ve tükenmişliğe sürükleniyorum. Benzer şeyleri yaşamış insanlardan dürüst bir bakış açısı bekliyorum.

Buraya Nasıl Geldim?

Teknolojiyle erken tanıştım: 8 yaşında oyun oynamaya, Minecraft’ı modlamaya ve 13 yaşında web tasarımını kendi kendime öğrenmeye baÅŸladım. 16 yaşına geldiÄŸimde, ilk 100 Euro’mu birinin bilgisayar kurmasına yardım ederek kazandım ve bu da benim giriÅŸimci zihniyetimi ateÅŸledi. Lisede serbest çalışan bir web tasarım iÅŸi kurdum, kendi motosikletimi satın aldım, ehliyetimin parasını ödedim ve hatta ulusal bir gençlik giriÅŸimcilik yarışmasını kazandım (Porsche’den bir ödül aldım). Liseyi iyi notlarla bitirdi.

19 yaşında TUM’da Bilgi Sistemleri eÄŸitimi almak için Münih’e taşındım. Ä°lk 3 dönem boyunca kirayı ödemek için çalışan bir öğrenci olarak haftada 20 saat çalıştım, birkaç hackathon kazandım, Lilium’da staj yaptım, bazı arkadaÅŸlarımla SaaS baÅŸlatmayı denedim, bunda baÅŸarısız oldum ve AWS’de stajyerlik yaptım. ECTS bakış açısına göre bir lisans öğrencisi için ihtiyacınız olan 180’in yarısından biraz fazlasına sahibim.

Başlangıç ​​Bahsi ve Kovulmak

Y-Combinator destekli bir yapay zeka girişimine 1 Numaralı Çalışan olarak katılmak için üniversiteden ayrılmaya karar verdim. Bir şirketin nasıl kurulacağını içten dışa doğru öğrenmek istedim ve yürütme gücüne sahip olduğumu biliyordum.

Ä°lk 3 ay boyunca tek çalışan bendim ve haftada 50 saatten fazla çalışıyordum. Ajansal kodlama araçlarını kullanarak ürün güncellemelerini o kadar hızlı yayıyordum ki (iÅŸe alma iÅŸiyle meÅŸgul olan) CTO’yu kelimenin tam anlamıyla geride bırakıyordum. 4. ayda baÅŸka bir tam zamanlı çalışan ve iki stajyer daha katıldı (onların iÅŸe alınmasına yardımcı oldum). Sonunda CTO ve ben bazı teknik anlaÅŸmazlıklar ve sürtüşmeler yaÅŸadık. Tonlarca ücretsiz fazla mesai yapıyordum ve takdir edilmediÄŸimi hissediyordum ama deneme sürem sona ererken iÅŸler düzeliyor gibiydi.

Ailemle kısa bir Paskalya tatili yaptım ve teslim ettiğim her şey göz önüne alındığında, kurucu ortaklardan denetimli serbestliğin sona ermesini ve tazminat artışını tartışmak üzere bir toplantı yapmalarını istedim. CEO sohbeti Pazartesi sabahına taşıdı. Bir performans incelemesi ve tazminat sohbeti için hazırlıklı olarak geldim, ancak bunun yerine beni tamamen kör ettiler ve beni anında kovdular.

Sonrası ve Karar Yorgunluğu

Beni çok etkiledi. Meslektaşlarım da benim kadar şok oldular. İşsizlik sigortası 6 ay boyunca beni karşıladı ama aklım tam bir panik moduna geçti.

2 ay boyunca kodlamaya ara verdim. Hatta fiziksel bir ticaretin bu hareket olup olmadığını görmek için bir haftalık marangozluk stajını bile denedim, ancak ticaretteki ücretler çok acımasız.

Nihayet bilgisayarıma döndüğümde yazılım mühendisliğine olan tüm zevkimi kaybettiğimi fark ettim. Yapay zeka araçları, inşa etmenin daha az ödüllendirici olduğunu hissettiriyor ve bitmiş bir teknoloji diploması artık bana anlamsız geliyor. Kişisel olarak uğraştığım bir sorunu çözmek için doomscrolling karşıtı bir uygulama geliştirmeye başladım, ancak şunu söylüyorum: "lansmana birkaç hafta kaldı" ağustos ayından bu yana. Şimdi Ekim ayı ve bitirme motivasyonum tamamen uçtu.

Uygulamayı (veya herhangi bir şeyi) bitirmek yerine, bir sonraki şeye atlamaya devam ediyorum:

• Fizik: Ãœniversiteye kaydoldum çünkü zor kavramları ve öğrenmeyi seviyorum ama burası tam zamanlı bir lavabo ve kira ödemiyorum.
• Endüstriyel tasarım: Fiziksel nesneleri gerçekten etkili bir ÅŸekilde tasarlama fikrini seviyorum, ancak üniversiteye baÅŸvurmak için çok fazla çizim pratiÄŸine ihtiyacım var. Hatta baÅŸvuruya hazırlanmama yardımcı olacak yaklaşık 1K karşılığında bir çizim kursu (haftada 2 tam gün) satın almayı bile düşündüm.
• Müzik ve Sanat: Yapay zekanın her ÅŸeyi metalaÅŸtıramayacağı, saf insan yaratıcılığına yönelik güçlü bir çekim hissetmek.
• B2B Yazılım Ajansı: TUM’dan yakın bir arkadaşım benden özel bir yazılım/ileri konuÅŸlandırmalı mühendislik ajansına ortak olmamı istedi. Tam olarak becerilerimi güçlendiriyor, hızlı nakit akışı saÄŸlayabiliyor ve sadece 1 aylık bir sprint gerektiriyor. Ama gerçekten bilmiyorum "yakmak" Bu fikrin peÅŸinden gideceÄŸim çünkü nasıl iyi para kazanılabileceÄŸini görüyorum ve çok paraya sahip olmak benim için her zaman bir hedef olmuÅŸtur.

Nerede Duruyorum

23 yaşındayım ve diplomam yok, kurucu mühendis işimden kovuldum ve iç pusulamı kaybettiğim için sürekli bir parlak nesneden diğerine atlıyormuşum gibi hissediyorum.

Hedeflerim değişmedi: İnsanlara yardım etmek, gerçek finansal özgürlüğe ulaşmak ve kendi zamanımı kontrol etmek istiyorum. Ama geleceğe her projeksiyon yaptığımda ("Fizikçi/tasarımcı/ajans sahibi olmak bana istediğim hayatı satın alır mı?"), tamamen donuyorum. Sürekli bir şeylere başlayıp asla bitiremeyen biri haline gelmekten korkuyorum.

Ayrıca kendimle bağlantımın kopmuş olduğunu hissediyorum. 18 yaşındaki halime dönüp baktığımda onun tam olarak ne istediğini, kim olduğunu ve olmak istediğini bildiğini hissediyorum. 18 yaşındaki halim de daha disiplinli.

ArkadaÅŸlar size soru:

Eğer ben senin küçük kardeşin olsaydım, şu anda bana ne gibi tavsiyeler verirdin? Bu döngüyü kırmak için benim yerimde olsan ne yapardın?