Åžubat 26, 2026
22 yaşındayım ve sosyal hayata başlama konusunda hiçbir fikrim yok
Hiç bir ilişkim olmadı. Bir kez değil. Ve yıllardır benim de gerçekten arkadaşım olmadı. Yaklaşık 15 yaşımdan beri çoğunlukla evdeydim, oldukça izoleydim, ben bir nevi yerimde kalırken herkes için hayatın ilerlemesini izliyordum.
Garip olan şu ki, geçen yıl aslında bazı şeyleri değiştirmeye başladım. Kilo verdim, görünüşüme dikkat etmeye, zihinsel sağlığım üzerinde çalışmaya, yavaş yavaş hayatımı düzene sokmaya çalıştım. Kağıt üzerinde eskisinden daha iyi durumdayım.
Ama zihinsel olarak hala kendimi sıkışmış hissediyorum.
Evde yaşıyorum, oldukça basit bir işim var, henüz arabam yok. Mantıksal olarak benim yaşımdaki pek çok insanın hala hayatı çözmeye çalıştığını biliyorum ama kafamda insanların beni hiçbir şey başaramamış bir zavallı olarak göreceklerini düşünüyorum. Bu zihniyetten nefret ediyorum ama onu kapatmak zor.
Sosyal konular da kafamı karıştırıyor. Birine yakınlaştığımda oldukça derinden bağlanabiliyorum. Ama yeni insanlarla sanki bir duvar varmış gibi. Başlangıçta kolayca bağlanamıyorum ve her şey zorlanmış ve tuhaf geliyor. Bunca yıldır tecrit edilmiş olmanın kesinlikle bir faydası olmadı.
Yine de normal bir hayat istiyorum. Daha çok dışarı çıkmak istiyorum. İnsanların hayatımda olmasını istiyorum. Sonunda, benim yaşımdaki çoğu insanın zaten sahip olduğu şeylerle çıkmak ve deneyimlemek istiyorum.
Şu anda her şeye geç kaldığımı hissediyorum ve açıkçası benim durumumdaki insanların nasıl yetişeceğini bilmiyorum.
Aslında merhamet aramıyorum. Kendi yollarıyla mücadele eden birçok insan olduğunu biliyorum. Sonunda bunu bir yerde söylemem gerekiyordu.
Etiketler:
2 Yorum
Yorum Yaz
Yorum yapabilmek için oturum açmalısınız.
Don’t feel alone in your struggle. I grew up sheltered under strict parents. I’m 28 now and have never dated. I got my life under more of my control recently and am in your position now where I’m trying to start dating.
I can tell you my plans if it helps you figure out yours. I plan on moving out to give me more freedom to do as I wish. Then, get on apps. There’s also some stuff I want to do to see if I can meet more people like become a volunteer EMT, find a irl d&d group at a gamestore, and take pottery and music lessons, etc.
Maybe find ways to get yourself around new people by while doing things you enjoy? I struggled with diagnosed sever anxiety my whole life and I stuttered and said weird things a lot. But I got better at speaking only by forcing myself into social situations.
I feel you. (30M)
I was only in a relationship a while ago (read: 6 years ago) once, and it imploded pretty quickly because of a lot of reasons.
Ended up losing my job bc depression plus literally everything else going on, and was unemployed for a few years as a result.
Figured I wanted to move my life forward (the excuse I tell everyone but truth be told, I just wanted enough money to buy a new computer lol), so I ended up getting a career level job that pays 2x more than my last job.
Have an apartment, job, decent benefits, and pay now.
But did that fix my social life or dating life? Nope. Made it a lot worse, honestly. Ended up moving to a place that has a pretty dead social scene and…I guess because of how the world is changing so fast, it’s really hard to even socialize with others in a casual setting, let alone date.
The way that my relationship fell apart scarred me pretty badly, and I’m genuinely afraid to feel something like that real ever again because I don’t want to lose it all over again, if that makes sense. That combined with my plethora of other issues made it really hard to just…idk, socialize normally? I never had good social skills to begin with, so it’s really hard for me to read people too. Pretty much doom in a nutshell.
I totally get the whole getting close to someone and getting too attached too quickly thing. It made me someone who deliberately avoids being around others aside from superficial reasons because attachment is just so terrifying to me when it gets taken away. Human nature, and it still woefully happens to me…
But I understand your dilemma, or at least, I hope I do?
The most advice I can really give you is to put yourself in public spaces where you’re forced to socialize. I personally found somewhat of a calling through fishing at public wharfs and just chatting up random people or helping people out with fishing, and it kind of worked to brush up my social skills, but mostly guy<–>guy kind of interactions.
I don’t really have any good advice, otherwise I wouldn’t be on here. Truth be told, I kind of have an intimidating personality in real life that makes it hard for people to talk to me, so…I still get your dilemma? I guess I wrote this comment to your post just to commiserate, I suppose.